54: หอจดหมายเหตุพันธสัญญา: ประวัติศาสตร์ที่ถูกลบ

แสงสีทองหลังประตูยักษ์ไม่ใช่แสงไฟ

มันคือแสงของ "ตัวอักษร"

ทีมเฉินเทียนทั้งห้าก้าวพ้นธรณีประตู แล้วทุกคนก็หยุดเดินพร้อมกันโดยไม่มีใครสั่ง—โถงมหึมาที่ทอดอยู่ตรงหน้า กว้างเกินสายตา สูงเกินคอจะแหงน ชั้นวางหินขาวเรียงเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตา และบนชั้นเหล่านั้น ไม่มีหนังสือสักเล่ม

มีแต่ "ดวงแสง" นับล้านล้านดวง ลอยนิ่งเรียงแถวราวดวงดาวถูกจัดระเบียบ แต่ละดวงเปล่งตัวอักษรโบราณหมุนวนรอบตัวเองช้าๆ

"นี่มัน..." ถังอวิ้นเอ๋อร์ลืมยกกล้อง ซึ่งสำหรับเธอคือปาฏิหาริย์ขั้นสูงสุด "ห้องสมุดของพระเจ้าเหรอ"

"ใกล้เคียง" หลินเฉินตอบเบาๆ ตามองดวงแสงที่ใกล้ที่สุด

ชาติก่อน หอจดหมายเหตุเปิดในปีที่สาม และผู้เล่นใช้เวลาอีกครึ่งปีกว่าจะเข้าใจว่าที่นี่คืออะไร เขาจำบทสรุปในฟอรัมได้ขึ้นใจ—บทสรุปที่ตอนนั้นทุกคนคิดว่าเป็นแค่ไอเดียเท่ๆ ของทีมเขียนบท

【ยินดีต้อนรับ ผู้แสวงหาความจริง】เสียงระบบดังก้องทั่วโถง ทุ้มต่ำ และเก่าแก่กว่าเสียงระบบปกติ【ที่แห่งนี้มิได้เก็บประวัติศาสตร์ — ที่แห่งนี้เก็บสิ่งที่ถูก **ลบ** ออกจากประวัติศาสตร์】

【สิ่งที่โลกจดจำ อยู่ข้างนอก สิ่งที่โลกถูกสั่งให้ลืม อยู่ที่นี่】

ไป๋ลู่ยกคทาขาวขึ้นช้าๆ ดวงแสงรอบด้านสั่นเรซะแนนซ์รับ "ทั้งหมดนี่...ความทรงจำที่ถูกลบ"

"ใครลบ" มู่ชิงเสว่ถามคำถามที่ตรงที่สุดตามเคย

ไม่มีคำตอบ มีแต่ดวงแสงล้านดวงกะพริบพร้อมกันหนึ่งจังหวะ ราวหอทั้งหอเพิ่งถอนหายใจ

---

ขณะเดียวกัน นอกหุบเขา

ผู้เล่นหลายล้านที่แห่ตามประกาศระบบมาถึง พบความจริงอันโหดร้าย: ประตูยักษ์เปิดให้ทุกคนก็จริง แต่หลังประตูคือ "โถงชั้นนอก" ที่มีกำแพงแสงกั้นอีกชั้น พร้อมข้อความเดียวกันสำหรับทุกปาร์ตี้

【จงวางสิ่งที่ท่านแบกลงบนตาชั่ง — ผู้แบกความจริงหนักพอ จึงผ่านได้】

ตาชั่งหินโบราณกลางโถงชั่ง "บางอย่าง" ที่มองไม่เห็น กิลด์ใหญ่ยกของตำนานทั้งคลังมาวาง—ตาชั่งไม่ขยับ เศรษฐีเซิร์ฟเทเหรียญทองเป็นภูเขา—ตาชั่งไม่ขยับ จอมยุทธ์อันดับต้นวางอาวุธคู่กาย—ตาชั่งขยับครึ่งนิ้ว แล้วนิ่ง

ฟอรัมทั้งเซิร์ฟลุกเป็นไฟภายในชั่วโมง: **「ตาชั่งหอจดหมายเหตุชั่งอะไรกันแน่!? ของตำนานยังเบากว่าขนนก!!」**

ไม่มีใครรู้ว่า ทีมห้าคนที่เดินผ่านตาชั่งไปก่อนใครเมื่อหกนาฬิกาเจ็ดนาที ทำให้เข็มตาชั่งตกสุดจนหินส่งเสียงครืดในวินาทีที่หัวหน้าทีมก้าวขึ้นไปยืน

เพราะตาชั่งไม่ได้ชั่งของ

มันชั่งความจริงที่คนคนนั้นแบกอยู่—และไม่มีใครในสี่ร้อยล้าน แบกความจริงหนักเท่าชายที่จำอนาคตสิบปีกับความตายหนึ่งครั้งไว้คนเดียว

---

โถงชั้นใน ลึกเข้าไป

ทีมเดินผ่านแนวชั้นบันทึกที่จัดแสดงราว "นิทรรศการ" ดวงแสงบางดวงขยายภาพขึ้นเองเมื่อมีผู้แสวงหาเดินใกล้—ภาพสงครามร้อยปีที่พวกเขารู้จักจากจารึก แต่เวอร์ชันนี้...ละเอียดกว่า จริงกว่า และเจ็บกว่า

ภาพเทพดาบหนุ่มกับแม่ชีสาวยืนเคียงกันหน้าทัพมาร ภาพดาบชิงหมิงหักกลางอากาศ ภาพแสงจันทร์ที่สาดลงตรึงราชามาร—ตรงตามที่เฒ่าฉือเล่าทุกฉาก

แล้วก็ถึงส่วนที่ทำให้ทั้งทีมขนลุก

แผงบันทึกถัดไป—ว่างเปล่า

ไม่ใช่ไม่มีบันทึก แต่ดวงแสงตรงนั้น "ถูกควัก" ออก เหลือรอยไหม้ดำบนชั้นหิน ยาวต่อเนื่องนับร้อยช่อง ป้ายหินใต้แผงสลักข้อความที่อ่านแล้วเย็นสันหลัง

【ช่วงบันทึก: ก่อนการก่อตั้งโลก — ถูกลบโดยผู้มีสิทธิ์เหนือบรรณารักษ์】

"ก่อนการก่อตั้งโลก..." ซูเหยาอ่านซ้ำ เสียงแผ่ว "โลกในเกม...มี 'ก่อนก่อตั้ง' ด้วยเหรอ"

"และมีคนไม่อยากให้ใครรู้ว่าก่อนหน้านั้นคืออะไร" หลินเฉินจ้องรอยไหม้

*ผู้มีสิทธิ์เหนือบรรณารักษ์—เหนือแกนกลางเกม ยังมีอะไรอีก*

【ติ๊ง! เควสพิเศษเฉพาะบุคคล【ความจริงเบื้องหลังการย้อนกลับ】อัปเดต: เดินตามแสงนำทาง สู่ห้องทดสอบแห่งความจริง】

เส้นแสงสีทองจางๆ ปรากฏบนพื้นหิน มีเพียงเขาเห็น มันทอดลึกเข้าไปยังประตูบานเล็กสุดปลายโถง—เล็กจนแทบไร้ตัวตนเมื่อเทียบกับความมหึมารอบด้าน

แต่ก่อนถึงประตูนั้น มีบางอย่างยืนขวางอยู่

ร่างหุ่นเกราะหินสูงสามเมตร ถือทวนยาวกับโล่สลักอักษรโบราณ ดวงตาเป็นช่องแสงสีทอง มันไม่ขยับ ไม่หายใจ แต่ทั้งทีมรู้สึกถึงแรงกดระดับบอสตั้งแต่ยี่สิบก้าว

【ผู้พิทักษ์บันทึก — Lv.??】

"เลเวลเครื่องหมายคำถาม" ถังอวิ้นเอ๋อร์กลืนน้ำลาย "บอสประเภทที่ตีไม่ได้ใช่ไหมคะเนี่ย"

【ผู้แสวงหา】เสียงดังจากร่างหิน【ห้องเบื้องหลังข้า มิได้วัดพละกำลัง แต่ผู้ไร้พละกำลัง ย่อมไร้สิทธิ์พิสูจน์ใจ — จงแสดงคมดาบของยุคสมัยเจ้า ให้บันทึกได้จาร】

มันยกทวน

"แปลไทยเป็นไทย" มู่ชิงเสว่คาดดาบเพลิงนรก มุมปากยกขึ้น "มันบอกว่า—ก่อนเข้าห้องสอบ ขอดูการบ้านก่อน"

หลินเฉินชักซื่อโม่ออกจากฝัก ดาบดำครางต่ำราวยินดี

"งั้นก็จัดการบ้านชุดใหญ่ให้มันจาร" เขาก้าวนำ "ทั้งห้าคน—เต็มอัตราศึก!"

การปะทะระหว่างทีมแชมป์ประเทศกับผู้พิทักษ์อายุร้อยปี ระเบิดขึ้นกลางโถงแห่งความทรงจำ

ทวนหินกวาดเป็นวงล้มเสาหินได้ทั้งต้น แต่เป้าหมายของมันสัมผัสได้แค่ปลายเงา—ดาบเงินเรียกจังหวะจากซ้าย ธนูสายฟ้าเย็บมุมจากขวา แสงจันทร์ตรึงเท้า โล่ศักดิ์สิทธิ์รับทุกจังหวะตอบโต้ และดาบดำเล่มหนึ่งเฝ้า "จดจำ" ทวนทุกกระบวนท่า เงียบๆ

นาทีที่สิบเอ็ด ซื่อโม่สวนเข้าช่องว่างที่เพิ่งจำได้สำเร็จ ปลายดาบหยุดนิ่งกลางช่องแสงตรงคอหุ่นเกราะ

ผู้พิทักษ์หยุดทั้งร่าง...แล้วลดทวนลง

【คมดาบของยุคสมัย — จารแล้ว】มันถอยหลีกทาง เผยประตูบานเล็ก【ห้าผู้แสวงหา จงเข้าสู่การทดสอบ — **ทีละคน**】

【คำเตือน: ในห้องนั้น ศัตรูเดียวที่มีอยู่ คือความจริงของตัวท่านเอง】

ประตูบานเล็กเปิดออกช้าๆ ข้างในไม่มีแสง ไม่มีเสียง มีแต่ความมืดที่นิ่งสนิทราวบ่อน้ำลึก

ทั้งห้ามองหน้ากัน

"ศัตรูคือความจริงของตัวเอง..." ซูเหยากำสายคทาแน่น

"ของแบบนี้ หนีมาทั้งชีวิตก็มี" มู่ชิงเสว่เอ่ยเรียบๆ แต่มือที่จับด้ามดาบขาวขึ้นเล็กน้อย

หลินเฉินมองความมืดหลังประตู แล้วก้าวออกหน้าเป็นคนแรก

"ข้าเปิดทางเอง" เขาหันมายิ้มให้ทีม "อย่างน้อยความจริงของข้า...ก็เคยฆ่าข้ามาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่มีอะไรใหม่"

ความมืดกลืนร่างเขาหายไปทั้งร่าง