73: ศึกขุนพลมาร (1)

สามทุ่มตรง ตามที่ตาเฒ่าอายุร้อยยี่สิบเจ็ดปีคำนวณไว้—คลาดเคลื่อนศูนย์วินาที

รอยแยกใหญ่กลางแนวเขาระเบิดออก

เสาแสงสีแดงคล้ำพุ่งทะลุเมฆ แผ่นดินทั้งแนวสะเทือนจนคนสี่แสนเซถลาพร้อมกัน และจากก้นเหวที่ลึกเกินแสงส่อง ร่างมหึมาก็ไต่ขึ้นมาทีละข้อ ทีละศอก

สูงสิบห้าเมตร ผิวกายคือเหล็กหลอมที่ไหลวนไม่เคยแข็งตัว เกราะโบราณหลอมติดเนื้อ และดวงตาสองดวงที่ไม่ใช่ถ่านแดงแบบมารชั้นเดินดิน—มันคือดวงตาที่ **มีความคิด**

【ขุนพลมารเหล็กหลอม — ฟื้นตื่นสมบูรณ์】 【ระดับภัยคุกคาม: ภัยพิบัติ / HP: ??? / คำแนะนำของระบบ: ไม่มี】

"ระบบบอกว่า 'คำแนะนำ: ไม่มี'" ถังอวิ้นเอ๋อร์เสียงแห้ง "เคยเห็นระบบยอมแพ้แบบนี้ไหมคะ"

ขุนพลมารยืนเต็มความสูงบนปากเหว กวาดตามองทัพมนุษย์สี่แสนที่ล้อมเป็นวงรอบ...แล้วทำสิ่งที่ไม่มีบอสตัวไหนในประวัติศาสตร์เกมเคยทำ

มันพูด

**"ร้อยปี...มนุษย์ยังคงสู้เป็นฝูง"** เสียงเหมือนโลหะเสียดกันในเตาหลอม ดังก้องทั้งสมรภูมิโดยไม่ผ่านระบบเสียงใด **"ดี ข้าคิดถึงสงคราม"**

มันก้าวลงจากปากเหวหนึ่งก้าว แผ่นดินยุบเป็นแอ่ง และสงครามก็เริ่มโดยไม่มีใครสั่ง

ระลอกแรกของศึกคือบทเรียนราคาแพง—แนวหน้าหมื่นคนที่รับมันตรงๆ ถูกดาบยักษ์ที่หลอมจากแขนขวาของมันกวาดหายไปทั้งแถบในสามวินาที กำแพงโล่ของทัพหมื่นโล่ที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยแตก ถูกหมัดเดียวเจาะทะลุสามชั้น เสียงระบบประกาศผู้เล่นกลับจุดเกิดดังถี่จนกลายเป็นเสียงพื้นหลัง

"มันไม่ใช่บอส" หอคอยเหล็กคำรามกลางวิทยุแนวรบ "มันคือ **ทัพทั้งทัพในร่างเดียว**!"

"ทุกหน่วย เลิกคิดจะ 'รุม' มัน!" เสียงหลินเฉินตัดเข้าทุกช่องสัญญาณ เย็นและชัดกลางความโกลาหล "แผนเปลี่ยน—เราไม่ฆ่ามันด้วยจำนวน เราจะ **เหนื่อย** มันด้วยจังหวะ! หมุนเวียนปะทะตามผังหก หน่วยละเก้าสิบวินาที ห้ามเกิน! ใครเกินตาย!"

สมรภูมิจัดระเบียบใหม่กลางไฟ สี่แสนคนเริ่มหมุนเป็นวงล้อยักษ์—เข้าปะทะ ถอน สลับ เข้าปะทะ ถอน สลับ ไม่มีหน่วยไหนอยู่ในระยะดาบมันเกินเก้าสิบวินาที ความเสียหายต่อนาทียังโหดร้าย แต่เส้นกราฟคนตายเริ่มแบนลง

และ HP ของขุนพลมาร—ที่ระบบแสดงเป็น ??? —เริ่มมีแถบจางๆ ปรากฏ

สองชั่วโมงผ่านไป สงครามกลายเป็นการบดกันของความอึด มนุษย์สลับกะ มารไม่ต้องสลับ แต่มนุษย์มีสิ่งที่มารไม่มี—ระบบเสบียง ระบบฮีลรวมศูนย์ที่ซูเหยาคุม และความดื้อด้านแบบที่ร้อยปีก่อนเคยทำให้มันแพ้มาแล้ว

แล้วจังหวะที่ทุกคนรอก็มาถึง—ขุนพลมารใช้ท่าใหญ่ "เตาหลอมนรก" ครั้งที่สาม แล้วต้องหยุดนิ่งระบายความร้อนสี่วินาทีเต็ม

"ตอนนี้! ทีมเจาะ!"

เงาห้าเงาพุ่งทะลุม่านไฟจากห้าทิศ—เฉินเทียนเต็มทีม เปิดคอมโบที่ซ้อมกันมาทั้งคืน ดาบเงินตรึงข้อเท้า ลูกธนูสายฟ้าเย็บข้อศอก โซ่แสงศักดิ์สิทธิ์ของไป๋ลู่รัดดาบยักษ์ และเงาธุลีพร้อมซื่อโม่ที่ครางกระหายมาตลอดศึก พุ่งตรงเข้าช่องว่างตรงอกซ้าย—จุดที่เกราะหลอมบางที่สุด ตามคำบอกของพยานร้อยปี

ดาบดำจมลงลึกหนึ่งศอก

【ขุนพลมารเหล็กหลอม ได้รับความเสียหายจริงครั้งแรก!】

ทั้งสมรภูมิระเบิดเสียงเฮ—สั้นมาก

เพราะร่างมหึมานั้นไม่ถอย ไม่คำราม มันก้มลงมองดาบดำที่ปักอกตัวเอง...แล้วดวงตาโลหะสองดวงก็เบิกกว้างเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฟื้น

**"คมดาบนี้..."**

มือยักษ์ตวัดเร็วเกินร่างขนาดนั้นจะทำได้ หลินเฉินดึงดาบถอนตัวแทบไม่ทัน ร่อนถอยไปร่วมสิบเมตร

ขุนพลมารยืนนิ่ง จ้องเขาทะลุม่านไฟ และเสียงโลหะหลอมก็เปลี่ยนไป—ต่ำลง ช้าลง เหมือน...คนเจอของที่ทำให้ความทรงจำเก่าไหลกลับ

**"ชิงหมิง...ไม่ใช่ กลิ่นมันลึกกว่าชิงหมิง"** มันก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ไม่สนใจทัพสี่แสนรอบตัวอีกต่อไป **"เศษของชิงหมิง หลอมรวมวิญญาณมารร้อยตน...ฮา ฮาฮา ตาเฒ่าฉืออิ่งนั่น เอาซากดาบที่ข้าหัก ไปตีเป็นดาบที่เกิดมาเพื่อฆ่าข้าโดยเฉพาะอย่างนั้นรึ"**

**"แล้วเจ้า เด็กน้อย..."** ดวงตาโลหะหรี่ลง จ้องหลินเฉินราวมองทะลุอวตารไปถึงอะไรบางอย่างข้างใน **"ผู้สืบทอดของฉืออิ่ง...ไม่สิ มีอย่างอื่นอีก กลิ่นของเจ้ามัน—ไม่ใช่ของยุคนี้"**

หลินเฉินขนลุกทั้งร่าง

*มันได้กลิ่น...เหมือนแกนกลาง เหมือนซื่อโม่—พวกที่ข้ามเวลามา สัมผัสกันเองได้*

**"ข้าจะจำเจ้าไว้"** ขุนพลมารยกดาบยักษ์ขึ้นช้าๆ และพลังมารรอบตัวมันทวีขึ้นจนอากาศทั้งสมรภูมิหนักอึ้ง **"ก่อนบดทัพฝูงนี้ทิ้ง ข้าจะฆ่าเจ้าก่อน—อย่างให้เกียรติที่สุด"**

【คำเตือน: ขุนพลมารเหล็กหลอม เข้าสู่สถานะ「เป้าหมายเดียว」— เป้าหมาย: ผู้เล่น「เงาธุลี」】

"บอส!!" เสียงทั้งทีมดังพร้อมกัน

"ได้ยินแล้ว" หลินเฉินถอยหลังตั้งหลัก ลมหายใจยังเรียบ แต่เหงื่อเย็นไหลตามแนวสันหลัง—ความสนใจเต็มรูปแบบของสิ่งระดับภัยพิบัติ มันหนักกว่าที่จินตนาการไว้สิบเท่า

*โดนบอสภัยพิบัติล็อกเป้า...สถานการณ์เลวร้ายที่สุดในตำรา*

มุมปากเขากลับยกขึ้น

*แต่ก็เป็นครั้งแรก ที่เป้าหมายอยู่ใกล้ขนาดนี้—หัวใจของเจ้า ขุนพลมาร*

"ทุกหน่วย ฟังคำสั่ง" เขาเปิดวิทยุรวม เสียงนิ่งสวนทางสถานการณ์โดยสิ้นเชิง "แผนสุดท้าย—**ล่อเสือออกจากเขา** เริ่มได้"