คำเชิญมาแบบที่สุภาพที่สุด เปิดเผยที่สุด และถูกกฎหมายทุกตัวอักษร
จดหมายหัวกระดาษมูลนิธิการกุศลระดับโลก เชิญ "คุณหลินเฉิน ประธานเฉินเทียนเน็ตเวิร์ก" ร่วมงานกาล่าดินเนอร์ระดมทุนเพื่อการศึกษาเด็กด้อยโอกาส โรงแรมหกดาวกลางเมืองหลวง พร้อมรายชื่อแขกเกียรติยศที่มีทั้งนักการเมือง นักธุรกิจหมื่นล้าน และทูตสามประเทศ
และในรายชื่อคณะกรรมการจัดงาน บรรทัดที่สี่: *เอ็ม. เครเมอร์ — ผู้อำนวยการ มูลนิธิโครนอสเพื่อมนุษยชาติ*
"กับดักชัดๆ ค่ะ" จ้าวเคออี๋สรุปสั้น "แต่เป็นกับดักประเภทที่ปฏิเสธไม่ได้—งานการกุศลใหญ่ระดับนี้ ถ้าเราไม่ไป สื่อถามว่าทำไม ถ้าไป...เขาได้คุยกับคุณต่อหน้าพยานพันคน ในที่ที่เราทำอะไรไม่ได้เลย"
"ไปสิ" หลินเฉินตอบทันที "เขาอยากคุย แปลว่าเขามีอะไรจะเสนอ และคนที่เสนอ คือคนที่เริ่มร้อนตัว—ข้าอยากเห็นหน้าคนที่ร้อนตัวแล้วยังยิ้มได้"
---
คืนงานกาล่า ห้องบอลรูมเปล่งแสงเหลืองทองราคาแพง
หลินเฉินในสูทดำเรียบ—ตัวเดียวกับที่ใส่รับถ้วยแชมป์ประเทศ ตามคำแนะนำของถังที่บอกว่า "ให้สื่อจำง่ายๆ ค่ะบอส: คนนี้ไม่เปลี่ยนตัวเองตามห้อง"—เดินผ่านทะเลนามบัตรและแก้วแชมเปญมาได้ครึ่งงาน
เครเมอร์ก็ปรากฏข้างเขาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด ราวบังเอิญ
"คุณหลิน ในที่สุดก็ได้พบตัวจริง" ภาษากลางสำเนียงนุ่ม รอยยิ้มนายธนาคาร มือที่ยื่นมาสะอาดเรียบร้อย "ผมติดตามผลงานคุณมานาน—ในหลายความหมาย"
"ผู้อำนวยการเครเมอร์" หลินเฉินจับมือนั้น บีบพอดีมารยาท "ผมก็ติดตามผลงานคุณมาพอสมควร—ในความหมายเดียว"
เสียงหัวเราะเบาๆ ของชายสูทเทา "เดินดูระเบียงกันไหมครับ วิวเมืองสวย และอากาศ...เป็นส่วนตัวกว่า"
ระเบียงหินอ่อน เมืองหลวงระยิบอยู่เบื้องล่าง บอดี้การ์ดสองฝ่ายยืนห่างพอไม่ได้ยิน แต่ใกล้พอเห็นทุกอย่าง
"ผมจะข้ามบทเล้าโลมนะครับ เราสองคนแพงเกินกว่าจะเปลืองเวลากัน" เครเมอร์เริ่ม มองวิวไม่มองคน "คุณทำให้ผมเสียบริษัทหน้าฉากสิบสอง เสียเรือหนึ่งลำที่กำลังจะเสีย เสียกองทัพในเกมสามหมื่นแปด และเสียเวลาหกเดือน—ในธุรกิจผม คนที่ทำได้ขนาดนี้มีสองประเภท: คู่แข่งที่ต้องบด กับพาร์ทเนอร์ที่ต้องซื้อ"
"ผมเลือกอย่างหลัง" เขาหันมา "ร่วมงานกับเราสิครับ คุณหลิน"
"เงื่อนไข: ทุกอย่างที่คุณมี คูณสิบ ทุนไม่จำกัด ห้องแล็บที่ดีที่สุดในโลก และที่นั่งในโต๊ะที่กำหนดอนาคตของมนุษยชาติจริงๆ—ไม่ใช่โต๊ะของรัฐบาลไหน โต๊ะของพวกเรา" น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นเกือบอ่อนโยน "คุณคือปาฏิหาริย์ที่เดินได้ คุณหลิน สิ่งที่อยู่ในตัวคุณ ศึกษาอย่างถูกวิธีแล้วอาจปลดล็อกคำตอบที่มนุษย์ถามมาหมื่นปี—เวลา ความตาย การย้อนกลับ คุณไม่อยากรู้เหรอว่าตัวเองคืออะไร"
"ผมรู้ว่าตัวเองคืออะไร" หลินเฉินตอบสงบ "คือคนที่พวกคุณเขียนชื่อไว้บนหัวรายการ 'ตัวอย่างชีวภาพ'"
เครเมอร์ไม่สะดุ้งแม้แต่นิดเดียว—แต่ความนิ่งของเขาหลังประโยคนั้น นิ่งผิดจังหวะไปครึ่งวินาที
"เอกสารภายในรั่วถึงระดับนั้นเชียว" เขาผงกหัวช้าๆ ราวจดโน้ตในใจ "น่าประทับใจ"
"งั้นผมพูดแบบไม่มีเปลือกบ้าง" หลินเฉินหันมาสบตาเต็มๆ เป็นครั้งแรก "เรือขนอุปกรณ์ของคุณ ตอนนี้เหลือของบนเรือสามสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือย้ายขึ้นศูนย์สำรองหลังเขตชายแดน ห่างด่านศุลกากรสิบสองกิโล กำหนดเจาะของคุณคือยี่สิบสามวันนับจากคืนนี้ และแผน 'ก่อความวุ่นวายในเกม' ของคุณ ใช้ของที่เก็บจากศึกขุนพลมาร"
ทุกประโยค คือหมัดที่ไม่มีเสียง
ความนิ่งของเครเมอร์คราวนี้ ยาวสองวินาทีเต็ม—สำหรับคนระดับนี้ มันเทียบเท่าคนธรรมดาหน้าถอดสี
"...ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกทีมที่เจอคุณถึงแพ้" ในที่สุดเขาก็เอ่ย รอยยิ้มนายธนาคารกลับมา แต่มีอะไรใหม่ปนอยู่—ความระวัง "คุณไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอผมด้วยอุดมการณ์ คุณปฏิเสธด้วย **ข้อมูล** ภาษาเดียวกับผมเป๊ะ"
"ภาษาเดียวกัน แต่ไวยากรณ์ต่างครับ" หลินเฉินวางแก้วลงบนราวระเบียง "คุณใช้ข้อมูลซื้อคน ผมใช้ข้อมูลปกป้องคน—และประโยคต่อไปนี้ ฟังให้ดี เพราะผมพูดครั้งเดียว"
เสียงเขาไม่ดังขึ้น แต่ทุกคำหนักลงเหมือนตอกลงหิน
"คนของคุณแตะรายชื่อร้อยคนนั้นเมื่อไหร่—ไม่ว่าคนไหน อันดับไหน—ทุกอย่างที่ผมรู้ จะไปอยู่บนโต๊ะของทุกรัฐบาล ทุกสำนักข่าว และทุกองค์กรที่ทำให้คำว่า 'โครนอส' กลายเป็นคดีอาญาระหว่างประเทศ ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ผมเตรียมระบบไว้แล้ว มันยิงอัตโนมัติ ต่อให้ผมตายก็ยิง"
"และเรื่องประตูของคุณ" เขาก้าวเข้าใกล้ครึ่งก้าว "ผมจะบอกของขวัญฟรีหนึ่งข้อ แบบที่ผมเคยให้ทุกศัตรู—สิ่งที่อยู่หลังประตูนั่น มันไม่ใช่ขุมพลัง ไม่ใช่เทคโนโลยี ไม่ใช่พระเจ้าของคุณ คนที่อยู่ใกล้มันที่สุดในโลกบอกผมเองว่า สำหรับมัน พวกคุณคือแค่ **มือที่ช่วยหมุนลูกบิดจากข้างนอก**"
"ขุดต่อไป เครเมอร์...แล้ววันที่ประตูเปิด อย่าลืมว่ามีคนเตือนคุณแล้ว กลางงานการกุศล ใต้แสงไฟสวยๆ แบบสุภาพบุรุษที่สุด"
เขาหยิบแก้วขึ้น ชนกับแก้วของเครเมอร์เบาๆ *กริ๊ง*
"ขอบคุณสำหรับดินเนอร์ครับ เงินบริจาคของเฉินเทียนเข้าบัญชีมูลนิธิเด็กแล้วสิบล้าน—เช็กได้ ของจริง ไม่เหมือนมูลนิธิบางที่"
หลินเฉินเดินกลับเข้างาน ทิ้งชายสูทเทายืนอยู่กับวิวเมืองและแก้วแชมเปญ
เครเมอร์ยืนนิ่งอยู่นาน แล้วหัวเราะเบาๆ คนเดียว—เสียงหัวเราะจริงครั้งแรกในรอบหลายปี
"มือที่ช่วยหมุนลูกบิด..." เขาพึมพำ จิบแชมเปญ "เด็กคนนี้คุยกับสิ่งที่อยู่ใต้เกมได้จริงๆ สินะ"
ดวงตานักสะสมเปล่งประกายในแสงไฟงานกาล่า
"ยิ่งต้องได้ตัวมาเลย"
Sign in to comment
No comments yet.