74: ศึกขุนพลมาร (2): เต็มดวง

"ล่อเสือออกจากเขา" ฟังเหมือนแผนสวยหรู

ความจริงของมันคือ: ให้คนหนึ่งคนวิ่งล่อสิ่งระดับภัยพิบัติ ออกจากจุดที่พลังมารหนาแน่นที่สุด—รอยแยกที่มันใช้เติมพลังตัวเองได้ไม่จำกัด—ไปสู่ "สนามฆ่า" ที่เตรียมไว้: แอ่งหินกว้างเชิงเขา ที่ตลอดสองวันก่อน ทีมช่างธุลีฝังกลไกทุกอย่างเท่าที่คิดออก

และคนหนึ่งคนนั้น ตอนนี้กำลังวิ่ง

หลินเฉินวิ่งบนสันเขาด้วยความเร็วสูงสุดที่ก้าวเงาจะเค้นได้ ข้างหลังเขา ภูเขาเหล็กหลอมสิบห้าเมตรไล่บดทุกอย่างที่ขวาง—ต้นไม้ หินผา แนวเขาทั้งแนว ดาบยักษ์กวาดแต่ละครั้งคือภูมิประเทศเปลี่ยนรูป

ระยะห่างระหว่างเขากับความตาย: สิบสองก้าว คงที่มาสามนาที

"ระยะนี้บ้าไปแล้ว!" เสียงมู่ชิงเสว่ในหู "ใกล้กว่านี้ตายนะ!"

"ไกลกว่านี้มันเลิกตาม" เขาตอบกลั้นหอบ "เสือต้องเห็นเหยื่อชัดๆ ถึงจะลืมดูทาง—อีกสองร้อยเมตร ทุกหน่วยเข้าตำแหน่ง!"

เนินสุดท้าย เขาทิ้งตัวลงแอ่งหิน ขุนพลมารก้าวข้ามสันเขาตามลงมาเต็มตัว—

"ตอนนี้!!"

สนามฆ่าทำงานพร้อมกันทั้งระบบ: โซ่สมอยักษ์สิบสองเส้นที่ยึดกับหินทั้งภูเขาดีดขึ้นรัดแขนขา หลุมยุบที่ขุดพรางไว้กลืนเท้าซ้ายมันทั้งข้าง น้ำมันดินสองร้อยถังจุดระเบิดเป็นทะเลไฟ และกำแพงสกิลจากผู้เล่นสี่แสนที่ไล่ตามมาถึง เทลงพร้อมกันราวฟ้าถล่ม

【HP ขุนพลมารเหล็กหลอม: 31%】

**"ฮา...ฮาฮาฮา!!"** กลางทะเลไฟ มันหัวเราะ **"ร้อยปีก่อนพวกเจ้าใช้หุบเขา คราวนี้ใช้แอ่งหิน...มนุษย์ไม่เคยเปลี่ยน—แต่ข้าก็ไม่เคยเปลี่ยนเหมือนกัน!"**

พลังมารทั้งร่างระเบิดออก โซ่สมอขาดผึงทีละเส้น

**"เตาหลอมนรก—รูปสุดท้าย!"**

ฟ้าทั้งฟ้ากลายเป็นสีแดง พลังมารควบแน่นเป็นโดมไฟครอบสนามทั้งสนาม นี่ไม่ใช่ท่าโจมตี—มันคือการประกาศว่าทุกชีวิตในรัศมีหนึ่งลีก จะถูกหลอมพร้อมกัน

"โล่รวม! ทุกสายบุญ เทหมดหน้าตัก!!" ซูเหยากรีดเสียงสั่งทัพฮีลทั้งระบบ

โดมแสงสีทองของนักบวชสามหมื่นคนค้ำขึ้นรับโดมไฟ สองพลังมหาศาลบดกันกลางอากาศ ทั้งสมรภูมิเหลือเสียงเดียวคือเสียงพลังงานเสียดสี

และในวินาทีที่ทุกอย่างแขวนบนเส้นด้าย ทุกคนก็ได้ยินเสียงที่ไม่มีใครคาด

เสียงสวดมนต์ เบาๆ ใส เย็น—ตัดผ่านเสียงนรกทั้งสนามราวสายน้ำผ่ากองไฟ

ไป๋ลู่ยืนอยู่บนยอดหินสูงสุดกลางสนาม คทาขาวปักลงเบื้องหน้า มงกุฎจันทร์แรกขึ้นบนหน้าผากเรืองแสงจ้าขึ้นเรื่อยๆ และเหนือหัวเธอ—กลางท้องฟ้าที่ถูกย้อมแดง—จันทร์เสมือนดวงโตค่อยๆ แหวกเมฆพลังมารออกมา

*"สายเลือดของฮุ่ยเยวี่ย ขอยืมแสงของบรรพชน"* เสียงเธอดังทั้งสนามโดยไม่ต้องตะโกน *"ไม่ใช่เพื่อผนึก...แต่เพื่อ **ส่องทาง**"*

【สายเลือดจันทรา — ตื่นขั้นที่สอง!】

แสงจันทร์สีเงินบริสุทธิ์สาดลงทั้งสมรภูมิ และทุกอย่างที่มันสัมผัสก็เปลี่ยน—โดมไฟของขุนพลมารถูกกดให้เลือนลง พลังมารที่หนาเหมือนน้ำมันดินถูกชะล้างจนอากาศใส และร่างเหล็กหลอมมหึมานั้น เป็นครั้งแรกที่ "ชะงัก"

เพราะภายใต้แสงจันทร์ดวงนี้ ทุกคนเห็นสิ่งที่พลังมารเคยบดบัง—ตรงกลางอกของขุนพลมาร ลึกลงไปใต้เกราะหลอม มีจุดแสงเล็กๆ ดวงหนึ่งเต้นอยู่

หัวใจของมัน ที่ยังเหลือความเป็นมนุษย์อยู่เสี้ยวเดียว

**"แสงนี้...."** ขุนพลมารยกมือป้องหน้า เสียงโลหะสั่นพร่า **"ฮุ่ยเยวี่ย...เจ้ายังตามหลอกหลอนข้าอีกหรือ..."**

"ไป๋ลู่! เต็มดวง! ตอนนี้!" หลินเฉินตะโกนพร้อมพุ่งออกจากเงาหิน

นักบวชสาวกับนักดาบดำเริ่มร่ายพร้อมกันจากสองทิศ—คอมโบที่เคยกวาดสามคนของราชันนิรันดร์ในตำนานรอบชิง แต่คืนนี้ มันไม่เหมือนเดิม เพราะแสงจันทร์ที่ป้อนเข้าคอมโบ มาจากสายเลือดที่ตื่นขั้นสอง

【สกิลผสาน「จันทราสังหารมาร」— วิวัฒน์:「จันทราสังหารมาร·เต็มดวง」!】

คอลัมน์แสงเงิน-ดำบิดเกลียวพุ่งขึ้น—ไม่ใช่กลืนครึ่งสนามแบบครั้งก่อน

มันแคบ คม และลึก เหมือนดาบเล่มเดียวที่ตีจากแสงจันทร์ทั้งดวงกับเงามารทั้งโลก แทงตรงเข้ากลางอกขุนพลมาร—ตรงจุดแสงเล็กๆ ที่ยังเป็นมนุษย์

เสียงระเบิดไม่มี มีแต่ความเงียบที่ดังที่สุดในศึก

ร่างเหล็กหลอมสิบห้าเมตรค่อยๆ คุกเข่าลง พลังมารทั้งร่างไหลย้อนกลับลงรอยแยกราวน้ำลงท่อ เหลือไว้เพียงร่างแม่ทัพมนุษย์ครึ่งโปร่งแสงคุกเข่าอยู่กลางแอ่งหิน มองมือตัวเองที่ไม่ใช่โลหะอีกต่อไป

**"...ขอบใจ"** เสียงสุดท้ายของมันเบาเหมือนคนละตนกับเมื่อครู่ **"เด็กที่กลิ่นข้ามเวลา...ฝากบอกฉืออิ่ง—ข้าไม่โกรธเรื่องดาบ และระวังให้ดี ของที่อยู่ลึกกว่าข้า...มันเริ่มตื่นแล้ว"**

ร่างสลายเป็นแสง

【ประกาศระดับเซิร์ฟเวอร์: ขุนพลมารเหล็กหลอม ถูกปราบ! — First Kill: แนวร่วมพันธสัญญา / การโจมตีตัดสิน: 「เงาธุลี」&「ไป๋ลู่」】

เสียงเฮของคนสี่แสนสะเทือนทั้งเทือกเขา

และกลางกองดรอปที่กระจายเต็มแอ่งหิน วัตถุชิ้นหนึ่งลอยขึ้นกลางอากาศ เปล่งแสงแดงนวล เต้นเป็นจังหวะช้าๆ

【หัวใจขุนพลมาร】

วินาทีเดียวกัน เงาขบวนหนึ่งก็เคลื่อนเข้ามาจากขอบสนาม—หน่วยเก็บเกี่ยวนาฬิกาทรายสามร้อย พร้อมเครื่องดูดผลึกเต็มอัตรา เร็ว เงียบ ตรงเข้าหาหัวใจมารราวคำนวณมาแล้วทั้งศึก

แต่มีคนคำนวณมาก่อนพวกมัน

กำแพงร่างมนุษย์ตั้งขวางหน้าขบวนพอดี—ทีมหมาป่าเหนือเต็มทีม กองพันธุลีสองพัน และพี่ใหญ่ฝานที่ยืนเท้าสะเอวหน้าสุด

"อ้าว พวกไม่พูดมาทำไมจ๊ะ" แกยิ้มกว้าง "ของดรอปแนวร่วม เขาแบ่งตามกติกานะจ๊ะ ส่วนไอ้ดวงนั่นน่ะ—การโจมตีตัดสินของใคร ไปดูประกาศเอา"

หน่วยนาฬิกาทรายสามร้อยหยุดนิ่งพร้อมกัน...คำนวณ...แล้วถอยกลับเงียบๆ เหมือนตอนมา

หัวใจขุนพลมาร ลอยลงสู่มือของหลินเฉิน อุ่น และเต้นตุบๆ ราวยังมีชีวิต

ซื่อโม่ในมืออีกข้าง ครางยาวต่ำ—

หิวข้าวเย็น