การชิงตัวใช้เวลาสี่นาทีสิบสองวินาที
เจียงเฟยถูกพาลงบันไดหนีไฟ ผ่านตรอกหลังที่ทีมเกราะหินเคลียร์ไว้แล้ว ขึ้นรถเก๋งธรรมดาที่ไม่ธรรมดาสามต่อ และตอนรถตู้ไม่ติดป้ายสองคันบุกขึ้นห้องพักของเขาในอีกหกนาทีถัดมา สิ่งเดียวที่เหลือให้พวกมันคือห้องว่างกับกาน้ำชาที่ยังอุ่น
บนรถ ไม่มีใครพูดสักคำ ชายร่างเหลี่ยมที่นั่งข้างคนขับยื่นผ้าปิดตามาให้เฉยๆ
เจียงเฟยรับมาใส่เองโดยไม่ถาม—นักวิเคราะห์ที่ดีรู้ว่าเมื่อไหร่ข้อมูลน้อยคือความปลอดภัย
รถวิ่งสี่สิบนาที เลี้ยวนับครั้งไม่ถ้วน จอดในที่ที่เสียงสะท้อนบอกว่าเป็นอาคารปิด ผ้าปิดตาถูกถอดออกในห้องโล่งชั้นใต้ดินที่มีแค่โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว กับไฟดวงเดียว
และคนหนึ่งคน นั่งรออยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ
เจียงเฟยมองหน้าคนคนนั้น แล้วโลกทั้งใบของเขาก็หยุดหมุน
"...หลินเฉิน" เสียงตัวเองแหบจนจำไม่ได้ "เงาธุลี...แชมป์ประเทศ..."
สมองนักวิเคราะห์ที่เคยเป็นมือหนึ่งของกิลด์ ประมวลย้อนหลังด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต—ช่องทางตัวกลางสองชั้น เงินที่จ่ายตรงเวลาทุกงวด คำสั่งที่แม่นยำราวรู้ผังตึกล่วงหน้า คำถามที่เจาะจงเรื่องชั้นใต้ดิน เรื่องแคปซูล เรื่องโครนอส...
ข้อมูลทุกชิ้นที่เขาขายมาครึ่งปี ไหลไปรวมที่ภาพเดียว
"นายจ้างปริศนา...คือเป้าหมายที่เย่หาวสั่งให้ผมสืบ" เข่าของเจียงเฟยอ่อนลงช้าๆ เขาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้โดยร่างกายตัดสินใจแทนสมอง "ผมขายข้อมูลนายจ้างเก่า...ให้คนที่นายจ้างเก่าเกลียดที่สุด...โดยคิดมาตลอดว่ากำลังฉลาด"
"หมากที่คิดว่าตัวเองเป็นคนเดินหมาก" หลินเฉินรินชาลงถ้วยสองใบ เลื่อนไปให้หนึ่ง "ตึกนั้นมันผลิตคนแบบนี้เก่งจริงๆ—เย่หาวก็เพิ่งรู้ตัวไปหมาดๆ เหมือนกัน"
เจียงเฟยมองถ้วยชา ไม่แตะ มือทั้งสองกำแน่นบนเข่า
"ทำไม" เขาเค้นเสียงออกมา "คำถามเดียว—ทำไมต้องเป็นผม คุณมีเงินจ้างใครก็ได้ในโลก ทำไมเลือกผม...และทำไม **ช่วย** ผมคืนนี้ คนอย่างคุณไม่ทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล"
ใต้แสงไฟดวงเดียว หลินเฉินมองชายตรงหน้านิ่งไปนานมาก
ชายที่ชาติก่อนตบบ่าเขาแล้วพูดว่า "นายอยู่เบื้องหลังแหละดีแล้ว" ชายที่ยืนรับถ้วยรางวัลจากหยาดเหงื่อสิบปีของคนอื่น ชายที่ความทรงจำของกองเลือดในตรอกยังจารชื่ออยู่
และชายที่ชาตินี้ ยังไม่เคยทำอะไรพวกนั้นเลยสักอย่าง
"เหตุผลข้อแรก—เจ้าเก่งจริง" หลินเฉินเริ่มเรียบๆ "นักวิเคราะห์ที่อ่านจิ๊กซอว์จากใบเบิกของได้ มีไม่ถึงสิบคนในประเทศ ข้าใช้คนตามความสามารถเสมอ"
"ข้อสอง—เจ้าอยู่ถูกที่ ในเวลาที่ถูกต้อง"
"และข้อสาม..." เขาวางถ้วยชาลง เสียงเย็นลงหนึ่งระดับ ระดับที่ทำให้อุณหภูมิทั้งห้องเปลี่ยน "ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าเพราะอภัยอะไรให้เจ้าทั้งนั้น"
"อภัย...?" เจียงเฟยเงยหน้า งง "ผมเคยทำอะไรคุณ...?"
"คำถามที่ดี เก็บไว้ถามตัวเองนานๆ" หลินเฉินสบตาเขาตรงๆ ดวงตาที่เจียงเฟยเคยเห็นผ่านจอนับร้อยครั้ง แต่ใกล้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก—และในนั้นมีบางอย่างที่เก่าแก่เกินอายุยี่สิบปีจนขนหัวลุก "ข้าช่วยเจ้าเพราะสามเหตุผล: เจ้ายังมีประโยชน์ ข้อมูลในหัวเจ้าตายไปกับเจ้าไม่ได้ และ..."
"และข้าอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่นานๆ เจียงเฟย—อยู่เห็นทุกวันที่ข้าปีนสูงขึ้น อยู่ใช้ความเก่งทั้งหมดที่เจ้ามีทำงานให้ข้า และอยู่สงสัยไปจนแก่ว่า คนที่เจ้าไม่เคยทำอะไรให้...ทำไมถึงมองเจ้าด้วยสายตาแบบนี้"
ความเงียบในห้องใต้ดินหนักราวน้ำทั้งทะเล
เจียงเฟยนั่งแข็ง เหงื่อเย็นไหลตามขมับ สมองนักวิเคราะห์รันทุกสมมติฐานแล้วไม่เจอคำตอบสักข้อ—และนั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด
"ทีนี้ ธุรกิจ" หลินเฉินเปลี่ยนโหมดราวสับสวิตช์ วางแท็บเล็ตลงกลางโต๊ะ "เจ้าหนีมาทั้งตัวกับกระเป๋าหนึ่งใบ กลับไปไม่ได้แล้ว ตัวตนเก่าจบคืนนี้ ข้อเสนอของข้า: ตัวตนใหม่ เอกสารครบ บ้านปลอดภัย เงินเดือนเดิมบวกร้อยเปอร์เซ็นต์ แลกกับการทำงานที่เจ้าถนัดที่สุด—นั่งวิเคราะห์ข้อมูลให้ข้า ในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง"
"ปฏิเสธได้ไหม" เจียงเฟยถามทั้งที่รู้คำตอบ
"ได้สิ ประตูอยู่นั่น" หลินเฉินผายมือ "ข้างนอกมีเครเมอร์กับมู่หรงรอรีดไส้เจ้าอยู่ เลือกตามสบาย"
"...ผมจะรับข้อเสนอ" เจียงเฟยหลับตา ยอมรับความจริงข้อสุดท้ายของคืนนี้—เขาเพิ่งเปลี่ยนเจ้าของอย่างเป็นทางการ "แต่ก่อนนั้น มีของชิ้นสุดท้ายที่ต้องส่งมอบ ของที่ผมกะจะส่งคืนนี้พอดี...ก่อนรู้ตัวว่าโดนล้อม"
เขาเปิดกระเป๋าหนีภัย ดึงแผ่นรองก้นกระเป๋าออก หยิบชิปจิ๋วที่ซ่อนในซองพลาสติก
"สามวันก่อน ผมเจาะเศษแคชจากเครื่องพิมพ์เอกสารชั้นบริหาร—ที่เดียวที่ระบบใหม่ของพวกมันมองข้าม" มือเขายังสั่นนิดๆ ตอนวางชิปลงโต๊ะ "ในนี้คือเอกสารชุดเต็มของสิ่งที่พวกมันเรียกว่า **ปฏิบัติการราก เฟสสุดท้าย**"
"สาระสำคัญสามข้อ: หนึ่ง—พวกมันสร้าง 'ศูนย์ขุดสำรอง' บนแผ่นดินประเทศเพื่อนบ้าน นอกเขตอำนาจศาลเรา เผื่อเรือโดนยึด สอง—กำหนดการ 'เจาะรากให้ทะลุ' ถูกล็อกไว้แล้ว...อีกสี่สิบวัน"
"และสาม" เจียงเฟยเงยหน้าขึ้น หน้าซีดกว่าตอนโดนล้อมเสียอีก "ในเอกสารมีหมวดที่ชื่อ 'ตัวอย่างชีวภาพสำรอง' — รายชื่อมนุษย์ที่มีค่าซิงก์สูงผิดปกติ ที่พวกมันจะ 'จัดเก็บ' ถ้าแผนหลักล้มเหลว หนึ่งร้อยรายชื่อ เรียงตามลำดับค่าซิงก์"
"อันดับหนึ่งคือคุณ—ส่วนอันดับสองถึงหก..."
เขากลืนน้ำลาย
"คือสมาชิกทีมเฉินเทียนทั้งสี่ กับ...นักบวชสายฮีลคนหนึ่ง ชื่อในระบบว่า 'เหยาเหยา'"
Sign in to comment
No comments yet.