77: กับดักนกขมิ้น

ตึกราชันนิรันดร์หลังคดีแตก เปลี่ยนไปเป็นคนละที่

เจ้าหน้าที่สอบสวนเข้าออกเป็นว่าเล่น พนักงานลาออกรายวัน บรรยากาศทุกชั้นเหมือนเรือที่รู้ตัวว่าน้ำเข้า แต่ชั้นบริหารยังประชุมกันปกติ—และคนที่คุมเกมในเงาตอนนี้ไม่ใช่เย่หาว

มู่หรงนั่งอยู่ในห้องทำงานใหม่ที่ใหญ่ขึ้นสองเท่า รางวัลจากนายใหม่สำหรับ "ความภักดีในยามวิกฤต"

และภารกิจแรกที่นายใหม่มอบให้ ก็เหมาะกับเขาที่สุด: **หานกขมิ้นในกรง**

"ข้อมูลรั่วสามทาง" เขาวางแฟ้มสามเล่มเรียงหน้าตัวเอง "เส้นเงินเช่าเรือ—รั่วจากระดับบริหาร ตารางวิศวกร—รั่วจากระบบโลจิสติกส์ และเรื่องในวงเหล้า—รั่วจากคนที่เข้าถึงผู้บริหารตัวๆ"

"สามทาง อาจเป็นหนอนตัวเดียวที่เก่งมาก หรือสามตัวที่ไม่รู้จักกัน"

วิธีของมู่หรงคลาสสิกแต่ไม่เคยล้าสมัย—**เหยื่อพิษคนละสี**

ข้อมูลปลอมชิ้นเดียวกัน ถูกปล่อยให้ผู้ต้องสงสัยสิบสองคน โดยแต่ละคนได้เวอร์ชันที่ต่างกันหนึ่งรายละเอียดเล็กๆ: วันที่ขนย้าย "เซิร์ฟเวอร์สำรอง" ที่ไม่มีอยู่จริง บางคนได้วันอังคาร บางคนได้วันพุธ บางคนได้ชื่อท่าเรือต่างกัน

ใครส่งเวอร์ชันไหนออกไป—ปลายทางที่ข้อมูลโผล่ จะฟ้องต้นทางเอง

แฟ้มสามเล่มถูกปิดลง มู่หรงพิงเก้าอี้ ยิ้มสุภาพประจำตำแหน่ง

"บินเถอะนกน้อย...กรงนี้ทาตังไว้ทุกกิ่งแล้ว"

---

ฉินเสว่ได้ "เหยื่อ" ของเธอในวงประชุมฝ่ายสื่อ—ข่าวการขนย้ายเซิร์ฟเวอร์สำรอง วันพฤหัส ท่าเรือเหนือ แทรกมาในวาระแบบเป็นธรรมชาติที่สุด

เธอจดมันลงสมุดอย่างพนักงานดีเด่น ยิ้มสวยตามมาตรฐานพิธีกร

และรู้ทันทีว่ามันคือกับดัก

ไม่ใช่เพราะเก่งเทคนิค—เธอไม่รู้เรื่องระบบอะไรเลย แต่เพราะเธอโตมาในโลกที่ผู้หญิงหน้าสวยถูกทดสอบด้วย "ความลับปลอม" มาทั้งชีวิต ตั้งแต่วงการนางงามยันห้องประชุมบริษัท สันดานของคนวางเหยื่อมันมีกลิ่นเดียวกันหมด: ความลับที่ถูกพูด **ดังพอให้ได้ยินพอดี**

*ความลับจริงในตึกนี้ ไม่เคยเดินทางผ่านห้องประชุมฝ่ายสื่อ*

คืนนั้น ผ่านช่องทางที่นัดไว้ ข้อความของเธอถึงมือหลินเฉินพร้อมคำเตือนครบถ้วน

*"ข้อมูลชิ้นนี้เป็นพิษ ห้ามใช้ ห้ามให้มันโผล่ที่ไหนเด็ดขาด—พวกมันกำลังตามหาหนอน และฉันเดาว่าทุกคนในตึกได้เวอร์ชันต่างกันคนละนิด ระวังแหล่งข่าวอื่นของคุณด้วย ถ้ามีใครส่งเรื่อง 'เซิร์ฟเวอร์สำรอง' ไปอีกทาง...คนนั้นกำลังจะโดน"*

หลินเฉินอ่านจบ ความเย็นไหลลงสันหลัง

*เจียงเฟย*

เขาสั่งเจียงเฟยให้เงียบสนิทไปแล้วตั้งแต่เดือนก่อน แต่ความเงียบป้องกันได้แค่การ "ส่งของใหม่" ไม่ได้ป้องกันสิ่งที่อันตรายกว่า—

ข้อมูลพิษที่ถูกป้อนผ่านช่องทางเก่าที่มู่หรงอาจขุดเจอ

"พี่สือ" เขากดสายด่วน "เปิดแฟ้มแผนรับสถานการณ์เจียงเฟย—สถานะตอนนี้ทุกอย่างที่เรารู้"

"ตามที่เฝ้าดูครับ เจ้าตัวเงียบสนิทตามคำสั่ง ทำงานปกติ กลับห้องปกติ" พี่สือรายงาน "แต่สามวันก่อน ทีมเราจับสังเกต—มีคนตามเขาสองชุด ไม่ใช่ของเรา ฝีมือระดับมืออาชีพ"

*มู่หรงล้อมเป้าไว้แล้ว...เหลือแค่รอหลักฐานชี้ตัว*

"แล้วทำไมเพิ่งรายงาน"

"เพราะมันเพิ่งเปลี่ยนสถานะเมื่อหัวค่ำครับ" เสียงพี่สือหนักขึ้น "ชุดที่ตามเขา เพิ่มจากสองเป็นสี่ และเมื่อยี่สิบนาทีก่อน รถตู้ไม่ติดป้ายสองคันเข้าจอดหัวท้ายตรอกที่พักเขา—แบบเดียวกับหน้าโรงพยาบาลคราวนั้นเป๊ะ"

หลินเฉินยืนขึ้นจากโต๊ะ

*ไม่ใช่แค่จับผิด...พวกมันจะ "เก็บ" คืนนี้เลย—ไม่มีหลักฐานก็เก็บ เพราะนายใหม่ของมู่หรงไม่ใช่เย่หาวที่ต้องแคร์กฎหมาย*

*เครเมอร์ไม่จับหนอนไปฟ้องศาล มันจับหนอนไป **รีดไส้***

และเจียงเฟยรู้เรื่อง "นายจ้างปริศนา" มากแค่ไหน—ช่องทาง ตัวกลาง รูปแบบการจ่ายเงิน เวลานัด...ชิ้นส่วนพวกนั้นในมือเครเมอร์ อาจสาวกลับมาถึงเฉินเทียนได้ครึ่งทาง

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่มือหลินเฉินกำแน่น

เหตุผลจริงประหลาดกว่านั้นมาก และเขาเองก็เพิ่งรู้ตัวตอนนี้—ภาพที่ผุดขึ้นในหัวไม่ใช่แผนผังข้อมูลรั่ว แต่เป็นภาพชายคนหนึ่งนั่งทำงานดึกอยู่คนเดียวกลางชั้นสิบเก้า เสี่ยงตายส่งของให้ "นายจ้าง" ที่ไม่เคยเห็นหน้า มาครึ่งปี

ศัตรูที่ฆ่าเขาในชาติก่อน กลายเป็นหมากที่ทำงานให้เขาดีที่สุดในชาตินี้

และคืนนี้ หมากตัวนั้นกำลังจะโดนกินทั้งเป็น เพราะกระดานที่ **เขา** เป็นคนวาง

"พี่สือ" เสียงหลินเฉินนิ่ง แต่คนฟังได้ยินเหล็กในนั้น "แผนฉุกเฉินชุดสาม—**ชิงตัวก่อนพวกมันลงมือ** ใช้ทีมที่ดีที่สุด ผมอนุมัติทุกทรัพยากร"

"รับทราบ แต่ท่านประธานครับ—ชิงตัวมาแล้วยังไงต่อ เจ้าตัวจะรู้ทันทีว่าใครช่วย และเขาจะรู้ว่า 'นายจ้างปริศนา' คือใคร"

สายเงียบไปสามวินาที

"รู้ก็รู้" หลินเฉินตอบ "ถึงเวลาที่หมากตัวนี้...ต้องเห็นหน้าคนเดินหมากแล้วล่ะ"

---

ตรอกที่พักย่านเก่า ห้าทุ่มสี่สิบ

เจียงเฟยรูดม่านดูรถตู้สองคันเป็นรอบที่สิบ มือเย็นเฉียบ กระเป๋าหนีภัยที่เตรียมไว้ตามสัญชาตญาณวางอยู่ข้างประตู

เขาเป็นนักวิเคราะห์ เขาอ่านกระดานออก—ออกหมดทุกตา

*โดนแล้ว...ไม่รู้พลาดตรงไหน แต่โดนแล้ว*

*หนีตอนนี้ = ยืนยันความผิด รอตอนนี้ = หายตัวไปเงียบๆ ไม่มีศพ ไม่มีข่าว*

เสียงเคาะประตูดังขึ้น—สามครั้ง เบา สุภาพ

เลือดในตัวเจียงเฟยแข็งเป็นน้ำแข็ง เขาหันมองหน้าต่างหลังห้อง สูงสามชั้น โอกาสรอดถ้ากระโดด...

"คุณเจียง" เสียงผ่านประตูดังขึ้นก่อนเขาตัดสินใจ เสียงผู้ชาย เรียบ ไม่ใช่เสียงข่มขู่ "รถตู้หน้าตรอกไม่ใช่พวกเรา และอีกสิบนาทีพวกนั้นจะขึ้นมา—**นายจ้างของคุณ** ส่งเรามารับ"

"ถ้าอยากมีชีวิตเห็นพรุ่งนี้ เปิดประตู แล้วถือกระเป๋าใบที่คุณเตรียมไว้ข้างประตูนั่นมาด้วย"