60: ทีมสอง และคำตอบที่ยังไม่ให้

ห้องประชุมเฉินเทียน เช้าวันจันทร์

โต๊ะยาวฝั่งหนึ่งนั่งเรียงห้าคน—ชายหนุ่มมือด้านห้าคนในชุดสูทที่เห็นชัดว่าเพิ่งใส่เป็นครั้งแรกในชีวิต กัปตันค้อนเหล็กนั่งหลังตรงเป๊ะ มือวางบนเข่าราวเด็กนักเรียนรอครู ทั้งที่สองเดือนก่อนเพิ่งไล่บี้แชมป์ประเทศถึงเกมตัดสิน

"นั่งสบายๆ ได้" หลินเฉินกลั้นยิ้ม "นี่ห้องประชุม ไม่ใช่ศาล"

"สูทมันบีบครับบอส" สว่านลมกระซิบเสียงทุกข์ "พวกผมใส่ชุดวอร์มเซ็นสัญญาได้ไหม"

"ได้สิ ใครห้าม"

ห้าหนุ่มถอดสูทพร้อมกันด้วยความเร็วที่ใช้หนีตำรวจได้สบาย จ้าวเคออี๋ที่นั่งหัวโต๊ะกลั้นหัวเราะจนต้องเอาแฟ้มบังหน้า ก่อนวางสัญญาห้าฉบับลงกลางโต๊ะ

"สัญญานักกีฬาอาชีพ ทีมเฉินเทียน·สอง" เธอไล่สาระสำคัญ "เงินเดือนตามตาราง โบนัสตามผลงาน หุ้นพนักงานปีละหนึ่งงวด สวัสดิการครอบครัวเต็มระบบ—และข้อที่สิบสอง ที่ประธานเราสั่งใส่เป็นพิเศษ"

ค้อนเหล็กไล่อ่านถึงข้อสิบสอง แล้วเงยหน้าขึ้น ตาแดง

**ข้อ 12: บริษัทสนับสนุนงบประมาณปรับปรุง "ร้านอินเทอร์เน็ตลุงเฉียน" เป็นศูนย์ฝึกเยาวชนสาขาแรกของเฉินเทียน โดยเจ้าของร้านเดิมดำรงตำแหน่งผู้จัดการศูนย์ตลอดชีพ**

"บอส นี่มัน..."

"ทีมที่เกิดจากร้านเน็ตเก่า ควรมีร้านเน็ตเก่าเป็นบ้านต่อไป" หลินเฉินผายมือไปที่ปากกา "เซ็นได้แล้ว ทีมสอง ลีกอาชีพรอบคัดเลือกเปิดเดือนหน้า และข้าคาดหวังสูงนะ—ปีหน้าข้าอยากเห็นหมาป่าเหนือในแปดทีมสุดท้ายระดับประเทศ"

"ปีหน้า..." ค้อนเหล็กจรดปากกา เสียงแหบ "พวกผมจะไปยืนรอบชิงให้ดูครับ"

ห้าลายเซ็น ตามด้วยเสียงเฮจากหน้าห้อง—ที่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พนักงานทั้งบริษัทมาออกันดูเต็มประตู นำโดยถังอวิ้นเอ๋อร์ที่ถือกล้องถ่ายทุกวินาทีไว้ทำสารคดี

วันเดียวกันนั้น ป้ายไฟใหม่ถูกติดตั้งหน้าร้านเน็ตเก่าในเมืองเหนือ ลุงเฉียนยืนมองช่างติดป้ายทั้งน้ำตา ก่อนโทรหาค้อนเหล็กด้วยประโยคแรกว่า "ไอ้หนู...ค่าไฟที่พวกเอ็งติดไว้ ลุงยกให้ แต่ป้ายเนี่ย ลุงขอถ่ายรูปคู่หน่อยเหอะ"

---

บ่ายวันเดียวกัน โรงพยาบาลกลางเขตเหอตง

การตรวจติดตามหลังผ่าตัดรอบหก เลขผลตรวจของแม่สวยที่สุดตั้งแต่ป่วยมา กู้เหวินซีไล่ดูจอแล้วพยักหน้า

"ค่าไตนิ่ง ความดันดี ถ้ารักษาระดับนี้ได้ อีกสองเดือนลดยาได้อีกตัว" เธอหันมาหาคนไข้ "ช่วงนี้คุณป้าอารมณ์ดีผิดปกตินะคะ มีอะไรดีๆ เหรอ"

"ก็ลูกชายป้าน่ะสิหมอ" แม่ยิ้มบานทันที เปิดมือถือ "ดูนี่ เมื่อวานมันเพิ่งตั้งทีมให้เด็กคนงานห้าคน แถมซ่อมร้านเน็ตให้ตาแก่คนหนึ่งทั้งร้าน นักข่าวเขียนว่า 'ประธานใจบุญ' แน่ะ ป้าเซฟไว้สิบกว่ารูป"

"เห็นแล้วค่ะ ทั้งวอร์ดเปิดข่าวนี้ทั้งวัน" กู้เหวินซีจดบันทึกไป ตอบไป น้ำเสียงเรียบตามมาตรฐานหมอ

แต่หลังคนไข้ออกจากห้องตรวจ เธอนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคนเดียว

แฟ้มบนจอไม่ใช่แฟ้มของแม่ มันคือแฟ้มเก่าแฟ้มหนึ่งที่เธอเปิดดูเป็นครั้งที่สามในเดือนนี้—บันทึกห้องฉุกเฉินคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน คนไข้ชายอายุยี่สิบ ข้อเท้าเคล็ดจากการ "หกล้มธรรมดา" ที่ไม่ธรรมดา

และแนบท้ายแฟ้ม ผลตรวจคลื่นสมองมาตรฐานที่ทำตอนคัดกรองการกระทบกระเทือน

เธอเป็นหมอมาหกปี อ่านกราฟแบบนี้มาหลายพันแผ่น กราฟของคนไข้รายนี้ "ปกติ" ทุกค่า ทุกเกณฑ์ ทุกมาตรฐาน

ยกเว้นรูปคลื่นพื้นฐานที่...เธอไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนในตำราเล่มใด

ตอนนั้นเธอบันทึกไว้ว่า "ลักษณะเฉพาะบุคคล ไม่มีนัยทางคลินิก" แล้วปิดแฟ้ม

แต่เมื่อสัปดาห์ก่อน ข่าวใหญ่เรื่อง "ทุนต่างชาติลอบสแกนสมองนักกีฬา" ที่กำลังถูกสอบสวน ทำให้หมอสาวผู้ไม่เชื่อเรื่องบังเอิญ นั่งไล่เรียงข้อเท็จจริงในหัวอีกครั้ง

*นักกีฬาที่ตกเป็นเป้า คือคนไข้คนนี้ คนไข้ที่โกหกเรื่องหกล้ม คนไข้ที่มีบอดี้การ์ดระดับที่โรงพยาบาลนี้ไม่เคยเห็น...และคนไข้ที่คลื่นสมองไม่เหมือนมนุษย์คนไหนที่ฉันเคยตรวจ*

*พวกนั้นต้องการสแกนสมองเขา—เพื่ออะไร*

นิ้วเรียวเคาะโต๊ะช้าๆ สามครั้ง นิสัยเวลาเจอเคสที่วินิจฉัยไม่ลง

"หลินเฉิน..." เธอพึมพำชื่อนั้น "คุณเป็น 'อะไร' กันแน่"

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่หมอที่ดีพึงทำกับข้อมูลคนไข้—เข้ารหัสแฟ้มนั้นด้วยรหัสส่วนตัวสองชั้น ลบออกจากระบบกลาง เก็บไว้ในที่ที่มีเธอคนเดียวเข้าถึง

ไม่ใช่เพราะรู้ว่ามันคืออะไร

แต่เพราะสัญชาตญาณบอกว่า ถ้าข้อมูลนี้ไปอยู่ผิดมือ คนไข้ของเธอจะไม่ได้กลับมาตรวจตามนัดอีก

---

ค่ำวันนั้น ดาดฟ้าตรอกเหลาเจีย

โต๊ะหม้อไฟถูกยกขึ้นมาอีกครั้งฉลองทีมสอง คราวนี้แน่นกว่าเดิม—ทีมหลักห้า ทีมสองห้า ลุงเฉียนที่บินตามมาด้วยตั๋วเครื่องบินใบแรกในชีวิต และชาวตรอกที่ถือว่างานเลี้ยงบนดาดฟ้านี้คือสมบัติสาธารณะ

"ขอเสียงให้หมาป่าเหนือ!" พี่ใหญ่ฝานที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนชูแก้วนำ "และขอเสียงให้ก๊วนเที่ยงคืน ที่สมัครทีมสามแล้วโดนปฏิเสธ!!"

"เพราะยังไม่มีทีมสามไงพี่!" ถังอวิ้นเอ๋อร์โวยกลับ "สมัครอะไรก่อนตำแหน่งจะมีจริง!"

"จองคิวไว้ก่อนไง วงการนี้สอนกู—ของดีต้องรีบจอง!"

เสียงหัวเราะลั่นดาดฟ้า หลินเฉินนั่งมองภาพตรงหน้า—สองทีม หนึ่งตรอก หม้อไฟสามหม้อ

ชาติก่อนตอนมีพันล้าน เขาเลี้ยงโต๊ะจีนสิบโต๊ะในโรงแรมเจ็ดดาว จำหน้าแขกไม่ได้สักคน

แล้วเสียงระบบก็ดังขึ้นในหูของผู้เล่นทุกคนบนดาดฟ้า—และทุกคนทั้งเซิร์ฟ—พร้อมกัน

【ประกาศระดับเซิร์ฟเวอร์: แพตช์ใหญ่「ศึกพันธสัญญา」จะเริ่มในอีก 7 วัน】

【สงครามดินแดนข้ามเซิร์ฟเวอร์ครั้งแรกของจ้านเสิน — 12 เซิร์ฟเวอร์ หนึ่งแผนที่สงคราม ดินแดน 49 แห่งทั่วทวีปพันธสัญญารอผู้ครอบครอง】

【เงื่อนไขพิเศษ: แชมป์ศึกชิงจ้าวระดับประเทศของแต่ละเซิร์ฟเวอร์ ได้สิทธิ์เลือกจุดยุทธศาสตร์ก่อนใคร】

ดาดฟ้าเงียบไปสองวินาที มือถือทุกเครื่องสว่างพร้อมกัน

"สงครามข้ามเซิร์ฟ..." ค้อนเหล็กเงยหน้าจากจอ ตาลุก "สิบสองเซิร์ฟ...คู่แข่งทั้งแผ่นดิน"

"และจุดยุทธศาสตร์ที่เราจะเลือก" หลินเฉินวางตะเกียบ มองไปทางทิศที่หอจดหมายเหตุตั้งอยู่ในโลกเสมือน มุมปากยกขึ้นช้าๆ

"มีอยู่จุดเดียวที่ข้าต้องได้—**ด่านหน้าหอจดหมายเหตุ**"

*โครนอสกำลังขุดหาประตูจากข้างนอก...งั้นข้าจะตั้งป้อมเฝ้าประตูจากข้างใน*

*สงครามครั้งนี้ ไม่ใช่แค่แย่งดินแดน*