85: ขวดไวน์แตก

สัญญาของฉินเสว่กับราชันนิรันดร์มีเดีย เหลืออายุสิบเก้าวัน

สิบเก้าวันสุดท้ายของการเป็น "แจกันความจำดี" ในตึกศัตรู และเธอตั้งใจจะเดินออกไปแบบสวยที่สุด เงียบที่สุด ไร้รอยที่สุด

แผนนั้นพังในคืนวันพุธ

งานเลี้ยงรับรอง "พาร์ทเนอร์ต่างชาติ" ชั้นสามสิบห้า—งานประเภทที่เธอถูกเรียกไปยืนประดับมาร้อยครั้ง แชมเปญ เสียงดนตรี และผู้บริหารที่พูดข้ามหัวพนักงานเสมือนพวกเขาเป็นเฟอร์นิเจอร์

ความผิดพลาดของพวกมันคือความเคยชิน—เคยชินว่าเฟอร์นิเจอร์ไม่มีหู

"...ยืนยันอีกครั้งว่ากำหนดการไม่เลื่อน" เสียงภาษาอังกฤษของชายผมทองที่ชื่อไรเดล ดังมาจากมุมระเบียง ที่ฉินเสว่ยืนเปลี่ยนถาดแก้วห่างไปสามเมตร "คืนดีเดย์ ทีมในเกมจะปล่อย 'ของที่เก็บจากศึกมาร' ทั้งหมด ลงตามแนวที่ขุดไว้"

"ทั้งหมดเลยรึ" อีกเสียงถามแบบคนเช็กลิสต์ "ของพวกนั้นความเข้มข้นระดับ—"

"ระดับที่จะทำให้ 'ผนึกโบราณ' ในเกมแตกก่อนเวลา ใช่" ไรเดลจิบแชมเปญ "ผู้อำนวยการต้องการแบบนั้น—ให้สิ่งเฝ้าโลกมันเลือกไม่ได้ ระหว่างอุดรากกับกดผนึก สมองแบ่งสองที่ ยังไงก็พลาดสักทาง และไม่ว่าพลาดทางไหน...ประตูเราก็ใกล้ขึ้น"

ฉินเสว่วางถาดแก้วลงช้าๆ มือนิ่งสนิทตามที่ฝึกมา หัวใจเต้นรัวอยู่ใต้รอยยิ้มพิธีกร

*ปล่อยพลังมารใส่ผนึก...บังคับให้ผู้เฝ้าโลกเลือกระหว่างสองหายนะ...*

เธอไม่เข้าใจครึ่งหนึ่งของสิ่งที่ได้ยิน แต่ความจำของแจกันใบนี้ดีพอจะเก็บทุกพยางค์

และสัญชาตญาณที่พาเธอรอดมาทั้งชีวิตก็กรีดร้องเตือนพร้อมกัน—ข้อมูลระดับนี้ ถ้าพวกมันรู้ว่ามีคนได้ยิน เธอจะไม่ได้เดินออกจากตึกนี้ด้วยขาตัวเอง

"คุณฉิน?"

เสียงเรียกจากด้านหลังทำหัวใจเธอหยุดครึ่งจังหวะ

มู่หรงยืนถือแก้วอยู่ตรงทางเข้าระเบียง รอยยิ้มสุภาพประจำตำแหน่ง ตาที่ไม่ยิ้มตาม

"มายืนตรงนี้คนเดียวทำไมครับ ข้างในกำลังสนุก"

"อากาศค่ะรองหัวหน้า" เธอยิ้มสวยเป๊ะตามมาตรฐาน ยกถาดแก้วเปล่าขึ้น "เปลี่ยนถาดให้แขก แล้วขอยืมลมหน่อย รองเท้าคู่นี้ทรมานกว่าสัญญาทาสอีกค่ะ"

มุกเรื่องสัญญา—เสี่ยง แต่คำนวณแล้ว: คนมีพิรุธไม่พูดเรื่องสัญญาเล่นๆ

มู่หรงหัวเราะ "อีกสิบเก้าวันก็พ้นทรมานแล้วนี่ครับ ทางบริษัทเสียดายคุณนะ...นายใหม่ของคุณนี่ ใจดีจริงๆ"

"เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำค่ะ ไม่ใช่ใจดี" เธอเดินผ่านเขาไปพร้อมถาด จังหวะก้าวสม่ำเสมอเป๊ะ "โลกนี้ไม่มีใครใจดีหรอกค่ะรองหัวหน้า มีแต่คนที่คิดเลขเก่งต่างกัน—คุณสอนฉันเองนี่คะ"

เธอเดินพ้นระเบียง พ้นโถง พ้นลิฟต์ ด้วยรอยยิ้มสมบูรณ์แบบทุกเฟรม

แล้วไปสติแตกเอาในรถ ที่จอดห่างจากตึกสามช่วงถนน—มือสั่นจนกดรหัสช่องทางลับผิดสองรอบ

ข้อความถูกส่งตอนเที่ยงคืนสิบเจ็ดนาที

*"ด่วนที่สุดที่เคยส่ง — คืนดีเดย์ พวกมันจะปล่อย 'ของที่เก็บจากศึกมาร' ลงแนวขุด เป้าหมาย: ทำให้ผนึกโบราณในเกมแตกก่อนเวลา บังคับ 'สิ่งเฝ้าโลก' ให้เลือกระหว่างรากกับผนึก — ฉันไม่เข้าใจที่ตัวเองพิมพ์อยู่ครึ่งหนึ่ง แต่คนพูดคือไรเดล และเขาอ้างคำสั่ง 'ผู้อำนวยการ' โดยตรง"*

*"และอีกเรื่อง...ฉันว่ามู่หรงเริ่มมองฉันนานเกินมารยาท ถ้าฉันต้องหายไปก่อนสัญญาหมด อย่าตามหา ให้ดูที่—"*

ข้อความตอบกลับมาเร็วกว่าที่เธอเคยได้รับ

*"ไม่ต้องดูที่ไหนทั้งนั้น แผนเปลี่ยน: คุณจะไม่อยู่ถึงวันสัญญาหมด"*

*"พรุ่งนี้ 10:00 ฝ่ายกฎหมายเฉินเทียนจะยื่นใช้สิทธิ์ตามสัญญาข้อ 9 — การโอนตัวพนักงานก่อนกำหนดด้วยค่าชดเชยเต็มจำนวน เอกสารทำเสร็จแล้ว รอแค่วันกด ส่วนคุณมีหน้าที่เดียวคืนนี้: นอนให้หลับ"*

*"พรุ่งนี้ตอนเที่ยง คุณจะเดินออกจากตึกนั้นกลางแดด ผ่านประตูหน้า มีกล้องสื่อสามสิบตัวรอถ่าย — เพราะคนที่โลกทั้งโลกเห็นหน้า คือคนที่หายตัวยากที่สุด"*

ฉินเสว่อ่านจบ น้ำตาที่กลั้นมาทั้งคืนก็หยดลงหน้าจอ

*คนคิดเลขเก่ง...ที่คิดเผื่อคนอื่นด้วย ก็มีอยู่จริงสินะ*

---

วันรุ่งขึ้น เที่ยงตรง

ฉินเสว่เดินออกจากตึกราชันนิรันดร์มีเดียเป็นครั้งสุดท้าย กลางแสงแดดและแสงแฟลชสามสิบกล้อง—ข่าวที่เฉินเทียนมีเดีย "บังเอิญ" ปล่อยหลุดเมื่อเช้า เรียกสื่อมาครบทุกสำนัก

**「ช็อกวงการ! ฉินเสว่ย้ายซบเฉินเทียนมีเดีย พร้อมเปิดรายการใหม่ของตัวเองสัปดาห์หน้า!」**

เธอหยุดให้สัมภาษณ์สั้นๆ หน้าตึกเก่า ยิ้มสวยที่สุดในรอบหลายปี—เพราะเป็นยิ้มแรกในรอบหลายปีที่ไม่ได้มาจากสคริปต์

และบนชั้นสามสิบ หลังกระจกเงาสะท้อนแสง เย่หาวยืนมองภาพนั้นเงียบๆ

มู่หรงเดินมายืนข้างๆ "ท่านประธาน...ปล่อยเธอไปแบบนี้เลยหรือครับ ผมมีข้อสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับ—"

"สงสัยอะไร" เย่หาวตัดบท ไม่ละสายตาจากหญิงสาวกลางแสงแฟลชเบื้องล่าง "เธอทำงานครบ สัญญาเปิดช่องโอนตัว ค่าชดเชยจ่ายเต็ม...ทุกอย่างถูกต้องตามกระดาษ"

"แต่—"

"มู่หรง" เสียงเย่หาวเรียบ แต่มีอะไรบางอย่างที่ทำให้รองหัวหน้าหุบปาก "ตึกนี้ขังคนไว้มากพอแล้ว...ใครออกได้ ให้ออกไป"

เขาหันหลังเดินกลับห้องทำงาน ทิ้งมู่หรงยืนงงอยู่หน้ากระจก

ในห้อง ขวดไวน์แดงปีลึกขวดหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะ—ของขวัญจากเครเมอร์เมื่อเดือนก่อน พร้อมการ์ดเขียนว่า "แด่ความร่วมมือที่ราบรื่น"

เย่หาวมองมันนานมาก

แล้วหยิ้วขึ้น เดินไปที่อ่างล้างมือ

เทไวน์ทั้งขวดลงท่อ ช้าๆ จนหยดสุดท้าย