12: ดาบปะทะดาบ! ศึกอันดับหนึ่งชิงอันดับหนึ่ง
【การดวล: เงาธุลี VS เสว่อู่ — เงื่อนไข: HP ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเหลือ 1】
สนามแสงสีฟ้าครอบพื้นที่วงกลมรัศมีห้าสิบเมตรกลางเวทีลอยฟ้า เสียงผู้ชมสองแสนบนอัฒจันทร์เงียบลงพร้อมกันราวถูกปิดสวิตช์
มู่ชิงเสว่ยืนนิ่งกลางสนาม ดาบเงินทอดต่ำข้างลำตัว ท่ายืนเรียบง่ายไร้ช่องโหว่—ท่วงท่าของคนที่ซ้อมดาบวันละสิบชั่วโมงตั้งแต่เจ็ดขวบ
หลินเฉินรู้จักท่านี้ดี
「วิชาดาบหิมะโปรย」สายดาบเร็วที่เน้นความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ชาติก่อนเธอใช้มันขึ้นแท่นราชินีวงการโปร และเขาเคยแพ้มันมาแล้วหนึ่งครั้งเต็มๆ
【3... 2... 1... เริ่ม!】
มู่ชิงเสว่หายตัว
ไม่ใช่สกิล แค่ความเร็วล้วนๆ ที่ดวงตาคนธรรมดาตามไม่ทัน แสงดาบเงินสามสายพุ่งถึงตัวหลินเฉินในจังหวะเดียว—คอ อก ข้อมือขวา สามจุดพร้อมกัน
เคล้ง! เคล้ง! เคล้ง!
ซื่อโม่ปัดทั้งสามดาบในการตวัดครั้งเดียว ประกายไฟกระจาย
"รับได้" เสียงเย็นของหญิงสาวไม่มีอารมณ์ "งั้นก็—ต่อ"
แสงดาบเงินระเบิดเป็นพายุหิมะ
สิบดาบ ยี่สิบดาบ ห้าสิบดาบ ทุกดาบเล็งจุดสำคัญ ทุกดาบเชื่อมต่อกันไร้รอยต่อ ฝูงชนนอกสนามเห็นเพียงแสงเงินม้วนกลืนร่างชุดทอง เสียงโลหะปะทะถี่ยิบราวฝนตกบนหลังคาสังกะสี
"โหดเกิน... นี่มันความเร็วระดับโปรลีกชัดๆ"
"เงาธุลีโดนอัดเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวแล้ว!"
ซูเหยากำมือแน่นนอกสนาม
แต่ในสนาม หลินเฉินกลับ...ยิ้ม
ทุกดาบที่ปัดป้อง เขาไม่ได้แค่รับ—เขากำลัง "อ่าน" ดาบของเธอใหม่ทั้งหมด เทียบกับความทรงจำสิบปี
*เร็วขึ้นกว่าชาติก่อนยุคเดียวกันสองส่วน... แต่ลมหายใจจังหวะที่สี่ยังสะดุดเหมือนเดิม*
*นิสัยชอบเก็บท่าไม้ตายไว้หลังหลอกสามชุด ก็ยังเหมือนเดิม*
นาทีที่สาม เขาอ่านครบเล่ม
"ตาข้าบ้าง"
ดาบดำที่เอาแต่รับมาตลอด ตวัดสวนเป็นครั้งแรก
มันไม่เร็วเท่าดาบเงิน ไม่หรูหรา ไม่มีแสงระยิบ—แค่ดาบเดียว เรียบ ตรง และมาในจังหวะที่ **ผิดตำราทุกเล่ม**: กลางรอยต่อระหว่างชุดดาบที่สิบเจ็ดกับสิบแปดของเธอ ช่วงครึ่งวินาทีที่นักดาบทั้งโลกใช้สูดลมหายใจ
มู่ชิงเสว่บิดตัวหลบแทบไม่ทัน ปลายดาบดำเฉือนปอยผมขาดลอยกลางอากาศ
ทั้งสนามอุทานพร้อมกัน
"สวนตรงนั้นได้ไง!?" นักพากย์เสียงแตก "จังหวะนั้นมันไม่มีอยู่ในสารบบ!"
จากวินาทีนั้น การดวลเปลี่ยนโฉมสิ้นเชิง
ดาบเงินยังเร็วกว่า แต่ดาบดำเริ่ม "อยู่ก่อน" เสมอ—เธอฟันสามชุด เขารอตรงรอยต่อ เธอเปลี่ยนมุม เขายืนขวางมุมใหม่ก่อนเธอไปถึง เธอแกล้งเปิดช่องล่อ เขามองช่องลวงนั้นแล้ว...หาว
ราชินีน้ำแข็งเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่ไม่เคยเจอในชีวิตการแข่งขัน
ดาบของเธอเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่ชายตรงหน้ารับได้ "ง่ายขึ้น" เรื่อยๆ ราวกับยิ่งสู้ ยิ่งมองทะลุเธอ ความรู้สึกนี้...เหมือนกำลังเปลือยอยู่ต่อหน้าคู่ต่อสู้
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกแบบนี้ และมันทำให้เลือดทั้งตัวร้อนผ่าว
ไม่ใช่ความกลัว
ความ **ตื่น**—ของนักดาบที่เจอกำแพงสูงพอให้ปีนเป็นครั้งแรก
"ดีมาก..." เธอถอนหายใจยาวหนึ่งครั้ง แล้วทำสิ่งที่ไม่เคยทำกลางการดวล—ถอดยิ้มบางๆ ออกมา "งั้นเลิกออมแล้วนะ"
ท่ายืนของเธอเปลี่ยน ดาบเงินชูขึ้นเหนือหัว ปลายดาบสั่นพร่าจนเกิดภาพซ้อนนับร้อย อุณหภูมิรอบสนามเหมือนลดวูบ
บนอัฒจันทร์ VIP โซนบนสุด ชายหนุ่มในสูทดำที่นั่งดูเงียบมาตลอดโน้มตัวมาข้างหน้าเป็นครั้งแรก
"ท่าไม้ตายปิดเกมรอบชิงระดับประเทศ..." เย่หาวหรี่ตา "บีบให้ราชินีต้องใช้ของจริง ตั้งแต่นาทีที่หก—ไอ้หมอนี่มันตัวอะไร"
「หิมะโปรย·พันเกล็ด」
แสงดาบนับร้อยโปรยปรายลงมาราวพายุหิมะถล่ม ปิดทุกทิศทุกมุมหลบ ไม่ใช่ภาพลวง—ทุกเกล็ดคือวิถีดาบจริงที่ต่อเนื่องถึงกัน ตาข่ายความตายที่ทอจากหยาดเหงื่อสิบสามปี
ฝูงชนกลั้นหายใจ
ท่ามกลางหิมะดาบ หลินเฉินหลับตาลง
โลกภายนอกหายไป เหลือเพียงเสียง—เสียงดาบร้อยสาย เสียงเท้าแตะพื้น และเสียงลมหายใจของหญิงสาวที่นับมาทั้งการดวล
*หนึ่ง...สอง...สาม...*
*สี่*
แล้วก้าวไปข้างหน้า—หนึ่งก้าวเล็กๆ เอียงตัวสิบห้าองศา
ในร้อยดาบที่ดูปิดตาย มีช่องว่างหนึ่งช่อง กว้างเพียงฝ่ามือ อยู่ตรงจังหวะหายใจที่สี่ของเธอ ช่องที่เขาใช้เวลา "หนึ่งความพ่ายแพ้กับสิบปี" ถึงได้มองเห็น
ร่างชุดทองลอดผ่านม่านหิมะดาบราวเงา
ก้าวเงา!
โลกทั้งใบของมู่ชิงเสว่เหลือเพียงภาพเดียว—ใบหน้าของชายหนุ่มที่โผล่พ้นแสงดาบของเธอ ใกล้แค่คืบ กับดาบดำที่ทาบเบาๆ อยู่ข้างลำคอ
นิ่งสนิท
เย็นเฉียบ
สนามทั้งสนามเงียบกริบ แม้แต่นักพากย์ยังลืมหน้าที่ตัวเอง
"...ข้าแพ้?" เธอพึมพำ ราวไม่เชื่อเสียงตัวเอง
"ยัง" หลินเฉินตอบ ดาบดำไม่ขยับ "เจ้ายังไม่ยอมรับ มันก็ยังไม่จบ"
มู่ชิงเสว่มองดาบข้างคอ มองใบหน้าสงบนิ่งนั้น
สิบสามปีของการฝึก สามปีของการแบกทีมที่ไม่เคยมองเห็นเธอ หนึ่งชีวิตของการพิสูจน์ตัวเองให้คนที่ไม่เคยฟัง—ทั้งหมดวิ่งผ่านหัวในสามวินาที
แล้วเธอก็พบความจริงประหลาด: ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ ไม่ขม
มันคือครั้งแรกที่มีคน "มองเห็น" ดาบของเธอทั้งเล่ม ลึกถึงลมหายใจ—แล้วเหนือกว่าด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่ด้วยของ ไม่ใช่ด้วยเส้น ไม่ใช่ด้วยอะไรทั้งนั้นที่โลกเคยใช้กดเธอ
แพ้แบบนี้...โลกของเธอกว้างขึ้น
เธอทำสิ่งที่ทั้งเซิร์ฟไม่มีวันลืม
เธอปล่อยดาบเงินร่วงลงพื้น
เคล้ง...
【การดวลสิ้นสุด — ผู้ชนะ: เงาธุลี】
ทั้งลานระเบิดเสียงเฮสนั่นหวั่นไหว ฟอรัมล่มในสิบวินาที คลิปการดวลทะลุยอดวิวล้านแรกภายในหนึ่งชั่วโมง
"ข้าแพ้แล้ว" มู่ชิงเสว่เก็บดาบขึ้น สีหน้ากลับคืนความเรียบเย็น แต่ดวงตาที่จ้องเขากลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม "แพ้แบบไม่มีข้อแก้ตัว"
"เพราะงั้น—" เธอก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว "จากวันนี้ ข้าจะตามเจ้าไปทุกที่ จนกว่าจะเข้าใจว่าแพ้เพราะอะไร และจนกว่าจะชนะเจ้าได้"
"หา?" หลินเฉินชะงัก
"หา!?" ซูเหยานอกสนามเสียงหลงดังกว่า
ฝูงชนช็อกไปสามวินาที ก่อนฟอรัมจะได้พาดหัวใหม่ในคืนเดียวกัน
**「ราชินีน้ำแข็งมู่ชิงเสว่ ประกาศ 'ติดตามเงาธุลี' กลางสนามดวล!? วงการสะเทือน!!」**
และบนอัฒจันทร์ VIP เย่หาวลุกจากที่นั่งเงียบๆ ทิ้งประโยคเดียวให้เลขาที่ตามหลัง
"ยื่นข้อเสนอให้มัน—ตัวเลขที่ปฏิเสธไม่ได้"