63: ดวลครั้งที่สอง

ข่าวรั่วออกไปก่อนกำหนดสามชั่วโมง—ตามสไตล์วงการนี้

**「ด่วน! ดวลครั้งที่สองที่ประกาศไว้กลางทีวี กำลังจะเกิดขึ้นจริง! เสว่อู่ VS เงาธุลี — อารีน่าหุบเขาประกายหิน คืนนี้สามทุ่ม!」**

บัตรเข้าชมอารีน่าสามหมื่นที่นั่งหมดในสี่สิบวินาที ยอดจองถ่ายทอดสดทะลุแปดสิบล้านก่อนเริ่มสองชั่วโมง และเดิมพันในฟอรัมเทไปทางเดียวจนเจ้ามือต้องปิดรับ—เงาธุลี ชนะ 94 เปอร์เซ็นต์

ใครจะแทงสวน คนหนึ่งคือแชมป์ประเทศ เจ้าของดาบที่ "จดจำคมศัตรู" ผู้ไม่เคยแพ้ดวลตัวต่อตัวให้ใครในสองชาติ ส่วนอีกคนแพ้เขามาแล้วหนึ่งครั้ง ต่อหน้าคนสามล้าน

มีผู้หญิงคนเดียวในโลกที่รู้ว่าตัวเลข 94 นั้นโง่แค่ไหน

และเธอกำลังถักผมเปียหลวมๆ อยู่หน้ากระจกห้องพักนักกีฬา มือนิ่งราวกำลังจะไปเดินเล่น

---

สามทุ่มตรง อารีน่ากลางหุบเขาสว่างราวกลางวัน

สองร่างยืนห่างกันสามสิบก้าวบนลานหินขัด คนทั้งสนามสังเกตเห็นพร้อมกัน—คืนนี้เสว่อู่ไม่ได้ถือดาบใหญ่เพลิงนรก

เธอถือดาบเงินเล่มเก่า เล่มเดียวกับการดวลครั้งแรก

"ไม่ใช้ของตำนาน?" หลินเฉินเลิกคิ้ว

"ดาบเพลิงนรกคือดาบที่เจ้าให้" มู่ชิงเสว่ตอบเรียบ "คืนนี้ข้าอยากรู้ว่า 'ของที่ข้าสร้างเอง' ไปถึงไหนแล้ว"

หลินเฉินมองตาคู่นั้นครู่หนึ่ง แล้วชักซื่อโม่ออกจากฝัก

"งั้นข้าก็จะไม่ออมมือ—เสียมารยาท"

【การดวล: เสว่อู่ VS เงาธุลี — เริ่ม!】

เธอไม่เปิดด้วยวิชาตระกูล

วินาทีแรก มู่ชิงเสว่พุ่งตรงเข้ามาแบบไร้กระบวนท่า—การเข้าทำที่ "ผิดตำรา" จนคนดูสามหมื่นอุทานพร้อมกัน เพราะทุกคนจำได้ว่าเธอคือนางฟ้าแห่งกระบวนท่า หิมะโปรยพันเกล็ดที่งดงามที่สุดในเซิร์ฟ

หลินเฉินรับดาบแรก แล้วรู้ทันทีว่าคืนนี้ไม่เหมือนครั้งไหน

*จังหวะหายใจ—เปลี่ยน นิสัยลงน้ำหนักเท้า—เปลี่ยน ครึ่งจังหวะก่อนออกดาบ—***หายไป**

ในใจดาบดำ ความทรงจำของ "เสว่อู่" ที่สะสมมาจากการปะทะนับร้อยครั้ง ถูกเปิดขึ้นมาเทียบ...แล้วเทียบไม่ติดสักหน้า

ผู้หญิงตรงหน้าลบตัวเองทิ้งทั้งเล่ม แล้วเขียนใหม่

สิบนาทีแรก สนามทั้งสนามเงียบจนได้ยินเสียงเหล็กกระทบ คมเงินกับคมดำสานกันถี่ยิบ เร็วขึ้น แรงขึ้น และที่ทำให้นักวิเคราะห์ทั้งวงการขนลุก—เงาธุลีกำลัง **ถอย**

"เป็นไปได้ไง..." เสียงนักพากย์สั่น "เงาธุลีอ่านเกมขาดที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่คืนนี้เขาอ่าน...ไม่ออก!?"

อ่านไม่ออกจริงๆ

เพราะการอ่าน ต้องมี "แบบแผน" ให้อ่าน แต่ดาบของมู่ชิงเสว่คืนนี้ไม่มีแบบแผน ไม่ใช่เพราะมั่ว—แต่เพราะเธอตัดสินใจ **สดทุกดาบ** ด้วยสัญชาตญาณบริสุทธิ์ที่ขัดเกลามาจากการซ้อมหนักกว่ามนุษย์ทั่วไปสามเท่า มาตลอดยี่สิบปี

บทเรียนจากหมาป่าเหนือ ถูกผู้หญิงคนนี้เก็บไปฝึกจนถึงขั้นสุด

นาทีที่สิบหก หลินเฉินหัวเราะออกมากลางการปะทะ

"ขำอะไร" มู่ชิงเสว่ฟันเฉียงไม่หยุดมือ

"ขำที่เพิ่งรู้ว่า—" เขาปัดดาบ สวนกลับสุดแรงเป็นครั้งแรกของคืน "โลกนี้มีคนเขียนนิสัยตัวเองใหม่ได้จริงๆ ทั้งเล่ม เพื่อการดวลครั้งเดียว"

"ไม่ใช่เพื่อการดวล" ดาบเงินรับเต็มคม ประกายไฟแตกกระจาย "เพื่อ **คำถามเดียว** ต่างหาก"

สามนาทีสุดท้ายคือสามนาทีที่ถูกรีเพลย์มากที่สุดในประวัติศาสตร์อารีน่า

เงาธุลีเปิดเต็มอัตรา—ก้าวเงา ตัดธุลี เงาสังหารมาร ทุกไพ่ที่เคยล้มแชมป์และเทพ ถูกรับ ถูกปัด ถูกแลก ด้วยดาบเงินเล่มเก่ากับร่างที่เหมือนรู้ใจ...ไม่ใช่เพราะอ่านเขาออก

แต่เพราะตามเขามาใกล้พอ จนไม่ต้องอ่าน

วินาทีที่ 19:47 ดาบสองเล่มสวนกันกลางอากาศเป็นครั้งที่สามร้อยกว่า

คมดำเฉียดไหล่ซ้ายของเธอ—พลาดครึ่งนิ้ว

คมเงินหยุดนิ่งที่ข้างคอเขา—แตะผิว

อารีน่าทั้งหลังเงียบสนิทไปสามวินาทีเต็ม ก่อนระเบิดเสียงที่ดังที่สุดตั้งแต่สร้างมา

【ผลการดวล: ผู้ชนะ —「เสว่อู่」!】

"ชนะแล้ว..." นักพากย์เสียงหลุด "เสว่อู่ชนะเงาธุลี!! การดวลตัวต่อตัวครั้งแรกในสองฤดูกาลที่เงาธุลีเป็นฝ่ายแพ้!!"

กลางสนาม มู่ชิงเสว่ลดดาบลงช้าๆ มองชายตรงหน้าที่ยืนนิ่ง เลือดจำลองซึมที่ไหล่เธอ ลมหายใจทั้งคู่ขาดเป็นห้วง

"...ยอมรับ" หลินเฉินเก็บดาบ แล้วยิ้มกว้างแบบที่กล้องไม่ค่อยได้เห็น "แพ้ขาด ไม่มีข้อแก้ตัว—เก่งมาก มู่ชิงเสว่"

ไม่ใช่ "เสว่อู่"

ชื่อจริงของเธอ ดังผ่านไมค์สนาม ต่อหน้าคนแปดสิบล้าน

ราชินีน้ำแข็งที่เพิ่งโค่นเทพ ยืนหน้าแดงอยู่กลางอารีน่า ด้วยเหตุผลที่ไม่เกี่ยวกับการออกแรงเลยแม้แต่น้อย

---

เที่ยงคืน หลังสนามปิด ลานฝึกร้อยปีของเฒ่าฉือ

สองคนนั่งบนขอบลานหิน ขวดน้ำสองขวด ดาบสองเล่มวางพักข้างตัว แสงจันทร์เสมือนสาดผ่านยอดสน

"ทวงได้แล้ว" หลินเฉินเอ่ยก่อน "คำถามหนึ่งข้อ ตอบตามจริง ห้ามเลี่ยง—สัญญาเป็นสัญญา"

มู่ชิงเสว่เงียบไปนาน นานกว่าตอนรับมือไพ่ทุกใบของเขาในสนาม

"คำถามของข้า..." ในที่สุดเธอก็เอ่ย ตามองแสงจันทร์ ไม่มองเขา "ตั้งแต่รู้เรื่องสิบปีของเจ้า ข้าคิดมาตลอด—เวลาเจ้ามองข้า เจ้าเห็นอะไร เห็น 'มู่ชิงเสว่ที่ยืนอยู่ตรงนี้' หรือเห็นเงาของ 'เสว่อู่' จากชาติก่อน...คนที่เจ้าเคยรู้จักมาก่อนข้าจะรู้จักตัวเอง"

"เพราะถ้าคำตอบคืออย่างหลัง" เสียงเธอเบาลง "ทุกอย่างที่เจ้าให้ข้า ดาบ ตำแหน่ง ความเชื่อใจ...มันก็เป็นแค่ของที่เจ้าคืนให้ 'คนในความทรงจำ' ไม่ใช่ให้ข้า"

หลินเฉินไม่ตอบทันที

เขาตอบแบบที่เธอสอนเขาคืนนี้—ตอบสด ไม่มีแบบแผน

"ชาติก่อน ข้ารู้จัก 'เสว่อู่' เท่าที่คนทั้งเซิร์ฟรู้จัก—อันดับสอง ราชินีน้ำแข็ง คู่แข่งที่เก่งจนน่าหมั่นไส้ เราไม่เคยคุยกันสักประโยค ไม่เคยร่วมทีม ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีปัญหากับนามสกุลตัวเอง" เขาหันมามองเธอตรงๆ "เงาที่เจ้ากลัวว่าข้าเห็นน่ะ มันบางจนไม่มีน้ำหนักอะไรเลย"

"ส่วนคนที่ประกาศกลางสนามว่าจะตามจนกว่าจะเข้าใจ คนที่ยืนคุ้มหลังข้าทั้งศึกบอสโลก คนที่นั่งลับดาบเงียบๆ ทุกคืนก่อนแข่ง คนที่เพิ่งลบตัวเองทั้งเล่มแล้วเขียนใหม่เพื่อคำถามข้อเดียว—" เขาหยุด แล้วพูดช้าๆ ชัดๆ "คนนั้นไม่มีในความทรงจำชาติไหนของข้าทั้งนั้น มีแต่ตรงหน้า มู่ชิงเสว่ ข้าเห็นเจ้า—เห็นมาตลอด"

ลมกลางคืนพัดผ่านลานฝึก เข็มสนร่วงหมุนคว้างในแสงจันทร์

มู่ชิงเสว่ก้มหน้าลงนิดหนึ่ง ปอยผมบังตา เมื่อเงยขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าราชินีน้ำแข็งกลับมาสงบดังเดิม—เว้นแต่มุมปาก ที่ปราบไม่ลงจริงๆ

"คำตอบนี้..." เธอลุกขึ้น คาดดาบเงินไว้ข้างหลัง เดินไปสองก้าวแล้วหยุด พูดโดยไม่หันมา

"ข้าสู้ต่อได้อีกสิบปี"