91: รากเปิด

สองปฏิบัติการเดินพร้อมกันในคืนเดียว

**แนวเหนือ** — รอยแยกสุดท้ายรอทัพของมู่ชิงเสว่อยู่กลางทุ่งหินร้าง และ "ยาม" ที่บรรณารักษ์เตือนไว้ ก็ยืนรออยู่หน้ารอยจริงๆ

มันเคยเป็นมอนสเตอร์ แต่ตอนนี้ไม่ใช่—ร่างสูงหกเมตรที่ประกอบจาก "เศษพลังมาร" อัดแน่นในโครงผลึกใส รูปทรงเหมือนอัศวินที่ใครสักคนปั้นจากความจำเลือนๆ ไม่กะพริบ ไม่เพี้ยน ไม่เหมือนข้อมูลผิดเพี้ยนตัวไหน

มันถูก **สร้าง** ขึ้น—จากของที่เก็บเกี่ยวในศึกขุนพลมาร

"พวกมันเอาพลังมารมาหล่อเป็นทหาร" ไป๋ลู่มองยามตนนั้น เสียงสงบแต่แววตาเย็นจัด "ใช้เศษของผู้ที่ตายในศึก มาเฝ้าเครื่องที่ขุดหลุมศพโลก...บางเรื่องก็เกินอภัยจริงๆ"

"งั้นไม่ต้องอภัย" มู่ชิงเสว่ชักดาบทั้งสองเล่ม "ชำระ"

ศึกแนวเหนือเปิดฉากใต้แสงจันทร์เต็มดวง—ดาบเงินกับเพลิงนรกสานเป็นเกลียวรอบอัศวินผลึก ธุลีสองพันตรึงสนาม และเมื่อยามผลึกเปิดร่างระเบิดพลังมารระลอกสุดท้าย แสงจันทร์ของสายเลือดขั้นสองก็กดมันลงกับพื้น ให้คมดาบคู่ปิดงาน

รอยแยกเหนือถูกผนึกตอนตีสี่สิบเอ็ดนาที

**แนวตะวันตกเฉียงเหนือ** — ป้อมร้างที่เก็บคลังพลังมาร เงียบสนิทใต้ดาวเต็มฟ้า

ปฏิบัติการปล้นเดินแบบที่หลินเฉินสัญญา: ไม่มีประกาศ ไม่มีถ่ายทอด ทีมเล็กสิบสองคน—เงาธุลีนำ หมาป่าเหนือเป็นกองหนุน เจาะเข้าทางช่องลมใต้กำแพงที่แหล่งหมายเลข 7 ขุดแปลนมาให้

คลังใต้ป้อมเรียงรายด้วยภาชนะผลึกหกสิบสามใบ แต่ละใบบรรจุหมอกแดงคล้ำที่หมุนวนราวมีชีวิต—เศษพลังมารบริสุทธิ์ ที่เก็บจากลมหายใจสุดท้ายของขุนพลและทัพของมัน

"ขนได้สี่สิบเอ็ดใบ ตามแผน ที่เหลือทำลายด้วยผลึกของบรรณารักษ์" หลินเฉินสั่งเบาๆ "เร็ว เงียบ และ—"

เขาหยุดกลางประโยค

ซื่อโม่สั่นเตือน【สัมผัสมาร·ไกล】กรีดร้องในหัว—ไม่ใช่จากภาชนะตรงหน้า แต่จากทิศตะวันออกเฉียงใต้ ไกลมาก แรงมาก และ **เคลื่อนที่**

"บอส ตู้เก็บฝั่งใต้..." เสียงค้อนเหล็กจากอีกปีกของคลัง "ว่างเปล่าครับ ชั้นวางมีรอยเพิ่งยกของออก เกินครึ่งคลัง"

ความจริงเย็นเฉียบตกลงกลางใจทุกคนพร้อมกัน

ของถูกย้ายไปแล้วครึ่งหนึ่ง—ย้ายไปที่แนวขุด

*พวกมันไม่รอดีเดย์ที่ประกาศไว้ในเอกสาร...เอกสารที่พวกมันรู้ว่ารั่ว*

"เครเมอร์ใช้กำหนดการปลอมหลอกเราทั้งกระดาน" หลินเฉินพูดผ่านลิงก์รวมด้วยเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะบังคับได้ "ของจริงคือ—"

ท้องฟ้าทั้งทวีปตอบแทนเขา

แสงทุกดวงในโลกเสมือนกะพริบพร้อมกันหนึ่งครั้ง เหมือนโลกทั้งใบเพิ่งกะพริบตา แผ่นดินครางต่ำจากที่ลึกกว่าก้นเหวไหนๆ และเหนือเทือกเขาวงแหวน—เหนือหอจดหมายเหตุ เหนือหุบเขาบ้านของพวกเขา—

ฟ้าฉีกออก

ไม่ใช่รอยแยกแบบสามรอยที่เคยปิด นั่นมันรูเข็ม นี่คือ **บาดแผล**—รอยฉีกยาวหลายลีกพาดกลางฟ้า เผยสิ่งที่อยู่หลังเปลือกโลกเสมือน: ความว่างที่ไหลวนด้วยตัวเลขและแสงดิบ และลึกเข้าไปในความว่างนั้น เงาของบางสิ่งมหึมาเกินคำว่ามหึมา

【...คำเตือนระดับ...ระดับ...】

เสียงประกาศระบบ—เสียงที่ไม่เคยสะดุดมาตั้งแต่เปิดเซิร์ฟ—**กระตุก**

【...โครงสร้างชั้นรากถูก...ถูก...เจาะ...】

【ผู้เล่นทุกท่าน...ทุกท่าน...ทุกท่าน...】

แล้วประกาศก็เงียบไปกลางประโยค

ทั่วทั้งสิบสองเซิร์ฟ ผู้เล่นสี่ร้อยล้านยืนนิ่งใต้ฟ้าที่ฉีก ไม่มีระบบบอกว่าต้องทำอะไร ไม่มีเควส ไม่มีคำแนะนำ

เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์จ้านเสิน ที่โลกใบนี้...เงียบ

ในหูของหลินเฉินคนเดียว เสียงสุดท้ายแว่วมา แหบพร่า ขาดวิ่น เหมือนวิทยุที่เสาส่งกำลังล้ม

【...ผู้กลับมา... มันหลอกแม้แต่ข้า... การขุดจริงเร็วกว่าทุกตัวเลข... ราก...ถูกเจาะแล้วหนึ่งเส้น...】

【...ข้ากำลังอุดด้วยทุกอย่างที่เหลือ... แต่แรงที่ข้าใช้กดผนึกราชามาร...ข้าต้องถอนมันมา...】

【...ฟังให้ดี... **ผนึกจะแตกในสามวัน**... และพวกมันกำลังเทเชื้อเพลิงใส่มัน... หยุดพวกมัน... หยุดให้ได้...】

เสียงขาดหาย

หลินเฉินยืนอยู่กลางคลังโจร มือกำภาชนะผลึกที่เพิ่งปล้นมา มองฟ้าที่ฉีกผ่านช่องกำแพงป้อม

แผนสิบวันทั้งกระดาน เพิ่งถูกบีบเหลือสามวัน

"ทุกหน่วย ทุกแนวรบ ฟังคำสั่ง" เขาเปิดลิงก์รวมทุกช่อง เสียงดังชัดข้ามทั้งสองโลก "แผนทั้งหมดเลื่อนขึ้น—**เราเข้าสู่สามวันสุดท้าย ตั้งแต่วินาทีนี้**"

"เคออี๋ ปลุกสายรัฐ เดี๋ยวนี้ บอกพวกเขาว่าหน้าต่างเหลือสามวัน ไม่ใช่สิบ—หลักฐานภาพฟ้าฉีกที่คนสี่ร้อยล้านเห็นอยู่ตอนนี้ คือใบเบิกทางที่ดีที่สุดที่เราจะมี"

"ชิงเสว่ ไป๋ลู่ จบเหนือแล้วยกทัพกลับด่วน จุดรวมพล: แนวผนึกราชามาร"

"ที่เหลือทุกคน..." เขามองฟ้าฉีก แล้วมองภาชนะหกสิบสามใบ—อาวุธที่เพิ่งแย่งมาจากมือศัตรูได้ครึ่งเดียว

"เตรียมรับสงครามที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่มีโลกใบนี้มา"