84: รอยแยกแรก

วันที่เจ็ด ตรงตามคำของบรรณารักษ์ทุกชั่วโมง

รอยแยกทั้งสามเปิดพร้อมกันตอนเที่ยงคืนเซิร์ฟเวอร์—ไม่มีประกาศระบบ ไม่มีเสียงเตือน โลกแค่ "ฉีก" ออกเงียบๆ ตรงสามพิกัด เหมือนผ้าใบถูกกรีดจากด้านหลัง

และสิ่งที่อยู่หลังรอยกรีด ไม่ใช่ความมืด

มันคือ "ความผิด"—สีที่ไม่มีชื่อ รูปทรงที่ตามองแล้วเหมือนความคิดสะดุด พื้นที่ที่เรขาคณิตยอมแพ้

ที่หุบเขาประกายหิน รอยแยกเปิดอยู่กลางอากาศเหนือเนินดอกไม้ขาวพอดี—สูงจากบ้านไม้สองชั้นไม่ถึงร้อยเมตร

"มันลอยอยู่เหนือบ้านเรา" ซูเหยามองขึ้นไป เสียงผสมระหว่างโกรธกับขนลุก "เหนือ **บ้านเรา**"

"แปลว่าจุดที่มันเจาะสะดวกที่สุด อยู่ใต้ดินแดนที่ข้าเลือกเองตั้งแต่ต้น" หลินเฉินมองรอยแยก แล้วนึกถึงคำของเครเมอร์—*เด็กคนนั้นตั้งเต็นท์ทับสมบัติของเรา* "ไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรก...ชาติก่อนข้าเลือกหุบเขานี้เพราะทำเลธุรกิจ ชาตินี้ก็เหตุผลเดิม แต่อาจมีเหตุผลที่สามที่ข้าไม่เคยรู้—ทำไมหุบเขานี้ถึง 'ดี' ผิดปกติมาตลอด"

ไม่มีเวลาคิดต่อ เพราะรอยแยกเริ่ม "หายใจ"

ทุกลมหายใจของมัน สิ่งต่างๆ หลุดออกมา

【ตรวจพบสิ่งมีชีวิตไม่ทราบประเภท —「ข้อมูลผิดเพี้ยน」】

พวกมันเคยเป็นมอนสเตอร์ปกติ—หมาป่า นก งูหิน—แต่ตอนนี้ร่างของพวกมันกะพริบระหว่างหลายเวอร์ชันของตัวเอง หมาป่าที่บางเฟรมมีหกขา บางเฟรมไม่มีหัว นกที่บินถอยหลังพร้อมเสียงร้องเล่นกลับด้าน ทุกตัวเคลื่อนที่แบบที่ขัดสายตา—กระตุก วาร์ปสั้นๆ ราวโลกแสดงผลพวกมันไม่ทัน

"ทีมรับแนวบ้าน!" หลินเฉินชักซื่อโม่ "กฎสามข้อ—หนึ่ง อย่าเชื่อสายตา เชื่อเสียงกับสัมผัส สอง โดนแตะตัวห้ามเกินสามวิ ไม่งั้นสเตตัส 'เพี้ยน' ติดตัว สาม ตัวไหนกะพริบถี่ขึ้น แปลว่ามันกำลังจะวาร์ป—ฟันตรงที่มัน **จะไป** ไม่ใช่ที่มันอยู่!"

ศึกป้องกันบ้านดำเนินถึงรุ่งสาง โหดคนละแบบกับทุกศึกที่ผ่านมา—ไม่ใช่โหดที่ความแรง แต่โหดที่มันบั่นทอนความ "เชื่อใจในโลก" ของคนสู้ นักรบธุลีหลายคนต้องถอนตัวเพราะเวียนหัวอาเจียน ไม่ใช่จากดาเมจ แต่จากการมองพวกมันนานเกินไป

จนแสงเช้าแรกแตะรอยแยก หลินเฉินกับทีมจึงบุกเข้า "ข้างใน" ตามแผน—พร้อมเครื่องมือที่บรรณารักษ์ฝากไว้: ผลึกแสงสีทองหนึ่งดวง ที่ต้องนำไปวางตรง "หัวขุด" ใจกลางรอยแยก

ข้างในรอยแยก คือโลกที่ถูกถอดเปลือก

พื้นเป็นตาราง ท้องฟ้าเป็นตัวเลขไหล ภูเขาแสดงผลแค่ครึ่งเดียว เผยโครงเส้นลวดข้างใน เสียงทุกเสียงมาถึงช้ากว่าภาพครึ่งวินาที และลึกลงไปกลางพื้นที่ มีเสาแสงดำมหึมาหมุนเจาะลงพื้น—ส่งแรงสั่น *ตุบ ตุบ ตุบ* ที่ทุกคนรู้จักดี

หัวขุด

แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งทีมหยุดเดิน ไม่ใช่หัวขุด

รอบเสาแสงดำ มีร่างมนุษย์ลอยอยู่นับร้อย—ผู้เล่น ในชุดเริ่มต้นสีเทา ตาปิด ลอยนิ่งราวคนหลับ และจากร่างแต่ละร่าง มีเส้นแสงบางๆ ทอดเชื่อมเข้ากับเสาดำ

"นักโทษ...?" ถังอวิ้นเอ๋อร์ยกกล้องด้วยมือสั่น "หรือ..."

"แบตเตอรี่" อาจารย์เผิงที่ตามดูผ่านลิงก์ข้อมูล เสียงโมโนโทนแตกเป็นครั้งแรก "ดูเส้นสัญญาณสิ—สัญญาณชีวภาพมนุษย์จริง ถูกใช้หล่อเลี้ยงการเจาะ นี่ไง...คำตอบว่าบัญชีเปลือกเอาสัญญาณมนุษย์มาจากไหน"

หลินเฉินเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ลอยต่ำสุด—ชายวัยกลางคน หน้าซีด ใต้ตาลึก และที่ข้อมือของอวตาร มีริสต์แบนด์ข้อมูลแบบที่ใช้ในโรงพยาบาล

ID เหนือหัวอ่านว่า: ผู้เล่นหมายเลข 7042-C

ไม่มีชื่อ มีแต่รหัส

"เอ๋อร์เอ๋อร์ บันทึกทุกอย่าง ทุกร่าง ทุกริสต์แบนด์ ซูมให้เห็นรหัสชัดๆ" เสียงหลินเฉินเรียบจนน่ากลัว—ทีมรู้แล้วว่าความเรียบระดับนี้คือความโกรธขั้นสุดท้าย "เหยาเหยา ลองแตะสัญญาณชีพพวกเขาผ่านสกิลวินิจฉัย"

ซูเหยาวางมือบนร่างลอยอย่างเบาที่สุด แสงวินิจฉัยสีเขียวอ่อนคลี่ออก...แล้วเธอก็หันมาด้วยหน้าที่ขาวกว่าผู้ป่วยตรงหน้า

"ชีพจรมี...แต่ช้ามาก เหมือนคน..." เสียงเธอสั่น "เหมือนคนโคม่า"

ห้องไร้หน้าต่างในโลกจริง เสียงเจียงเฟยแทรกเข้าลิงก์ทันที พร้อมเสียงคีย์บอร์ดรัว

"รหัส 7042-C—เจอแล้วครับ ผมไล่จากโครงสร้างรหัส มันตรงกับระบบทะเบียนของ 'ศูนย์ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังเอกชน' เครือหนึ่ง...สิบสองสาขา สามประเทศ เจ้าของผ่านชั้นบริษัทสี่ชั้นคือ—" เขาหยุดครึ่งวินาที "โครนอส เฮลธ์แคร์ โฮลดิงส์"

ความเงียบในรอยแยกหนักยิ่งกว่าแรงสั่นของหัวขุด

โครนอสไม่ได้แค่ใช้บอทเล่นเกม

มันเปิดศูนย์ "ดูแล" ผู้ป่วยโคม่าและผู้ป่วยเรื้อรังไร้ญาติ—แล้วใช้สมองของพวกเขาเป็นเชื้อเพลิง เลี้ยงบัญชีเปลือก เลี้ยงหัวขุด เลี้ยงทุกอย่าง

มนุษย์ที่โลกลืม กลายเป็นแบตเตอรี่ของเครื่องจักรที่จะขายโลกทั้งใบ

"บอส..." ถังอวิ้นเอ๋อร์เสียงเครือ กล้องยังบันทึกนิ่ง "เราจะช่วยพวกเขายังไง ถ้าทำลายหัวขุด เส้นพวกนี้จะ—"

"ไม่ทำลาย" หลินเฉินยกผลึกสีทองของบรรณารักษ์ขึ้น "ของชิ้นนี้ไม่ใช่ระเบิด—มันคือ 'กรรไกร' บรรณารักษ์ออกแบบให้ตัดเส้นเชื่อมก่อน แล้วค่อยปิดรอย คนพวกนี้จะถูกปลดออกอย่างปลอดภัย...ฝั่งนี้นะ"

"ส่วนร่างจริงของพวกเขาในโลกจริง—" เขามองร่างลอยนับร้อย แล้วมองกล้องของถังที่บันทึกครบทุกเฟรม

"นั่นคืองานของไพ่ใบสุดท้าย และหลังคืนนี้...มันไม่ใช่แค่ไพ่แล้ว"

"มันคือคำพิพากษา"