90: คืนก่อนพายุ

หนึ่งวันที่ขอยืมตัวประธาน เริ่มต้นด้วยเมนูที่เดาได้—ข้าวต้มร้อนๆ สองชาม บนบันไดตึกหมายเลขสาม

จากนั้นคือวันธรรมดาที่สุดเท่าที่สองคนนี้เคยมี: เดินตลาดเช้ากับยายหลี่ ช่วยลุงฉางยกลังผัก แวะดูศูนย์ฝึกเยาวชนที่กำลังต่อเติม กินเที่ยงร้านบะหมี่หลังมอ—โต๊ะในสุด ที่ลุงเจ้าของร้านเริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมโต๊ะนี้มีแต่คนหน้าคุ้นทีวีมานั่ง—บ่ายดูหนังเรื่องที่ซูเหยาเลือก เย็นทำกับข้าวด้วยกันแบบมือใครมือมัน

ไม่มีจอวอร์รูม ไม่มีรายงาน ไม่มีคำว่าโครนอส

วันธรรมดาที่ในสองชาติของหลินเฉิน หายากกว่าไอเทมตำนานทุกชิ้น

---

ค่ำ ดาดฟ้าตึก

พรุ่งนี้ทัพเหนือจะเคลื่อน มะรืนปฏิบัติการปล้นคลังจะเริ่ม และนับจากนั้นทุกวันคือสนามรบจนกว่าจะถึงดีเดย์ คืนนี้จึงเป็นคืนสุดท้ายที่ดาดฟ้านี้จะเงียบแบบนี้

ซูเหยานั่งห้อยขาที่ขอบดาดฟ้าตรงจุดเดิม—จุดที่เคยฟังเรื่องสองชาติ จุดที่เคยรับโฉนดกลางกองจานหม้อไฟ

"นี่ หลินเฉิน" เธอเอ่ยขึ้นกลางความเงียบ "จำที่นายบอกได้ไหม ของที่จะให้ฉัน...ที่ต้องรอวันที่พายุหมด"

"จำได้"

"ฉันคิดมาทั้งวันแล้ว" เธอหันมา ตาใสนิ่งในแสงจันทร์ "ไม่เอาแล้ว—เงื่อนไขนั้นน่ะ"

หลินเฉินชะงัก "...หมายความว่า"

"หมายความว่า ฉันไม่อยากได้ของขวัญที่ต้องรอให้โลกสงบก่อน" ซูเหยามองตรงเข้าตาเขา เสียงเบาแต่ชัดทุกคำ "เพราะฉันเพิ่งเข้าใจอะไรอย่างหนึ่ง—กับชีวิตแบบของนาย พายุมันไม่มีวันหมดหรอก หมดลูกนี้ ลูกหน้าก็ก่อตัว นายเป็นคนแบบที่เห็นคนเดือดร้อนแล้วเดินผ่านไม่ได้ โลกก็เป็นโลกแบบที่ผลิตคนเดือดร้อนไม่หยุด"

"ถ้าฉันมัวรอวันฟ้าใส ฉันอาจรอทั้งชาติ" เธอยิ้ม ตาแดงนิดๆ "ฉันเลยจะเปลี่ยนเงื่อนไข: ของชิ้นนั้นน่ะ เก็บไว้ก่อน แต่สัญญากับฉันข้อเดียวแทน—**ทุกพายุที่เข้ามา ให้ฉันยืนอยู่ข้างนายในนั้น** ไม่ใช่ยืนรอที่ปลายทาง"

"แค่นั้นพอ ที่เหลือ...ให้มันมาตามจังหวะของมัน"

ลมกลางคืนพัดผ่านดาดฟ้า ป้ายผ้าสามผืนข้างล่างสะบัดเบาๆ

หลินเฉินมองผู้หญิงตรงหน้านิ่งไปนาน แล้วทำสิ่งที่ไม่มีในแผนไหนของเขาเลย—เขาล้วงกระเป๋า หยิบกล่องเล็กๆ ที่พกติดตัวมาตั้งแต่วันซื้อ ออกมาวางบนฝ่ามือ

"งั้นเปลี่ยนเงื่อนไขทั้งสองฝ่าย" เขาเปิดกล่อง

แหวนทองเกลี้ยงเรือนเล็ก ไม่มีเพชร เปล่งแสงนวลใต้จันทร์

"ฉันตั้งใจไว้ว่าวันที่ให้แหวนวงนี้ ต้องเป็นวันที่ตอบเธอได้ว่าพรุ่งนี้ไม่มีพายุ" เขาหยิบแหวนขึ้น "แต่เธอพูดถูก—วันนั้นอาจไม่มีจริง และระหว่างรอวันที่ไม่มีจริง ฉันเกือบพลาดความจริงข้อเดียวที่สำคัญ"

"ฉันไม่ได้อยากให้แหวนเธอตอนโลกสงบ ฉันอยากให้เธอใส่แหวนนี้ **ตอนเดินฝ่าพายุไปด้วยกัน**"

เขาชูแหวนให้เห็นด้านใน—ตัวเลขเล็กๆ สลักไว้: **203**

"เลขห้อง..." เสียงซูเหยาเครือ "ห้องเช่าฉัน..."

"ห้องที่เคาะประตูแล้วมีข้าวต้ม" หลินเฉินพยักหน้า "มันไม่ใช่แหวนขอแต่งงานนะ—วันนั้นจะมาทีหลัง พร้อมแหวนที่เธอจะเลือกเอง มันคือแหวนสัญญา ว่าไม่ว่าพายุกี่ลูก โลกกี่ใบ ชาติกี่ชาติ..."

"คนที่ฉันจะเดินกลับไปหา มีห้องเดียว"

ซูเหยายื่นมือซ้ายออกมา มือสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่รอยยิ้มกว้างที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา

แหวนทองเกลี้ยงสวมลงนิ้วนางพอดีเป๊ะ—แน่นอนว่าพอดี เพราะคนวัดขนาดแอบวัดตอนเธอหลับมาแล้วสามรอบ

"...บ้าจริงๆ คนนี้" เธอสะอื้นปนหัวเราะ ประโยคเดิมที่พูดทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ "ใครเขาให้แหวนกัน คืนก่อนออกรบ"

"คนที่อยากมีเหตุผลดีที่สุดในโลก ให้ชนะกลับมาไง"

เธอโถมเข้ามากอด แรงจนเขาเกือบหงายหลังตกขอบดาดฟ้า เสียงหัวเราะทั้งน้ำตาสองคนละลายหายไปในลมคืน

แสงจันทร์ดวงเดิม—ดวงที่เฝ้ามองตรอกนี้มาสองชาติ—อาบลงบนแหวนทองเกลี้ยงวงแรก

---

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น พายุเริ่มขยับ

ลานหน้าด่านวงแหวน ทัพเหนือตั้งขบวนพร้อมเคลื่อน มู่ชิงเสว่ตรวจแถวธุลีสองพันรอบสุดท้าย ไป๋ลู่ยืนสงบข้างธง คทาขาวเปล่งแสงนวลกว่าปกติ—ตั้งแต่สายเลือดขั้นสอง แสงจันทร์ของเธอไม่เคยหรี่อีกเลย

"รอยแยกเหนือ พร้อมยามที่ไม่รู้หน้าตา" มู่ชิงเสว่คาดดาบทั้งสองเล่ม—เงินและเพลิงนรก "งานแบบที่ข้าชอบ"

"กลับมาให้ครบทุกคน" หลินเฉินสั่งสั้นๆ "นั่นคือเงื่อนไขเดียวของชัยชนะ"

"กัปตันก็เหมือนกัน" มู่ชิงเสว่ตอบ แล้วเหลือบเห็นแสงสะท้อนเล็กๆ บนสร้อยคอของซูเหยาที่ยืนส่งทัพอยู่ข้างเขา—แหวนทองเกลี้ยงร้อยเชือกแขวนไว้แนบอก ตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุดเวลาออกศึก

ราชินีน้ำแข็งมองสองวินาที แล้วยิ้มมุมปาก หมุนตัวขึ้นม้า

"ทัพเหนือ—เคลื่อน!"

เสียงเท้าสองพันคู่สะเทือนหุบเขา ธงธุลีปลิวนำขบวนขึ้นเหนือ

พายุลูกสุดท้ายของ Arc นี้ เริ่มหมุนแล้ว