75: ปลดผนึกขั้นสาม

สามคืนหลังศึก เมื่อทัพพันธมิตรสุดท้ายถอนกลับเซิร์ฟตัวเอง ห้องลับใต้โรงตีเหล็กก็เปิดอีกครั้ง

องค์ประกอบเหมือนพิธีครั้งก่อน—ทั่งโบราณ ค้อนเทพดาบ เลือดเจ้าของดาบ และนักบวชสายจันทราคอยค้ำพิธี ต่างกันสองอย่าง

หนึ่ง—ของกลางบนทั่งคือหัวใจขุนพลมาร ใหญ่กว่าใจมารเพลิงสิบเท่า และยังเต้นอยู่

สอง—ไป๋ลู่ที่ยืนตรึงคทา ไม่ใช่นักบวชคนเดิม สายเลือดขั้นสองทำให้แสงจันทร์ของเธอกดหัวใจมารระดับขุนพลได้นิ่งสนิท แทบไม่ต้องออกแรง

"ขั้นสามไม่เหมือนขั้นสอง" เฒ่าฉือเตือนก่อนเริ่ม "หัวใจระดับนี้ วิญญาณดาบจะเปิด 'ห้องลึก' ของมันเอง คำถามจะหนักขึ้น และคราวนี้...ดาบอาจให้เจ้าเห็นอะไรบางอย่างกลับมาด้วย ตั้งสติให้ดี"

หลินเฉินพยักหน้า กรีดฝ่ามือ

เลือดหยดลงใบดาบดำ โลกดับวูบ

---

ความมืดคราวนี้ไม่ใช่ความว่างเปล่า

มันคือสนามรบ

สนามรบโบราณทอดไกลสุดตา ซากทัพ ซากธง ซากภูเขาที่ถูกผ่า และกลางภาพนั้น ชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้เขา—เสื้อคลุมช่างตีเหล็กเปื้อนเลือด มือถือดาบที่เหลือครึ่งเล่ม

เฒ่าฉือ ในวัยหนุ่ม วันที่ชิงหมิงหัก

*ความทรงจำของซื่อโม่...มันเกิดจากเศษดาบเล่มนั้น มันจำวันนี้ได้*

**【เจ้าผู้ถือข้า】** เสียงทุ้มจากก้นเหวดังขึ้นรอบทิศ **【ข้าเกิดจากดาบที่หักเพราะปกป้องไม่สำเร็จ และวิญญาณมารร้อยตนที่ตายเพราะถูกใช้เป็นหมาก ข้ารู้จักความพ่ายแพ้ดีกว่ารู้จักชัยชนะ】**

**【ฉะนั้นจงตอบ—เจ้ากลัวสิ่งใดที่สุด】**

ภาพรอบตัวเปลี่ยน

สนามรบโบราณกลายเป็นภาพอนาคตนับร้อยที่ฉายซ้อนกัน—ภาพที่เขาไม่เคยเห็น ตรอกเหลาเจียที่ว่างเปล่า ทีมที่แยกย้าย หน้าผู้คนที่เขารักในสถานการณ์ที่ความทรงจำสิบปีไม่เคยบันทึก เพราะมันคือภาพของแม่น้ำที่ไหลออกนอกร่องแล้ว

คำของบรรณารักษ์ก้องกลับมา—*ยิ่งเจ้าเปลี่ยนโลกมาก ความทรงจำของเจ้ายิ่งใช้ไม่ได้*

"ความตาย ข้าเคยผ่าน มันไม่น่ากลัวเท่าที่คิด" หลินเฉินตอบช้าๆ ชัดๆ "ความพ่ายแพ้ ข้าเพิ่งผ่านมากับมือ มันมีประโยชน์กว่าที่คิด"

"สิ่งที่ข้ากลัวที่สุด..." เขามองภาพอนาคตนับร้อยที่อ่านไม่ออกสักภาพ "คือการที่ข้าเป็นคนจุดไฟเผาแผนที่เก่าทิ้งเองทั้งฉบับ—แล้ววันหนึ่ง เส้นทางใหม่ที่ข้าเลือกด้วยมือตัวเอง พาคนที่ข้ารักไปสู่จุดจบที่เลวร้ายกว่าเส้นทางเดิม"

"ชาติก่อนข้าพังคนเดียว มันจบที่ข้า...ชาตินี้ ถ้าข้าพลาด คนพังคือพวกเขาทั้งหมด นี่แหละความกลัวของผู้กลับมา—กลัวว่าการกลับมาของตัวเอง คือคำสาปของคนอื่น"

ความมืดเงียบยาวนาน

**【...ขั้นสอง เจ้าตอบด้วยความรัก ขั้นสาม เจ้าตอบด้วยความกลัวที่ซื่อตรง】**

**【จงฟังคำของดาบที่เคยหักมาก่อน—แผนที่ไม่เคยพาใครถึงปลายทาง มือที่กำด้ามต่างหากที่พา และมือของเจ้า...ข้าชิมเลือดมันมาสามครั้งแล้ว มันนิ่งขึ้นทุกครั้ง】**

**【จงกลัวต่อไปเถิด ผู้กลับมา—นักดาบที่ไม่กลัว คือนักดาบที่ทิ้งดาบไปแล้ว】**

แสงดำม่วงระเบิดท่วมห้องลับ คราวนี้มีแสงแดงของหัวใจขุนพลปนเป็นเกลียว

【ติ๊ง! 【ซื่อโม่】ปลดผนึกขั้นที่ 3 สำเร็จ!】 【พลังโจมตี +60% / ปลดสกิลดาบขั้นสี่:【ดาวมารดับแสง】— รวมเงาดาบทั้งหมดเป็นดาบเดียว เจาะเป้าหมายเดี่ยว เพิกเฉยเกราะทุกชนิด (คูลดาวน์ 1 วัน)】 【ความสามารถใหม่:【สัมผัสมาร·ไกล】— รับรู้ร่องรอยพลังมารในรัศมีกว้าง / ตรวจจับ "ความผิดปกติของโลก" ได้】

【ผู้เล่น「เงาธุลี」เลเวลอัป! — Lv.70】

---

หลินเฉินลืมตาในห้องลับ ไอร้อนจางๆ ลอยอ้อย ไป๋ลู่นั่งพักพิงผนัง เหนื่อยแต่ยิ้ม เฒ่าฉือยืนพิงค้อนมองดาบดำที่ตอนนี้มีลายเส้นสีแดงจางๆ วิ่งใต้ผิวใบดาบราวเส้นเลือด

"สามขั้นในเวลาไม่ถึงปี" ตาเฒ่าส่ายหัว "ของแบบนี้ข้ากับฮุ่ยเยวี่ยออกแบบไว้ให้ใช้เวลาสามสิบปี เจ้านี่มัน..."

"โลกมันเร่งข้าก่อน ตาเฒ่า" หลินเฉินเก็บดาบ แล้วถ่ายทอดคำฝากสุดท้ายของขุนพลมาร—เรื่องไม่โกรธเรื่องดาบ และเรื่อง "ของที่ลึกกว่ามัน เริ่มตื่นแล้ว"

เฒ่าฉือฟังจบ ยืนนิ่งไปนานมาก มือหยาบกร้านลูบทั่งโบราณช้าๆ

"เหล็กหลอม...เจ้าบ้านั่น สุดท้ายก็ยังเป็นทหารที่ห่วงแนวรบ" เสียงแกขื่นปนอ่อนโยน "ได้ ข้ารับคำฝาก—ส่วนคำเตือนของมัน..."

แกเงยหน้าขึ้น มองหลินเฉินกับไป๋ลู่สลับกัน

"พวกเจ้าสองคนถือกุญแจคนละดอกแล้วตอนนี้—ดาบขั้นสาม กับสายเลือดขั้นสอง เหลืออีกคนละสองขั้นจะถึงเงื่อนไขของหอ" แกหยิบค้อนขึ้นพาดบ่า "เร่งได้ แต่ห้ามรีบ ของพวกนี้ข้ามขั้นแล้วใจพัง...โลกข้างนอกมันรีบพอแล้ว อย่างน้อยในโรงตีเหล็กข้า ขอให้ทุกอย่างสุกตามไฟของมัน"

---

ขณะเดียวกัน กลางทะเลตะวันออก

บนแพลตฟอร์มลอยน้ำขนาดเรือบรรทุกสินค้า ห้องควบคุมหลักสว่างโร่ทั้งคืน จอกลางแสดงคลื่นพลังงานมหาศาลที่เพิ่งถูกบันทึกจากเหตุการณ์ "ขุนพลมาร" — ข้อมูลที่เครื่องเก็บเกี่ยวสามร้อยต้นดูดเก็บมาเต็มความจุ

"วิเคราะห์เสร็จแล้วครับท่าน" วิศวกรรายงานผ่านจอไปยังห้องทำงานบนฝั่ง "ลายเซ็นพลังงานจากผนึกตรงกับสมมติฐาน—มันคือพลังงานชนิดเดียวกับที่รั่วจาก 'ราก' แค่เจือจางกว่า และที่สำคัญที่สุด..."

จอเปลี่ยนเป็นกราฟเทียบสองเส้น

"ลายเซ็นนี้ ตรงกับคลื่นที่เครื่องเราบันทึกได้เมื่อสิบปีก่อน—**คลื่นเดียวกับของเป้าหมายหลินเฉิน** ครับ"

ในห้องทำงานบนฝั่ง เครเมอร์มองกราฟสองเส้นที่ทาบกันสนิท แล้วยิ้มแบบที่ไม่มีนายธนาคารคนไหนยิ้ม

"พลังจากหลังประตู มาร ผนึก และเด็กคนนั้น—ทั้งหมดคือธาตุเดียวกัน" เขากระซิบ "หลักฐานยืนยันแล้ว"

"เร่งการขุดเป็นกำลังสาม ผมไม่สนงบ ไม่สนเสียง ไม่สนคดีในประเทศนั่นแล้ว" เขาลุกขึ้น เดินไปหยุดหน้าแผนที่ที่ตัวเลขความคืบหน้าขึ้น 74% "ประตูบานนั้นเปิดได้จริง และของที่ออกมาจากมัน เดินอยู่บนดินให้เห็นๆ"

"พระเจ้าของผม...อยู่ตื้นกว่าที่คิด"