8: ห้าหมื่นหยวนแรกในชีวิต(ใหม่) และน้ำตาของซูเหยา

ตลาดประมูลกลางของ《จ้านเสิน》เปิดทำการตรงเวลาเจ็ดวันหลังเปิดเซิร์ฟ

และในชั่วโมงแรก ทั้งตลาดก็ถูกร้านค้าหมายเลข 0001 ของผู้เล่นชื่อ「เงาธุลี」ยึดหน้าฟีดทั้งหมด

【กรงเล็บราชันเงา (ทอง) — เริ่มประมูล 500 ทอง】 【เกราะหนังจันทรา (ทอง) — เริ่มประมูล 500 ทอง】 【ยาฟื้นพลังขั้นกลาง x300 ขวด — ขวดละ 2 ทอง】

ไอเทมทองในสัปดาห์แรก คือสิ่งที่ทุกกิลด์ยอมเชือดคอกันแย่ง เพราะดันเจี้ยนระดับสูงกำลังจะเปิด ใครถืออุปกรณ์ทองคนแรก คนนั้นได้ first clear ได้หน้า ได้สปอนเซอร์

ราคาประมูลพุ่งติดจรวด

แต่สิ่งที่ทำเงินมากกว่าที่ใครคาด กลับเป็นยาฟื้นพลังขั้นกลางสามร้อยขวด

เมื่อวานนี้เอง สูตร「ยาฟื้นพลังขั้นกลาง」เพิ่งถูกค้นพบโดยกิลด์ใหญ่ และโลกก็พบความจริงโหดร้าย—วัตถุดิบหลัก "หญ้ารากเขียว" รอบหมู่บ้านเริ่มต้น **หายไปจากแผนที่ราวถูกตั๊กแตนบุก** เหลือแต่จุดเกิดที่รีเฟรชช้าเป็นเต่า

ราคาหญ้ารากเขียวพุ่งสามพันเท่าตามบทที่หลินเฉินรู้อยู่แล้ว และคนเดียวที่มียาสำเร็จรูปสต๊อกพร้อมขาย ก็คือเขา

สามชั่วโมงผ่านไป

【สรุปยอดขาย: 4,812 เหรียญทอง】

รวมกับ 200 ทองจากบอส กว่า 5,000 เหรียญทอง

หลินเฉินเดินไปที่เคาน์เตอร์แลกเปลี่ยน กดยืนยันคำสั่งขายที่เรต 1 : 10.2

**【ธุรกรรมสำเร็จ — เงินจำนวน 51,326 หยวน จะโอนเข้าบัญชีที่ผูกไว้ภายใน 10 นาที】**

เขายืนมองตัวเลขนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง

ชาติก่อน เงินห้าหมื่นแรกของเขาใช้เวลาสามเดือน แลกกับนิ้วที่เกือบพิการจากการฟาร์มวันละสิบแปดชั่วโมง

ชาตินี้ เจ็ดวัน

และนี่เป็นเพียงเศษเงินเมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังจะตามมา

---

โลกความจริง บ่ายวันเดียวกัน

โรงพยาบาลประชาชนเขตเหอตง ชั้นสี่ แผนกโรคไต

หลินเฉินยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์การเงิน ยื่นมือถือให้เจ้าหน้าที่

"จ่ายค่ารักษาค้างชำระของเตียง 412 หลินซิ่วหลาน ทั้งหมดครับ แล้วฝากเงินค่ารักษาล่วงหน้าอีกสองหมื่น"

เจ้าหน้าที่สาวมองยอดค้าง 16,400 หยวน แล้วมองชายหนุ่มในเสื้อยืดเก่าๆ ตรงหน้าอย่างแปลกใจ ก่อนรอยยิ้มจะคลี่ออก "ชำระเรียบร้อยค่ะ"

ในห้องผู้ป่วยรวม หญิงวัยกลางคนผมแซมขาวกำลังนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าซีดเซียวแต่ดวงตายังอบอุ่น

"เสี่ยวเฉิน มาอีกแล้วเหรอลูก ค่ารถก็เปลือง..." หลินซิ่วหลานรีบลุกแต่ถูกลูกชายกดไหล่ไว้เบาๆ

"แม่" หลินเฉินนั่งลงข้างเตียง วางถุงผลไม้—องุ่นนอกฤดูที่แม่ชอบแต่ไม่เคยยอมให้ซื้อ "ค่ารักษาผมจ่ายหมดแล้ว ต่อจากนี้แม่ไม่ต้องประหยัดยา ไม่ต้องแอบลดมื้อข้าวเพื่อเก็บเงินให้ผมอีก"

"ลูกไปเอาเงินมาจากไหน!" หญิงชราตกใจคว้ามือลูก "อย่าบอกนะว่าไปกู้นอกระบบ หรือไปทำอะไรไม่ดี—"

"ผมทำงานในเกมครับแม่ ถูกกฎหมายร้อยเปอร์เซ็นต์" หลินเฉินกุมมือผอมบางคู่นั้น สัมผัสได้ถึงกระดูกใต้ผิวหนัง ลำคอตีบ "แม่... เชื่อผมนะ จากนี้ไป ทุกอย่างจะดีขึ้น ผมสัญญา"

ชาติก่อน ประโยคนี้เขาพูดช้าเกินไป

ชาตินี้ จะไม่มีคำว่าสายอีกแล้ว

หลินซิ่วหลานมองดวงตาลูกชาย ดวงตาที่ไม่รู้ทำไม ดูโตขึ้นเป็นสิบปีภายในไม่กี่วัน แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

---

ค่ำวันนั้น ตรอกเหลาเจีย

หลินเฉินยืนรออยู่หน้าบันไดห้องเช่า ในมือถือกล่องสีขาวกล่องหนึ่ง

หกโมงสี่สิบห้า ซูเหยากลับมาจากงานพาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อตรงเวลาเหมือนทุกวัน เสื้อยูนิฟอร์มยับๆ หางม้าเริ่มหลุดลุ่ย ใบหน้าเหนื่อยล้าแต่พอเห็นเขาก็ยังฝืนยิ้ม

"หลินเฉิน? มายืนรออะไรตรงนี้ กินข้าวหรือยัง ฉัน—"

"แบมือ" เขาพูดสั้นๆ

"หา?"

"แบมือสิ"

ซูเหยาแบมือออกอย่างงงๆ แล้วกล่องสีขาวก็ถูกวางลงบนฝ่ามือเธอ

บนกล่องพิมพ์ตัวอักษรเงางาม—**เสินโยว I**

หญิงสาวตัวแข็งค้าง มองกล่องหมวก VR ราคาสองพันเก้า แล้วเงยมองเขา แล้วมองกล่อง แล้วเงยมองอีกครั้ง

"นาย... นายบ้าไปแล้วเหรอ! นี่มันสองพันเก้า! เงินนายเพิ่ง—"

"เงินที่บอกว่าจะหาได้ในหนึ่งอาทิตย์ไง" หลินเฉินยิ้ม เปิดแอปธนาคารให้ดูยอดเงินในบัญชี

ซูเหยามองตัวเลขห้าหลักบนจอ ตาเบิกโต ปากอ้าค้าง นับเลขศูนย์ซ้ำสามรอบ

"ห้า... ห้าหมื่น!? เจ็ดวัน!?"

"ค่ายาแม่จ่ายหมดแล้ว นี่ของขวัญให้เธอ ส่วนพรุ่งนี้..." เขาเคาะกล่องเบาๆ "เข้าเกมมาหาฉัน จะพาเธอเลิกงานพาร์ทไทม์ตลอดชีวิต"

น้ำตาของหญิงสาวร่วงเผาะโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

คนที่เฝ้ามองเขากัดฟันสู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก คนที่แอบเจียดเงินค่าขนมให้เขาตอนพ่อเขาเพิ่งเสีย ตอนนี้กลับยืนยิ้มสบายๆ แล้วบอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น—และมันดีขึ้นจริงๆ

"ตัวบ้า..." เธอสะอื้น แล้วโถมเข้ากอดเขาทั้งอย่างนั้น

ร่างอุ่นนุ่มแนบชิดเข้ามาเต็มอ้อมอก กลิ่นแชมพูจางๆ ปนไอเหนื่อยจากงานทั้งวันลอยกรุ่น เรือนผมนุ่มเกยคาง หัวใจสองดวงเต้นระรัวจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร

หลินเฉินยกมือขึ้นช้าๆ ลูบหลังเธอเบาๆ

ชาติก่อนเขาไม่เคยรู้เลยว่า อ้อมกอดของคนที่จริงใจกับเรา มันอุ่นแบบนี้

"นี่ ซูเหยา"

"อือ?" เสียงหวานอู้อี้แนบอยู่ตรงไหล่

"ชาตินี้ ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจ"

ซูเหยาเงยหน้าขึ้นจากอกเขา ดวงตาแดงๆ ยังมีน้ำตาค้าง แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มเผยอน้อยๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองใกล้เพียงลมหายใจ

เวลาราวกับหยุดเดิน

"...ทำไมพูดเหมือนเคยทำให้ฉันเสียใจมาก่อนล่ะ" เธอกระซิบ

"เพราะเคยไง" เขาตอบในใจ "ทั้งชาติเลยล่ะ"

แต่ปากกลับพูดเพียง "ก็กันเหนียวไว้ก่อน"

"บ้า!" ซูเหยาหัวเราะทั้งน้ำตา ผละออกแล้วกอดกล่องหมวกแน่น หมุนตัววิ่งขึ้นบันได ถึงครึ่งทางก็หันกลับมา แก้มยังแดง

"พรุ่งนี้... ห้ามทิ้งฉันไว้คนเดียวในเกมนะ!"