10: First Clear ดันเจี้ยน! และหญิงสาวที่รอคอยอยู่หน้าทางออก

วันที่สิบหลังเปิดเซิร์ฟ ระบบดันเจี้ยนเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ

ดันเจี้ยนแรกของภูมิภาคตะวันตก—【ถ้ำราชันหมาป่า】เลเวลแนะนำ 15 ปาร์ตี้ 5 คน มีโหมดธรรมดา ยาก และ **นรก**

โหมดนรกของดันแรก คือกำแพงที่ชาติก่อนทั้งเซิร์ฟใช้เวลายี่สิบสามวันกว่าจะมี first clear และทีมที่ทำได้ ดังเป็นพลุแตกพร้อมเงินสปอนเซอร์ก้อนแรกของวงการ

เช้าวันเปิดระบบ หน้าทางเข้าดันเจี้ยนคลาคล่ำด้วยปาร์ตี้นับร้อยทีม กิลด์ใหญ่ขนทีมท็อปมาหวังชิง first clear โหมดธรรมดากับยากกันคึกคัก ส่วนโหมดนรก...ยังไม่มีทีมไหนบ้าพอ

จนกระทั่งปาร์ตี้หนึ่งเดินผ่านฝูงชนตรงไปที่ประตูสีแดงเลือด

ปาร์ตี้ **สองคน**

นักดาบชุดทองดาบดำ กับนักบวชสาวชุดขาว

"นั่น... เงาธุลีนี่หว่า!"

"สองคนเข้าโหมดนรก!? เดี๋ยวๆ นักบวชนั่นใครวะ น่ารักเป็นบ้า"

"ID「เหยาเหยา」... จดไว้ก่อน เดี๋ยวฟอรัมต้องถามหา"

ซูเหยาหน้าแดงกับสายตานับร้อยคู่ กระซิบเสียงสั่น "หลินเฉิน แน่ใจนะว่าสองคนไหว นี่โหมดนรกนะ เลเวลแนะนำสิบห้า *ทั้งปาร์ตี้ห้าคน*"

"แน่ใจ" หลินเฉินยื่นมือมา "กลัวก็จับมือไว้"

"ใ-ใครกลัวกัน!" ปากว่าแต่มือก็จับ

ทั้งคู่หายเข้าไปในประตูเลือดต่อหน้าฝูงชนที่อ้าปากค้าง

---

สองชั่วโมงสี่สิบเอ็ดนาทีต่อมา

【ติ๊ง! ประกาศระดับเซิร์ฟเวอร์: ปาร์ตี้「เงาธุลี」「เหยาเหยา」พิชิตดันเจี้ยน【ถ้ำราชันหมาป่า·โหมดนรก】สำเร็จเป็นทีมแรกของเซิร์ฟ (First Clear)! สมาชิกปาร์ตี้: 2/5 — บันทึกลงหอเกียรติยศถาวร!】

ตัวเลข "2/5" ในประกาศ ทำเอาทั้งเซิร์ฟแตกตื่นยิ่งกว่า first clear เสียอีก

ฟอรัมล่มเป็นรอบที่สามของเดือน

**「สองคนตีโหมดนรก!? แท้งค์ล่ะ!? ดาเมจล่ะ!? นี่มันเกมคนละเกมกับที่กูเล่นรึเปล่า」**

**「สรุปไทม์ไลน์ความโหดของเงาธุลี: วันแรกอาชีพตำนาน → วันที่เจ็ด first kill ลอร์ดบอส → วันที่สิบ first clear โหมดนรกแบบ duo ใครจะหยุดผู้ชายคนนี้ได้」**

**「ไม่มีใครสนใจเหรอว่านักบวช 'เหยาเหยา' ฮีลโคตรแม่น คลิปวินาทีฮีลสวนตอนบอสคลั่งนี่ระดับโปรเพลเยอร์แล้ว」**

ในดันเจี้ยน ซูเหยานั่งแผ่อยู่กับพื้นหน้าซากบอส หอบจนพูดไม่เป็นคำ

"ฉัน...ไม่เอาแล้ว...โหมดนรก...หัวใจจะวาย..." เธอเงยหน้าค้อนคนที่ยืนเก็บของดรอปหน้าตาเฉย "นายน่ะ! รู้จังหวะบอสล่วงหน้าตลอดเหมือน...เหมือนเคยตีมาเป็นร้อยรอบ! มันยังไงกันแน่!"

หลินเฉินชะงักมือนิดหนึ่ง

หญิงสาวคนนี้ไม่ฉลาดเรื่องเกมเท่าพวกโปร แต่เธอ "มองคน" เก่งเสมอ

"ไว้สักวัน ฉันจะเล่าให้ฟัง" เขาตอบเบาๆ "วันที่เธอพร้อมจะเชื่อเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในโลก"

"...สัญญาแล้วนะ" ซูเหยาไม่ซักต่อ แค่ยื่นนิ้วก้อยมา

นิ้วก้อยสองนิ้วเกี่ยวกัน เหมือนตอนเจ็ดขวบ

---

ทางออกดันเจี้ยน แสงขาววาบ

ฝูงชนข้างนอกยังไม่สลายตัว ทุกคนรอเป็นสักขีพยานทีม first clear ออกมา เสียงเฮดังลั่นตั้งแต่ร่างทั้งสองปรากฏ

แต่ฝูงชนเปิดทางออกเป็นช่องโดยอัตโนมัติ

เพราะมีคนหนึ่งเดินสวนเข้ามา

หญิงสาวในชุดนักดาบสีขาวขลิบน้ำเงิน ดาบยาวเรียวสะพายหลัง ผมดำขลับยาวสยายปลิวตามจังหวะก้าว ใบหน้านั้นงามจนฝูงชนทั้งร้อยเงียบเสียงไปเอง—งามเรียบเย็นราวภูเขาหิมะที่ไม่เคยมีรอยเท้ามนุษย์

เหนือศีรษะเธอ:**「เสว่อู่」Lv.19 — อันดับ 2 เซิร์ฟเวอร์**

"มู่ชิงเสว่!" ใครบางคนอุทานชื่อจริง "เทพดาบหญิงอันดับหนึ่งวงการโปร! เธอเล่นเซิร์ฟนี้!?"

"อันดับสองกระดาน...มาหาอันดับหนึ่ง งานเข้าแล้ว!!"

มู่ชิงเสว่หยุดยืนห่างจากหลินเฉินสิบก้าวพอดี สายตาเย็นเยียบจับนิ่งที่ใบหน้าเขา ราวกำลังประเมินดาบเล่มหนึ่ง

"เงาธุลี" เสียงใสเย็นดังขึ้น ทั้งลานได้ยินชัดทุกพยางค์ "ข้าดูคลิปเจ้าโซโล่ลอร์ดบอสสิบเจ็ดรอบ"

"ฝีดาบของเจ้าแปลก—ทุกการเคลื่อนไหวเรียบง่ายจนน่าเบื่อ ไม่มีท่าเกิน ไม่มีจังหวะเสีย เหมือน..." เธอหรี่ตา "เหมือนคนที่ใช้ดาบมาทั้งชีวิต ไม่ใช่สิบวัน"

ใจหลินเฉินกระตุก ผู้หญิงคนนี้ ตาคมเกินไปแล้ว

"แล้วเจ้าต้องการอะไร" เขาถามกลับเรียบๆ

มู่ชิงเสว่ยกมือขึ้นช้าๆ จับด้ามดาบที่สะพายหลัง

ชรึ่ง—

ดาบยาวออกจากฝัก แสงเงินวาบกลางแดด ปลายดาบชี้ตรงมาที่เขา นิ่งสนิทไร้การสั่นไหวแม้มิลลิเมตรเดียว

"ดวลกับข้า"

"ตรงนี้ เดี๋ยวนี้ หนึ่งต่อหนึ่ง" ดวงตาเย็นชาคู่นั้น ลุกโชนด้วยไฟที่ขัดแย้งกับน้ำเสียงโดยสิ้นเชิง "ข้าอยากรู้ว่าอันดับหนึ่งของเซิร์ฟนี้ เก่งจริง หรือแค่รู้ทางลัดก่อนใคร"

ฝูงชนทั้งลานกลั้นหายใจ

ใครบางคนกดบันทึกวิดีโอด้วยมือสั่นๆ พลางพิมพ์ลงฟอรัมเร็วสุดชีวิต

**「ด่วนที่สุด!!! อันดับ 1 ปะทะ อันดับ 2 หน้าดันถ้ำราชันหมาป่า ถ่ายทอดสด มาดูกันเดี๋ยวนี้!!!」**

ซูเหยาดึงแขนเสื้อหลินเฉินเบาๆ เสียงกระซิบมีทั้งห่วงและ...อารมณ์ประหลาดบางอย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ "นาย...จะรับคำท้าเหรอ เขาเป็นถึงโปรระดับประเทศนะ"

หลินเฉินมองดาบเงินปลายนิ่งสนิทเล่มนั้น

มู่ชิงเสว่—ชาติก่อน หลังจากเขาดังแล้ว ทั้งคู่เคยปะทะกันสามครั้งในทัวร์นาเมนต์ เขาแพ้หนึ่ง ชนะหนึ่ง และครั้งสุดท้าย...ไม่มีโอกาสได้ดวลให้จบ เพราะเขาตายไปก่อน

มันคือหนึ่งในเรื่องค้างคาใจไม่กี่เรื่อง ที่ไม่เกี่ยวกับความแค้นเลยสักนิด

มุมปากของหลินเฉินค่อยๆ ยกขึ้น มือเอื้อมไปจับด้ามซื่อโม่

"ก็ได้"

ชรึ่ง! ดาบดำออกจากฝัก เสียงครางกระหายศึกก้องทั้งลาน

"แต่ขอบอกไว้ก่อน—" ดวงตาเขาวาบประกาย "ข้าไม่ออมมือให้สาวสวยนะ"