NovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · readerNovelReader · reader
ย้อนชะตาเทพเกม《จ้านเสิน》 · Chapter 9
ย้อนชะตาเทพเกม《จ้านเสิน》 · Chapter 9
Read in
Chapter 9 · 215 words · 1 min

9: นักบวชสาวแสงจันทร์ กับพวกชอบหาเรื่องที่ไม่รู้จักความตาย

【ผู้เล่น「เหยาเหยา」เข้าสู่《จ้านเสิน》】

หมู่บ้านชิงสุ่ยต้อนรับผู้เล่นใหม่อีกหนึ่งคน

หญิงสาวในชุดนักบวชฝึกหัดสีขาวขลิบเงินปรากฏร่างกลางลานหมู่บ้าน ระบบสร้างรูปลักษณ์จากใบหน้าจริงโดยแทบไม่ต้องปรับ—ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถักเปียหลวม ดวงตากลมใส ผิวขาวผ่องอมชมพูระเรื่อ

ซูเหยาก้มมองชุดตัวเองแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง กระโปรงนักบวชบานพลิ้ว

"ว้าว... สมจริงขนาดนี้เลยเหรอ ลมพัดด้วย! หญ้าด้วย! หลินเฉิน ดูสิๆ!"

"เห็นแล้ว" หลินเฉินที่ยืนรออยู่ก่อนกลั้นยิ้ม "เลือกนักบวชจริงๆ สินะ"

"ก็นายบอกว่าทีมเราขาดสายฮีล!" เธอเชิดหน้า "อีกอย่าง...ฉันจะได้คอยดูแลนายไง เผื่อนายบ้าพลังโซโล่บอสอะไรอีก"

คำว่า "ทีมเรา" ทำให้มุมปากหลินเฉินยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"งั้นมา จะพาฟาร์มเลเวล" เขาโยนอุปกรณ์ชุดหนึ่งให้ "เกราะผ้าขั้นดี คทาขั้นดี ใส่ซะ ของขวัญแรกเข้า"

"อันนี้ขายได้กี่ตังเนี่ย" ซูเหยารับมาพลิกดูราคาตลาด แล้วเสียงหลง "สามสิบทอง!? สามร้อยกว่าหยวน!! หลินเฉินนายเอาของแพงแบบนี้มาให้ฉันใส่ฟรีๆ—"

"ใส่" เขาตัดบท "ของแค่นี้ อีกหน่อยเธอจะหัวเราะตัวเองที่เคยตกใจ"

---

สามชั่วโมงต่อมา ทุ่งหมูป่าเขตเลเวล 10

ซูเหยาเริ่มเข้าใจคำว่า "อีกหน่อยจะหัวเราะตัวเอง" แล้วจริงๆ

ผู้เล่นทั่วไปใช้เวลาเฉลี่ยสามวันกว่าจะถึงเลเวล 10 แต่เธอใช้เวลาสามชั่วโมง—เพราะมีคนลากมอนสเตอร์มากองให้เป็นภูเขา ฟันทีเดียวเหลือเลือดติดหลอด แล้วให้เธอเก็บปิดท้ายรับค่าประสบการณ์เต็มๆ

"เลเวล 11 แล้ว!" เธอชูคทาเฮ ก่อนหันมาค้อน "แต่แบบนี้มันโกงนี่นา คนอื่นเขาฟาร์มเองตั้งหลายวัน"

"โลกนี้ไม่มีคำว่ายุติธรรมหรอก มีแต่คำว่า 'รู้จักใครและรู้อะไร'" หลินเฉินเช็คเวลา "อีกเควสเดียว วันนี้พอ เดี๋ยวเธอตาช้ำไปทำงาน—"

"ฉันลาออกแล้วย่ะ" ซูเหยาแลบลิ้น "ก็มีคนบอกว่าจะพาเลิกงานพาร์ทไทม์ตลอดชีวิตนี่นา ฉันถือคำพูดนายนะ"

ทั้งคู่กำลังจะเดินไปจุดส่งเควส เสียงโหวกเหวกก็ดังขึ้นจากด้านหน้า

ผู้เล่นกลุ่มหนึ่งราวสิบคน สวมเสื้อคลุมปักตรากิลด์รูปหัวเสือดำ กำลังไล่ที่ผู้เล่นรายย่อยออกจากทุ่งฟาร์มเลเวล

【กิลด์พยัคฆ์ดำ】กิลด์ระดับกลางที่รวบรวมพวกขาโจ๋ มีชื่อด้านการ "เก็บค่าคุ้มครองจุดฟาร์มเลเวล" และเบื้องหลังพิงเงินทุนจากคนของตระกูลเย่

"เฮ้ยๆ ทุกคนฟัง! ทุ่งนี้กิลด์พยัคฆ์ดำจองแล้ว!" ชายร่างใหญ่ ID「เสือดำเก้าแต้ม」ตะโกนลั่น "ใครจะฟาร์มต่อ จ่ายคนละสิบทอง ไม่จ่ายก็ไสหัวไป!"

ผู้เล่นรายย่อยบ่นอุบแต่ก็ทยอยถอย ไม่มีใครอยากมีเรื่องกับกิลด์

แล้วสายตาของเสือดำเก้าแต้มก็กวาดมาเจอซูเหยา

"โอ้โห..." เขาผิวปาก เดินเข้ามาพร้อมพรรคพวก "น้องนักบวชสวยขนาดนี้ ไม่ต้องจ่ายทองก็ได้ แอดเฟรนด์พี่ แล้วมาฟาร์มเลเวลกับกิลด์พี่ไหมล่ะ พี่เลี้ยงดูปูเสื่อ อุปกรณ์ม่วงพี่จัดให้—"

"ไม่ค่ะ ขอบคุณ" ซูเหยาขยับเข้าใกล้หลินเฉินอีกครึ่งก้าว

"เล่นตัวอีก" เสือดำเก้าแต้มหัวเราะหึๆ มองชายหนุ่มข้างกายเธอ เห็นใส่เสื้อคลุมเดินทางสีเทาธรรมดาๆ ปิดทับอุปกรณ์ ก็ยิ่งย่ามใจ "หรือติดไอ้แฟนกระจอกนี่ น้องเอ๊ย ผู้ชายไม่มีระดับแบบนี้เลี้ยงเธอไม่รุ่งหรอ—"

"เธอ" หลินเฉินหันมาหาซูเหยา ไม่แม้แต่มองอีกฝ่าย "ระบบปาร์ตี้แชร์ค่าประสบการณ์ตอนนี้เปิดอยู่ใช่ไหม"

"เอ๊ะ? อือ เปิดอยู่"

"ดี" เขาพยักหน้า "อย่าตกใจล่ะ"

วินาทีถัดมา เสื้อคลุมสีเทาสะบัดปลิว

เกราะหนังจันทราสีทองเปล่งประกายใต้แดด ดาบดำซื่อโม่ออกจากฝักพร้อมเสียงครางกระหายเลือด และเหนือหัวชายหนุ่ม ชื่อสีแดงเข้ม (สถานะเปิด PK) ลอยเด่น

**「เงาธุลี」Lv.18 — อันดับ 1 เซิร์ฟเวอร์**

ทุ่งหมูป่าทั้งทุ่งเงียบกริบ

ผู้เล่นรายย่อยที่กำลังจะถอย หยุดชะงักทั้งหมด ใครบางคนหลุดปากเสียงสั่น

"เงา... เงาธุลี!? เทพ first kill ลอร์ดบอส!?"

หน้าเสือดำเก้าแต้มเปลี่ยนจากแดงเป็นขาวในเสี้ยววินาที "ท่า...ท่านเทพ ข้า ข้าแค่ล้อเล่น—"

"เมื่อกี้ใครบอกให้ไสหัวนะ" หลินเฉินก้าวออกหนึ่งก้าว

ก้าวเงา!

ร่างหายวับ ปรากฏอีกทีกลางวงล้อมสิบคน แสงดาบดำตวัดเป็นวงเดียว

ตัดธุลี·สิบทบ

ร่างทั้งสิบสลายเป็นแสงขาวพร้อมกัน อุปกรณ์ที่ดรอปร่วงกราวเต็มพื้น—กฎเหล็กของเกมนี้ ชื่อแดงฆ่าคน ไม่ดรอปของ แต่พวกเปิดศึกรีดไถมีสถานะ "อาชญากร" ตายแล้วดรอปยับ

ทั้งทุ่งเงียบงันอีกสามวินาที แล้วเสียงเฮก็ดังสนั่น

"สมน้ำหน้า! โดนรีดมาสามวันแล้ว!"

"เทพเงาธุลีโหดสมคำร่ำลือ! ตัวจริงเสียงจริง!"

"แคปไว้แล้ว ลงฟอรัมเดี๋ยวนี้!!"

ซูเหยายืนตาค้าง มองชายหนุ่มที่เก็บดาบเข้าฝักอย่างสงบราวเพิ่งปัดฝุ่นเสื้อ

"นาย... นายคือ 'เงาธุลี' ที่เพื่อนร้านเก่าฉันกรี๊ดกันทั้งกรุ๊ปแชทเนี่ยนะ!?"

"อือ" หลินเฉินเก็บของดรอปยัดใส่มือเธอ "ค่าเสียเวลา เอาไปขายได้สักร้อยทอง"

"......" ซูเหยามองกองอุปกรณ์ในมือ มองเขา แล้วได้แต่พึมพำ "ฉันเริ่มสงสัยแล้วสิ ว่าเจ็ดวันก่อนนายไปโดนอะไรมา"

---

ค่ำวันนั้น สำนักงานกิลด์พยัคฆ์ดำ

"หัวหน้า! เงาธุลีมันฆ่าคนของเราสิบคนกลางทุ่ง! ของดรอปหมด! คลิปว่อนฟอรัมแล้ว เสียหน้ายับ!"

ชายร่างผอมสูง ใบหน้ามีรอยแผลเป็น—「พยัคฆ์เฒ่า」หัวหน้ากิลด์—บีบแก้วในมือจนร้าว

"เงาธุลี..." เขาแยกเขี้ยว "หาข้อมูลมา มันฟาร์มเลเวลโซนไหน ใช้เส้นทางไหน คนข้างกายมีใคร"

"แล้วส่งข่าวไปบอกผู้ใหญ่ฝั่งตระกูลเย่ด้วย ว่าพยัคฆ์ดำขอเปิด **คำสั่งล่าหัว** — ใครเก็บ「เงาธุลี」ได้ รับไปหนึ่งหมื่นทอง!"

เขาไม่รู้เลยว่า คำสั่งล่าหัวครั้งนี้ ไม่ใช่การหาเรื่องเสือ

แต่คือการเดินเข้าไปเคาะประตูบ้านยมทูต

Previous9 / 199Next

Comments (0)

Sign in to comment

No comments yet.