92: สงครามสองโลก (1)

สามวันสุดท้าย — วันที่หนึ่ง

โลกเสมือนตื่นมาพร้อมความจริงใหม่: ฟ้าที่ฉีกไม่หุบ ระบบประกาศที่ยังกระตุกเป็นพักๆ และข่าวที่วิ่งเร็วกว่าทุกประกาศ—แนวผนึกโบราณตามเทือกเขาวงแหวน เริ่มเรืองแดงให้เห็นด้วยตาเปล่า

เฉินเทียนไม่รอระบบ

ถังอวิ้นเอ๋อร์กับฉินเสว่เปิดถ่ายทอดร่วมสองช่องพร้อมกันตอนแปดโมงเช้า รายการพิเศษที่ไม่มีสคริปต์ ไม่มีกราฟิกสวย มีแค่ความจริงเท่าที่พูดได้กับคำขอเดียว

"พวกเราไม่รู้ว่าระบบจะกลับมาเมื่อไหร่" ถังอวิ้นเอ๋อร์มองกล้องตรงๆ "แต่รู้ว่าอีกไม่เกินสามวัน ผนึกที่ขังทัพมารแสนตนจะแตก และครั้งนี้ไม่มีกำหนดการ ไม่มีเวลาฟื้น 72 ชั่วโมง ไม่มีระบบมาอุ้ม"

"เฉินเทียนจะตั้งแนวรับที่หุบเขาวงแหวน" ฉินเสว่รับช่วง "เราไม่สั่งใคร ไม่บังคับใคร แค่บอกพิกัด...ใครที่เคยพูดว่าอยากสู้ข้างพวกเรา—**ที่นั่น สามวันนี้**"

คำตอบของโลก มาเร็วกว่าที่ใครกล้าหวัง

ทัพหมื่นโล่มาถึงเป็นทัพแรกตอนเที่ยง—แสนสองหมื่นเต็มอัตรา หอคอยเหล็กเดินลงจากธงบัญชาการมาจับมือหลินเฉินหน้าด่าน "หนี้ศึกขุนพลมาร บวกดอกเบี้ย วันนี้จ่ายหมด"

มหาสมาคมใต้มาถึงบ่ายสอง เก้ากิลด์เต็มขบวน อินทรีแดงแห่งหงส์ทะเลทรายนำทัพแชมป์ใต้มาเองพร้อมประโยคเดียว "สนามนี้ห้ามจัดโดยไม่มีข้า"

ค่ำวันแรก หน้าหุบเขาวงแหวนคือมหานครผ้าใบ—ธงหกร้อยผืน ผู้เล่นล้านสอง มากกว่าศึกขุนพลมารสามเท่า และยังหลั่งไหลมาไม่หยุดจากทุกเซิร์ฟ ทุกชั่วโมง

เพราะคืนนี้ ไม่มีใครเป็นคู่แข่งของใคร

ฟ้าที่ฉีกอยู่เหนือหัว มันฉีกเหนือหัวทุกคนเท่ากัน

---

โลกจริง — เวลาเดียวกัน

ห้องปฏิบัติการร่วมสองรัฐเปิดทำงานเต็มอัตราเร็วกว่ากำหนดสิบเอ็ดวัน—ภาพฟ้าฉีกที่คนสี่ร้อยล้านเห็นพร้อมกัน บวกรายงาน "ผู้ป่วยโคม่าถูกใช้เป็นตัวเชื่อม" ทำสิ่งที่จ้าวเคออี๋พยากรณ์ไว้: คนที่ลังเล เลิกลังเล

"กองกำลังฝ่ายเรา พร้อมเคลื่อนใน 36 ชั่วโมง" สายระดับสูงยืนยันผ่านช่องทางที่เข้ารหัสสามชั้น "ฝ่ายประเทศเพื่อนบ้านขอ 48 เป้าหมายร่วม: ศูนย์ขุดหลังชายแดน กับเรือ ที่ตอนนี้กำลังถอนสมอ"

"48 ชั่วโมง..." จ้าวเคออี๋มองนาฬิกาถอยหลังบนผนังวอร์รูม: 61:14:09 "เฉียดเส้นตายสิบสามชั่วโมง—หวังว่าผนึกจะอ่านแผนเราออกนะคะ"

"มันไม่อ่าน" หลินเฉินตอบจากอีกฟากห้อง "เพราะงั้นเราต้องซื้อเวลาให้มัน—และนั่นคืองานของฝั่งในเกม"

เขาหันกลับไปหาแผนที่แนวผนึก เส้นแดงเรืองพาดตามไหล่เขายาวสิบสองลีก และจุดที่เปราะที่สุดสามจุดถูกวงไว้

"พวกโครนอสเหลือไพ่ใบเดียวที่จะเร่งให้ผนึกแตกทันการขุด—เทเศษพลังมารที่เหลือครึ่งคลังใส่จุดเปราะ ขบวนขนของพวกมันออกเดินทางแล้วเมื่อคืน สามขบวน สามเส้นทาง มุ่งสามจุดนี้"

"ภารกิจของเราชัดเจน: **สามขบวนนั้น ห้ามถึงผนึกแม้แต่ใบเดียว**"

---

ปฏิบัติการสกัดขบวนเปิดฉากรุ่งสางวันที่สอง

ขบวนแรก—เส้นทุ่งตะวันออก ถูกทัพหมื่นโล่ดักหน้าด้วยกำแพงโล่ยาวสามลีก ขบวนคุ้มกันสองพันของโครนอส (ผู้เล่นจริงที่เหลือ บวกยามผลึกหกตน) เจอแนวรับที่ไม่มีวันทะลุ และปีกซ้ายขวาที่โอบเข้ามาเงียบๆ—สองชั่วโมงสิบเจ็ดนาที ภาชนะผลึกสิบเก้าใบถูกยึดครบ

ขบวนที่สอง—เส้นหุบผาเหนือ เจอสิ่งที่โหดกว่า: ราชินีน้ำแข็งที่เพิ่งจบศึกรอยแยกยังไม่ทันเหนื่อย กับจันทร์เต็มดวงที่กดพลังมารได้ทั้งหุบ ยามผลึกแปดตนของขบวนนี้ ละลายเป็นแสงภายใต้「จันทราสังหารมาร·เต็มดวง」สองรอบ

แต่ขบวนที่สาม—ขบวนใหญ่สุด เส้นทางใต้ดิน ผ่านโพรงถ้ำโบราณที่ไม่มีแผนที่ไหนบันทึก

ขบวนนั้น หายไปจากทุกเรดาร์

"หาให้เจอ!" เสียงตึงทั้งวอร์รูม ทีมวิเคราะห์ไล่ทุกเส้นทางที่เป็นไปได้ โดรนเสมือนกวาดทั้งแนวเขา

คนที่เจอ ไม่ใช่โดรน

ซื่อโม่สั่นครางกลางดึก—【สัมผัสมาร·ไกล】จับกลิ่นพลังมารเข้มข้นเคลื่อนที่ใต้ดิน ลึก เร็ว และใกล้

ใกล้มาก

"พิกัด..." หลินเฉินกางแผนที่ทาบเส้นทางที่ดาบชี้ แล้วเลือดทั้งตัวเย็นวาบ

เส้นทางใต้ดินของขบวนที่สาม ไม่ได้มุ่งไปจุดเปราะทั้งสามที่ทุกทัพไปดักรอ

มันมุ่งตรงมาที่ **ใต้หุบเขาประกายหิน**—จุดที่รอยแยกที่สามเคยเปิด จุดที่เขาปิดไปแล้วด้วยมือตัวเอง จุดที่บรรณารักษ์ไม่ได้บอกว่ามันคือจุดเปราะที่สี่

เพราะมันไม่ใช่จุดเปราะของผนึก

มันคือจุดที่ผนึก **เริ่มต้น**—หัวใจของแนวผนึกทั้งสิบสองลีก ที่ร้อยปีก่อนเทพดาบกับนักบวชใช้ชีวิตครึ่งหนึ่งตอกหมุดแรกลงไป

ใต้บ้านของพวกเขา ตลอดมา

"ถึงตอนนี้ก็ตอบคำถามเก่าได้แล้วสินะ" หลินเฉินพึมพำ มือกำด้ามดาบแน่น "ว่าทำไมหุบเขานี้ถึง 'ดี' ผิดปกติ ทำไมเฒ่าฉือถึงเลือกซ่อนตัวแถวนี้ ทำไมทุกเส้นของเรื่องนี้ถึงวนกลับมาที่บ้านเราเสมอ..."

"ทุกหน่วยที่เหลือ" เขาเปิดลิงก์ เสียงคมเหมือนดาบออกฝัก "เป้าหมายเปลี่ยน—**กลับบ้าน เดี๋ยวนี้**"