ห้องประชุมบอร์ดชั้นสามสิบ ตึกราชันนิรันดร์มีเดีย
เย่หาวนั่งอยู่หัวโต๊ะที่เขานั่งมาตั้งแต่ก่อตั้งบริษัท แต่วันนี้ เก้าอี้ตัวเดิมให้ความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนน้ำแข็งบาง
เพราะคนที่ "นั่งรอง" อยู่ฝั่งขวา คือชายสูทเทาเงินที่ทั้งห้องหันไปมองก่อนพูดทุกประโยค
"ขอบคุณทุกท่านสำหรับมติเมื่อสักครู่" เครเมอร์เอ่ยภาษากลางสำเนียงนุ่มสนิทราวเกิดที่นี่ รอยยิ้มนายธนาคารประจำตำแหน่งบนใบหน้า "การปรับโครงสร้างครั้งนี้เป็นเพียงเรื่องธรรมดาของบริษัทที่เติบโต กองทุนของเราในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ แค่อยากให้ความเชี่ยวชาญระดับสากลเข้ามาช่วยพยุงช่วงเวลาที่...ละเอียดอ่อน"
*ผู้ถือหุ้นรายใหญ่*
เย่หาวฟังคำนั้นแล้วอยากหัวเราะ—สามปีก่อน ตอนทุนโครนอสเสนอ "เงินเงียบ" ก้อนแรกผ่านบริษัทชั้นที่สี่ เขาคิดว่าตัวเองฉลาดที่ได้เงินถูกโดยไม่เสียอำนาจ สองปีก่อน ตอนพวกมันแปลงหนี้เป็นหุ้นทีละก้อน เขาคิดว่ายังคุมเสียงข้างมากอยู่
เมื่อเช้านี้ เขาเพิ่งรู้ว่าหุ้นที่กระจายอยู่ใน "ผู้ถือหุ้นรายย่อย" สิบสามราย แท้จริงคือมือเดียวกันทั้งหมด
ราชันนิรันดร์มีเดีย ไม่ใช่ของตระกูลเย่มาตั้งนานแล้ว เขาแค่เพิ่งได้รับอนุญาตให้รู้
"ท่านประธานเย่ครับ" เครเมอร์หันมา รอยยิ้มไม่เปลี่ยน "จากนี้ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษจะรายงานตรงต่อผม ส่วนท่านดูแลภาพลักษณ์กับกิลด์ตามเดิม—งานที่ท่านถนัดที่สุด"
ทุกคำสุภาพ ทุกคำคือการปลดอาวุธ
"...ตามนั้น" เย่หาวตอบสั้นที่สุดเท่าที่มารยาทอนุญาต
ประชุมเลิก ผู้บริหารทยอยออก เครเมอร์เก็บเอกสารช้าๆ อย่างคนไม่เคยรีบในชีวิต แล้วเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า ตอนห้องเหลือกันสองคน
"คุณเย่ รู้ไหมว่าทำไมกองทุนเราชื่อโครนอส"
เย่หาวไม่ตอบ
"โครนอส—เทพแห่งกาลเวลา ผู้กลืนกินบุตรของตัวเอง" เครเมอร์ปิดแฟ้ม เงยหน้าขึ้น และเป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มนายธนาคารหายไปจากดวงตา "พวกเราลงทุนใน 'เวลา' คุณเย่ ทุกอย่างที่เรารอได้นานกว่าคนอื่น เราชนะเสมอ บริษัทของคุณ เราใช้เวลาสามปี ประเทศนี้ เราให้เวลาสิบปี"
"ส่วนเด็กที่ชื่อหลินเฉิน..." เขาหยุดตรงประตู "เขาทำสิ่งที่เราไม่เข้าใจกับเวลา และของที่เราไม่เข้าใจ เราไม่ทำลาย—เราเก็บเข้าคอลเลกชัน"
ประตูปิด เย่หาวนั่งคนเดียวในห้องประชุมของบริษัทที่ไม่ใช่ของเขา มองเงาสะท้อนตัวเองบนโต๊ะกระจก
นานมาก
แล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อ เลื่อนไปหยุดที่เบอร์ซึ่งบันทึกไว้ตั้งแต่คืนอาหารค่ำที่โรงแรมจักรพรรดิคลาวด์ ใต้ชื่อที่พิมพ์ไว้ด้วยอารมณ์ขันร้ายๆ ของตัวเองในวันนั้น
**"เงาที่ซื้อไม่ได้"**
นิ้วลอยค้างเหนือปุ่มโทรอยู่สามวินาที...แล้ววางโทรศัพท์ลง
ยังไม่ใช่วันนี้ ราชันย่อมไม่ขอความช่วยเหลือ
แต่เป็นครั้งแรก ที่เขายอมรับกับตัวเองว่า *อยาก* กด
---
ชั้นใต้ดินลึกสุดของตึก—ชั้นที่ตอนนี้เย่หาวต้องใช้บัตรขออนุญาตเข้า
เครเมอร์ยืนอยู่หน้าห้องแล็บที่สร้างใหม่แทนห้องที่ไหม้ จอกลางแสดงผลการกู้ข้อมูลจากซากฮาร์ดแวร์สองร้อยล้านที่ถูกแกนกลางเผา
"กู้ได้เท่าไหร่" เขาถาม
"น้อยกว่าศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ครับท่าน" หัวหน้าวิศวกร—ชายผมทอง—ตอบเสียงเครียด "ไฟล์ทุกชิ้นถูกเผาแบบเจาะจง เหมือนมัน 'รู้' ว่าอะไรสำคัญ เหลือรอดมาแค่เศษเดียว เป็นผลวิเคราะห์คลื่นที่เครื่องประมวลเสร็จก่อนถูกทำลายสองวินาที"
จอแสดงกราฟคลื่นประสาทหนึ่งขบวน เทียบคู่กับคลื่นอ้างอิงเก่าจากสิบปีก่อน
เส้นสองเส้น ทาบกันสนิท
และใต้กราฟ มีผลถอดรหัสจากสัญญาณรบกวนที่แกนกลางทิ้งไว้ในระบบ—คำเดียว ในภาษาที่ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลภาษาใดของโลก แต่ระบบแปลความหมายออกมาได้ตรงกันสามรอบ
**「ผู้กลับมา」**
เครเมอร์ยืนมองคำนั้นนานมาก นานจนวิศวกรทั้งห้องไม่กล้าหายใจเสียงดัง
"สิบปีก่อน เครื่องเราจับคลื่นนี้ได้หนึ่งครั้ง แล้วบอร์ดสรุปว่าเป็นความผิดพลาดของเซนเซอร์" ในที่สุดเขาก็เอ่ย เสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเอง "สิบปีต่อมา คลื่นเดียวกันโผล่ในสมองเด็กอายุยี่สิบ และสิ่งที่อยู่ใต้เกมเรียกเขาว่า...ผู้กลับมา"
"กลับมาจากไหน คำถามนี้มูลค่าเท่าไหร่ รู้ไหมพวกคุณ" เขาหันมา ดวงตานักสะสมเปล่งประกาย "มากกว่าทุกอย่างที่กองทุนนี้เคยถือรวมกัน—เพราะถ้า 'การกลับมา' เป็นไปได้จริง เรากำลังมองสิ่งที่อยู่เหนือเงิน เหนือรัฐ เหนือความตาย"
"ท่านครับ แล้ว...แผนต่อไป" ชายผมทองถามอย่างระวัง "เป้าหมายมีการคุ้มกันระดับทหาร และหลังเหตุการณ์รอบชิง การลงมือตรงๆ ทุกรูปแบบเสี่ยงเกิน—"
"ใครบอกว่าจะลงมือกับเด็กนั่น" เครเมอร์เลิกคิ้ว ราวได้ยินเรื่องตลก "อ่านรายงานสิ—ทุกครั้งที่เราแตะตัวเขา 'สิ่งใต้เกม' จะขยับมาปกป้อง นั่นไม่ใช่อุปสรรค นั่นคือ **พฤติกรรมที่ทดสอบซ้ำได้** ของสิ่งที่เราตามหามายี่สิบปี"
เขาเดินไปแตะจอ ลากนิ้วลงไปยังแผนผังโครงสร้างเซิร์ฟเวอร์จ้านเสินที่ทีมวิศวกรรมย้อนรอยมาหลายปี—ลึกลงไปใต้ทุกชั้นที่มนุษย์เขียน มีโซนหนึ่งที่ไม่มีใครอธิบายได้ว่าใครเขียน ทำงานยังไง อยู่ตรงไหนจริงๆ
โซนที่ทีมวิศวกรรมตั้งชื่อเล่นว่า **「ราก」**
"เลิกตกปลาด้วยเบ็ด เราจะวิดน้ำทั้งบ่อ" เครเมอร์เอ่ยเรียบๆ ราวสั่งกาแฟ "เริ่มเฟสแรกของปฏิบัติการที่ผมบินมาคุมเอง อนุมัติงบไม่จำกัด"
"ขุดลงไปที่ราก แล้วสิ่งที่หวงเด็กคนนั้นนัก...จะต้องออกมาหาเราเอง"
Sign in to comment
No comments yet.