11: คืนก่อนดวล — ราชินีน้ำแข็งนอนไม่หลับ

คำท้าดวลหน้าดันเจี้ยน ถูกเลื่อนออกไปหนึ่งคืน

ไม่ใช่เพราะใครถอย—แต่เพราะระบบสนามดวลอย่างเป็นทางการต้องจองล่วงหน้า และ GM ที่เห็นกระแส ฉวยโอกาสประกาศจัดเป็น "อีเวนต์พิเศษถ่ายทอดสด" พรุ่งนี้เที่ยงตรง

ทั้งเซิร์ฟจึงได้เวลาเดือดเต็มคืน

**「อันดับ 1 ปะทะ อันดับ 2 พรุ่งนี้เที่ยง! เปิดโต๊ะพนันในใจกันหรือยัง」**

**「ทีมเสว่อู่: โปรลีกตัวจริง ซ้อมดาบมาทั้งชีวิต ดวลตัวต่อตัวคือบ้านของเธอ」**

**「ทีมเงาธุลี: โซโล่ลอร์ดบอส ตีโหมดนรกสองคน ตรรกะอะไรก็ใช้กับมนุษย์คนนี้ไม่ได้」**

โพลฟอรัมแสนคนโหวต: เสว่อู่ 61% เงาธุลี 39%—วงการยังเชื่อ "สายเลือดโปร" มากกว่าปรากฏการณ์อายุสิบวัน

---

คืนนั้น คฤหาสน์ตระกูลมู่ ปีกตะวันออก

มู่ชิงเสว่นั่งอยู่ในห้องฝึกดาบส่วนตัว ไม่ได้ฝึก แค่นั่งมองดาบจริงบนตักกับจอที่เปิดคลิปเดิมวนซ้ำ

คลิปเงาธุลีโซโล่ราชาหมาป่าเงา—รอบที่สิบแปด

"ดูอีกแล้วเหรอคะคุณหนู" แม่บ้านสูงวัยวางนมอุ่นลงข้างจอ "ดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องแข่งไม่ใช่หรือ"

"ป้าหลิว ดูตรงนี้สิ" มู่ชิงเสว่ชี้จอ ลากย้อนคลิปไปวินาทีที่ 41:02 "จังหวะที่บอสตะปบซ้ายหลอก ผู้เล่นทุกคนบนโลกจะถอยขวา—มันคือสัญชาตญาณ ร่างกายตัดสินเอง แต่เขา..."

ในจอ ร่างชุดทองก้าวทแยง *เข้าหา* กรงเล็บ ลอดใต้ข้อพับในระยะที่ผิดพลาดได้แค่สามนิ้ว

"เขาก้าวเข้าหา ก่อนบอสจะเริ่มหลอกด้วยซ้ำ" เสียงเธอเบาลง "นี่ไม่ใช่รีเฟล็กซ์ ไม่ใช่การอ่านท่า มันคือ...ความคุ้นเคย เหมือนเต้นรำกับคู่เดิมที่เต้นด้วยกันมาพันรอบ"

"แต่บอสตัวนี้ เพิ่งถูกค้นพบโดยเขาเป็นคนแรกของโลก"

ป้าหลิวฟังไม่เข้าใจสักคำ แต่เข้าใจสิ่งหนึ่ง—ยี่สิบปีที่เลี้ยงคุณหนูคนนี้มา ไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้

แววตาตอนเจอ "สิ่งที่ไขไม่ออก"

มู่ชิงเสว่โตมาในโลกที่ทุกอย่างไขออกหมด พรสวรรค์ทำให้ดาบทุกสาย ตำราทุกเล่ม คู่แข่งทุกคน กลายเป็นโจทย์ที่มีเฉลย ความเก่งของเธอจึงมาคู่ความเบื่อชนิดที่ไม่มีใครเข้าใจ—ราชินีบนยอดเขาที่มองลงมาแล้วเห็นแต่เส้นทางซ้ำๆ ที่ตัวเองเดินผ่านหมดแล้ว

จนกระทั่งสิบวันก่อน มีชื่อหนึ่งโผล่บนกระดานอันดับ เหนือชื่อเธอ

และยิ่งศึกษา ยิ่งไขไม่ออก

"คุณหนูครับ" เสียงพ่อบ้านดังจากประตู "ท่านประธานให้เรียนว่า เรื่องที่คุณหนูจะดวลออกสื่อพรุ่งนี้...ท่านไม่อนุญาต ภาพลักษณ์ตระกูลมู่ไม่ควรไปผูกกับ 'ผู้เล่นไม่มีหัวนอนปลายเท้า' ท่านสั่งให้ถอนตัว"

ห้องฝึกดาบเงียบไปสามวินาที

"บอกพ่อข้าด้วย" มู่ชิงเสว่ลุกขึ้น เก็บดาบเข้าฝักด้วยมือนิ่งสนิท "ว่าคนที่จะลงดวลพรุ่งนี้ ชื่อ 'เสว่อู่' ไม่ใช่ 'มู่ชิงเสว่' และเสว่อู่...ไม่มีตระกูล"

"คุณหนู! ท่านประธานจะ—"

"จะตัดเงิน? เชิญ" เธอเดินผ่านพ่อบ้านไป "จะตัดนามสกุล? ยิ่งดี ประหยัดเวลาข้า"

เสียงประตูปิด ทิ้งพ่อบ้านยืนถอนใจ กับนมอุ่นที่ไม่มีใครแตะอีกแก้ว

---

ขณะเดียวกัน อีกฟากของแผนที่ ห้องพักโรงเตี๊ยมเมืองชายแดนตะวันตก

"นายจะบ้าเหรอ! นอนสิ! พรุ่งนี้ดวลกับโปรระดับประเทศนะ!" ซูเหยายืนเท้าเอวกลางห้อง ขณะหลินเฉินนั่งขัดสมาธิหลับตาบนเตียง

"กำลังนอนอยู่นี่ไง"

"นั่นมันนั่งสมาธิ! ตาก็ยังขยับไปมาใต้เปลือกตา คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้!"

หลินเฉินลืมตา มองสาวข้างบ้านที่อุตส่าห์ออนไลน์ดึกมาเฝ้า แล้วยิ้ม "กำลังซ้อมดวลน่ะ ในหัว รอบที่สามสิบเจ็ดแล้ว"

"ซ้อมในหัว? กับอะไร นายเคยเจอเขาที่ไหน"

คำถามง่ายๆ ที่ตอบยากที่สุด

*เคยสิ—สามครั้ง บนเวทีระดับประเทศ ในชาติที่เธอไม่มีวันเชื่อ*

ความทรงจำการดวลครั้งแรกในชาติก่อนยังชัดเจน: เขาในวัยที่หยิ่งผยองที่สุด ปะทะมู่ชิงเสว่ในรอบรองฯ ระดับชาติ และถูก「หิมะโปรย·พันเกล็ด」สอนให้รู้จักคำว่าเพดาน แพ้ขาดลอยต่อหน้าคนทั้งประเทศ ความพ่ายแพ้ที่เขาใช้เวลาสองปีกับการดูเทปนัดนั้นวนหลายร้อยรอบ กว่าจะหาช่องว่างหนึ่งช่องในพายุหิมะนั้นเจอ—ช่องที่ไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ เพราะนัดล้างตา...เขาตายไปก่อน

"เคยเจอในฝันมั้ง" เขาตอบกลั้วหัวเราะ

"เอาจริงดิ" ซูเหยาค้อน แต่แล้วก็นั่งลงข้างเตียง เสียงอ่อนลง "นี่ ถามจริงๆ ข้อนึง...ต้องชนะด้วยเหรอ คือเขาเป็นโปรอาชีพ แพ้ก็ไม่แปลก ไม่มีใครว่านายหรอก"

"ต้องชนะ" หลินเฉินตอบทันที เร็วจนตัวเองแปลกใจ

"ทำไม"

เขานิ่งคิด แล้วพบว่าคำตอบไม่ใช่เรื่องอันดับ ไม่ใช่ชื่อเสียง ไม่ใช่แม้แต่แผนธุรกิจ

"เพราะมีการดวลครั้งหนึ่ง...ที่ฉันติดค้างไว้ และไม่เคยได้สะสาง" เขาตอบช้าๆ "พรุ่งนี้คือโอกาสจ่ายหนี้ก้อนนั้น—ต่อให้เจ้าหนี้จะจำไม่ได้ว่าเคยให้ยืมก็เถอะ"

ซูเหยามองหน้าเขางงๆ "...บางทีนายก็พูดอะไรที่ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยนะ"

"อีกหน่อยจะรู้เรื่องเอง" เขายิ้ม ล้มตัวลงนอนจริงๆ เสียที "พรุ่งนี้เที่ยง จองที่นั่งแถวหน้าไว้เลย—จะโชว์ของให้ดูว่า สิบปีในฝันของฉันน่ะ ไม่ได้นอนเปล่า"

---

เที่ยงวันรุ่งขึ้น สนามดวลกลางลอยฟ้าเหนือเมืองชายแดนตะวันตก

ผู้ชมเสมือนสองแสนที่นั่งเต็มอัฒจันทร์ ยอดถ่ายทอดสดสามล้านก่อนเริ่ม

สองร่างวาร์ปลงกลางสนามพร้อมกัน—ขาวกับทอง เงินกับดำ

มู่ชิงเสว่มองคู่ดวลผ่านสนาม แล้วเอ่ยประโยคแรกของวัน

"เมื่อคืนข้าดูคลิปเจ้าจนครบทุกเฟรม" เธอชักดาบ "และได้ข้อสรุปว่า เจ้ามีความลับบางอย่างที่ใหญ่มาก"

"ชนะข้าให้ได้ก่อน—แล้วข้าจะเริ่มขุดมัน"

หลินเฉินชักซื่อโม่ออกช้าๆ มุมปากยกขึ้น

"งั้นก็ขุดเลย ราชินีน้ำแข็ง—ถ้ามือถึง"

【การดวลจะเริ่มใน 10... 9...】