55: บททดสอบแห่งความจริง

ความมืดในห้องทดสอบไม่เย็น ไม่ร้อน ไม่มีพื้น ไม่มีเพดาน

มีแต่ฝนตก

หลินเฉินยืนอยู่กลางตรอกเปียกหลังตึกราชันนิรันดร์อีกครั้ง แสงนีออนสะท้อนบนผิวน้ำขัง กลิ่นสนิมกับเลือดลอยอวลแบบที่เขาจำได้ทุกโมเลกุล

และตรงหน้าเขา ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนจมกองเลือด

ตัวเขาเอง ในคืนสุดท้ายของชาติก่อน

【นี่คือความจริงที่เจ้าหนี】เสียงของห้องดังจากทุกทิศ【จงมองมัน หรือหันหลังให้มัน — ประตูออกมีสองบาน】

ด้านหลังเขา ประตูแสงอุ่นเปิดอยู่จริงๆ หลังนั้นคือเสียงหัวเราะของทีม เสียงหม้อไฟเดือด เสียงตรอกเหลาเจีย—ทุกอย่างที่ชาตินี้สร้างมา แค่หันหลังเดินออกไป ภาพตรงหน้าจะถูกพับเก็บตลอดกาล

หลินเฉินไม่หัน

เขาเดินเข้าไปนั่งยองข้างร่างที่กำลังจะหมดลม มองหน้าซีดเผือดที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหน้าตัวเอง

"เจ้าอยากได้ยินอะไรสักอย่างก่อนไปสินะ" เขาเอ่ยกับตัวเองในกองเลือด "ตอนนั้นข้ารอจนวินาทีสุดท้าย ไม่มีใครมา"

ร่างนั้นขยับริมฝีปาก เสียงแหบพร่าราวลมผ่านซากใบไม้ "...คุ้มไหม...ชาติที่สองของเจ้า...หรือสุดท้ายก็แค่ปีนบันไดอันเดิม...ไปตายบนยอดที่สูงกว่าเดิม..."

คำถามนั้นคมกว่าทวนของผู้พิทักษ์ร้อยเท่า

เพราะมันคือคำถามที่เขาไม่กล้าถามตัวเองมาตลอด—เงิน บริษัท แชมป์ ดินแดน อาณาจักรที่โตวันโตคืน...มันต่างจากสิบปีของชาติก่อนตรงไหน ถ้าปลายทางคือหอคอยที่สูงขึ้นแต่ลมหนาวเท่าเดิม

หลินเฉินนิ่งไปนาน แล้วตอบด้วยเสียงที่นิ่งกว่าฝน

"ต่างสิ"

"ชาติก่อนข้าปีนเพื่อหนีความจน ชาตินี้ข้าปีนเพื่อกางหลังคา—ให้แม่ ให้เธอ ให้ทีม ให้ตรอกทั้งตรอก ยอดเขาอันเดิม แต่เหตุผลคนละโลก" เขามองตาที่กำลังดับของตัวเอง "และที่สำคัญที่สุด...ชาตินี้ ถ้าข้าล้มลงกลางฝนแบบเจ้า จะมีคนวิ่งฝ่าฝนมาหา อย่างน้อยห้าคน"

"นั่นแหละคำตอบ เจ้าถามว่าคุ้มไหม—แค่ข้อนี้ข้อเดียวก็คุ้มแล้ว"

ร่างในกองเลือดมองเขานิ่ง...แล้วยิ้ม

เป็นรอยยิ้มแรกและรอยยิ้มเดียว ของหลินเฉินในคืนนั้นของชาติก่อน

【การทดสอบ: ผ่าน】

ฝนหยุด ตรอกสลาย ความมืดคลี่ออกเป็นแสง

---

ในอีกสี่ห้องมืดที่คู่ขนานกัน การทดสอบอีกสี่บทกำลังดำเนินไป

**ซูเหยา** ยืนอยู่ในห้องเช่าเก่า มองภาพตัวเองนั่งเฝ้าหน้าจอข่าวที่รายงานความสำเร็จของหลินเฉินไม่หยุด ภาพมายาของตัวเธอหันมา เอ่ยด้วยเสียงของเธอเอง: *"เขาบินสูงขึ้นทุกวัน ราชินีน้ำแข็ง เทพธิดา คุณหนูพันล้าน...แล้วเด็กสาวข้างห้องที่มีดีแค่ต้มข้าวต้มล่ะ จะตามไปถึงไหน นอกจากเป็นภาระที่เขาต้องหันมาคุ้มครอง"*

ซูเหยามองภาพนั้นนาน แล้วหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา

"เธอพูดเหมือนที่ฉันคิดตอนตีสามเป๊ะเลย" เธอเช็ดตา "แต่ฉันรู้อะไรที่เธอไม่รู้—คืนที่เขาเล่าเรื่องชาติก่อนจบ คนที่กอดเขาไว้ไม่ใช่ราชินีหรือเทพธิดา คือฉัน ข้าวต้มหนึ่งชามของฉันหนักกว่าถ้วยแชมป์ของเขา เขาบอกเอง"

"ฉันไม่ได้ตามเขาไป ฉันคือที่ที่เขากลับมา—มันคนละหน้าที่กัน และหน้าที่ฉันไม่มีใครแทนได้"

【การทดสอบ: ผ่าน】

**มู่ชิงเสว่** ยืนกลางโต๊ะอาหารตระกูลมู่ เสียงหัวเราะของพ่อก้องวน *"ผู้หญิงเป็นหน้าตาของทีมก็พอ"* ภาพมายาเสนอข้อแลกเปลี่ยน: ชนะหลินเฉินหนึ่งครั้งต่อหน้าโลก แล้วนามสกุลมู่จะก้มหัวให้เธอตลอดกาล—แลกกับการไม่ต้องเข้าใจอะไรอีก ชนะอย่างเดียวพอ

"เมื่อก่อนข้าคงรับ" เธอตอบ มือวางบนด้ามดาบเพลิงนรก "แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าชัยชนะที่ไม่เข้าใจ มันกลวง เหมือนถ้วยรางวัลสามปีที่บ้านนั่นไง—พ่อข้าเก็บไว้โชว์ ข้าไม่เคยอยากมองมันเลยสักใบ"

"ข้าไม่ได้ตามเขาเพื่อชนะเขาแล้ว ข้าตามเพื่อหาดาบของตัวเอง...และข้าเริ่มเจอมันแล้วด้วย"

【การทดสอบ: ผ่าน】

**ถังอวิ้นเอ๋อร์** ยืนในห้องสตรีมว่างเปล่า จอแสดงยอดวิวเป็นศูนย์ ภาพมายากระซิบ: *"ถ้าไม่มีพวกเขา เธอคือใคร กล้องที่เดินตามคนเก่ง ตัวตลกประจำทีม วันที่เรื่องราวของพวกเขาจบ เธอก็จบ"*

"เกือบโดนแฮะ" สตรีมเมอร์สาวเป่าปาก "แต่ขอโทษนะ เก้าสิบวินาทีบนสะพานน่ะ คนยิงธนูคือเอ๋อร์ ไม่ใช่กล้อง และต่อให้วันหนึ่งไม่มีใครดู—" เธอยกกล้องในมือขึ้น "เอ๋อร์ก็ยังจะเล่าเรื่องของคนตัวเล็กที่สู้ไม่ถอยต่อไป เพราะครั้งหนึ่งเรื่องแบบนั้นเคยช่วยชีวิตเด็กสตรีมเมอร์โนเนมคนหนึ่งไว้"

【การทดสอบ: ผ่าน】

**ไป๋ลู่** ยืนอยู่หน้าภาพบรรพบุรุษ—แม่ชีฮุ่ยเยวี่ยที่เดินจากไปกลางแสงจันทร์ ภาพมายาถาม: *"สายเลือดคือโซ่ เจ้าเกิดมาพร้อมหน้าที่ที่ไม่ได้เลือก ตามหา เฝ้ารอ สืบทอด—เจ้าไม่เหนื่อยหรือ ตัดมันทิ้ง แล้วเป็นแค่ไป๋ลู่ที่อิสระเสียสิ"*

จันทร์เดียวดายเงียบไปนานที่สุดในห้าคน

"ข้าเคยคิดแบบนั้น" เธอยอมรับ "สองเดือนในทะเลทราย ข้าเคยถามตัวเองทุกคืนว่าตามหาสิ่งนี้ไปทำไม...แต่แล้ววันหนึ่ง มีคนส่งข้อความมาบอกท่อนจารึกที่หายไป แล้วพาข้าไปเจอพยานที่ยังมีชีวิต เจอทีมที่นั่งกินหม้อไฟเสียงดัง เจอ...บ้าน"

"สายเลือดไม่ใช่โซ่ มันคือจดหมายที่ท่านยายเขียนถึงข้า ข้ามร้อยปี" เธอเงยหน้า ตาสงบใส "และข้าเพิ่งอ่านมันถึงครึ่งฉบับ—จะให้หยุดตอนนี้ได้ยังไง"

【การทดสอบ: ผ่าน】

---

ห้าร่างปรากฏขึ้นพร้อมกันในโถงเล็กหลังห้องทดสอบ

ทุกคนหน้าตาเหมือนเพิ่งผ่านอะไรมาคนละหนึ่งชาติ ตาแดงบ้าง หน้าซีดบ้าง แต่ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่ตัวเองเจอ—และไม่มีใครถามของคนอื่น

มีบางอย่างที่ทีมรู้กันโดยไม่ต้องตกลง

"ครบห้าคน" หลินเฉินกวาดตามองทีม รอยยิ้มจางๆ "หอนี่โหดกว่าโครนอสอีก"

"จัดอันดับศัตรูใหม่เลยค่ะ" ถังอวิ้นเอ๋อร์เสียงยังสั่นนิดๆ "อันดับหนึ่ง—ตัวเองตอนตีสาม"

เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งทีมละลายความหนักอึ้งลงครึ่งหนึ่ง

แล้วโถงเล็กก็เรืองแสงรับ

【ผู้แสวงหาทั้งห้า ผ่านการทดสอบแห่งความจริง — น้ำหนักได้รับการยืนยัน】

【เปิดทาง: หอชั้นกลาง「ห้องบันทึกพันธสัญญา」】

พื้นหินเลื่อนเปิดเป็นบันไดวนทอดลึกลงไป และจากเบื้องล่าง แสงสีเงินนวลตาก็สาดขึ้นมา—ไม่ใช่สีทองของหอ

สีเงิน เหมือนแสงจันทร์

คทาในมือไป๋ลู่สั่นแรงที่สุดตั้งแต่เข้าเกมมา

"ข้างล่างนั่น..." เสียงเธอแผ่วจนเกือบไม่ได้ยิน "มีบางอย่างของตระกูลข้า"