53: คืนฉลองแชมป์ และประตูที่เปิดรอ

แชมป์ระดับประเทศเปลี่ยนทุกอย่างอีกครั้ง—คราวนี้ในสเกลที่แม้แต่จ้าวเคออี๋ยังต้องทำรายงานใหม่สามรอบ

เงินรางวัลห้าสิบล้าน สปอนเซอร์ระดับชาติสิบเจ็ดเจ้าทุ่มเข้าโต๊ะเจรจา มูลค่าบริษัทเฉินเทียนพุ่งทะลุ **แปดร้อยล้าน** ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง ข้อเสนอเข้าตลาดหลักทรัพย์เริ่มลอยมาจากวาณิชธนกิจสามแห่ง

ฝั่งราชันนิรันดร์—รองแชมป์สองรายการซ้อน คำที่โหดร้ายที่สุดในวงการกีฬา สปอนเซอร์ทยอยไหลออก และข่าวลือเรื่อง "ผู้ถือหุ้นต่างชาติเข้าควบคุมบอร์ด" เริ่มซึมในแวดวงการเงิน—ข่าวลือที่มีฉินเสว่กับเจียงเฟยเป็นท่อส่งคนละสาย โดยทั้งคู่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายก็ทำงานให้ "นายจ้างปริศนา" คนเดียวกัน

หมากล้อมรอบเย่หาวรัดแน่นขึ้นทุกวัน โดยเจ้าตัวยังนับว่าตัวเองเป็นฝ่ายเดินเกม

---

คืนฉลองแชมป์จัดเรียบง่ายผิดสเกลบริษัท—ดาดฟ้าตึกตรอกเหลาเจีย โต๊ะหม้อไฟสามตัว คนสิบกว่าคน: ทีมทั้งห้า จ้าวเคออี๋ที่บินมาร่วมเป็นครั้งแรก ทีมเกราะหินผลัดเวรลงมากินทีละคู่ และแม่ของหลินเฉินที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาล นั่งหัวโต๊ะรับบทประธานตัวจริงของค่ำคืน

"คุณน้าคะ ขอเรื่องห่านอีกรอบนะคะ!" ถังอวิ้นเอ๋อร์ยกแก้วน้ำผลไม้ "เวอร์ชันละเอียด มีแอคชั่น!"

"เอาอีกแล้ว!!" หลินเฉินโวยกลางวงเสียงหัวเราะ

แม่เล่าอย่างออกรส มู่ชิงเสว่ฟังแบบจดโน้ตในหัวจริงจังราวฟังบรรยายแทคติก ไป๋ลู่ยิ้มทั้งค่ำจนซูเหยาแซวว่าโควตายิ้มทั้งปีหมดในคืนเดียว จ้าวเคออี๋ค้นพบว่าหม้อไฟข้างถนนอร่อยกว่าโอมากาเสะที่เคยกิน และประธานบริษัทแปดร้อยล้านโดนแม่ตัวเองคีบผักใส่ชามพร้อมคำสั่ง "กินผักด้วย เก่งแค่ไหนก็ต้องกินผัก"

คืนที่สมบูรณ์แบบ ในแบบที่ชาติก่อนทั้งชาติ เขาไม่เคยมี

ดึกมาก เมื่อแขกทยอยกลับ เหลือสองคนสุดท้ายเก็บโต๊ะบนดาดฟ้า

"นี่ คุณแชมป์ประเทศ" ซูเหยาโยนผ้าเช็ดโต๊ะใส่เขา "ตอนให้สัมภาษณ์น่ะ 'มีคนยื่นข้าวต้มให้ตอนหิว'—ทำไมไม่บอกชื่อล่ะ คนทั้งประเทศเดากันให้วุ่น"

"อ้าว ก็เจ้าตัวบอกให้เก็บเรื่องเราเงียบๆ ก่อนไง กลัวสื่อรุมเธอ"

"ก็ใช่ แต่..." เธอเดินมาหยุดตรงหน้า เงยมองเขา แสงไฟงานเลี้ยงที่เหลือดวงสุดท้ายอาบใบหน้า "แต่พอได้ยินทั้งประเทศถามว่า 'สาวข้าวต้มคือใคร' แล้วมันก็...อยากโดนรุมขึ้นมานิดหน่อยแฮะ"

"งั้นพรุ่งนี้ประกาศเลยไหม" เขาโอบเอวเธอ "ขึ้นป้ายหน้าตึก: สาวข้าวต้มคือเจ้าของร่วมตึกหลังนี้"

"เจ้าของร่วมตั้งแต่เมื่อไหร่!"

"ตั้งแต่..." หลินเฉินล้วงกระเป๋า หยิบกล่องเล็กๆ ออกมา ข้างในคือกุญแจหนึ่งดอกกับโฉนดพับเรียบร้อย "ตั้งแต่คืนนี้ ห้องชั้นบนสุดที่รีโนเวทเสร็จเมื่อวาน—ใส่ชื่อเธอครึ่งหนึ่ง"

"ฉันคิดอยู่นานว่าของขวัญฉลองแชมป์ให้ตัวเองควรเป็นอะไร แล้วก็คิดออก...สิ่งเดียวที่อยากได้ คือบ้านที่มีเธออยู่ด้วย"

ซูเหยามองกุญแจ มองโฉนด มองหน้าเขา ตาเริ่มแดง

"...บ้าจริงๆ คนนี้ จังหวะการให้ของแต่ละที" เธอสะอื้นปนหัวเราะ "ใครเขาให้โฉนดกันบนดาดฟ้า กลางกองจานหม้อไฟ"

"ก็เราเริ่มกันที่ข้าวต้ม จะให้จบที่แหวนเพชรร้านหรูมันก็ผิดคาแรกเตอร์"

"แหวน—!?" เธอเงยหน้าขวับ

"เอ๊ะ ใครพูดเรื่องแหวน" เขาทำหน้าตาย "ได้ยินผิดแล้วล่ะ"

"หลินเฉิน!!"

เสียงหัวเราะของหญิงสาวถูกกลืนหายไปกลางจูบที่เขาก้มลงมาปิดผนึก

จูบคืนนี้ต่างจากครั้งแรกหน้าบันได—ไม่มีความลังเล ไม่มีรสเหล้าบ๊วย มีแต่ความแน่นอนของคนสองคนที่ผ่านพายุมาด้วยกัน มือเล็กไต่ขึ้นกอดคอเขาแน่น ร่างบางถูกช้อนขึ้นจากพื้นเบาหวิว เสียงหัวเราะปนเสียงหอบแผ่วถูกพัดหายไปกับลมกลางคืน

กุญแจห้องใหม่ถูกใช้เป็นครั้งแรกในคืนนั้นเอง

ประตูปิดลง พร้อมเสียงกระซิบสุดท้ายที่เล็ดลอดออกมา

"ครั้งนี้...ไม่ต้องรีบกลับห้องตัวเองแล้วใช่ไหม"

"ห้องตัวเองไหนล่ะ—ก็บ้านเราทั้งหลัง"

แสงไฟดวงสุดท้ายบนดาดฟ้าดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์ดวงเดิม ที่เฝ้ามองตรอกเก่าแห่งนี้มาสองชาติ

---

สามวันต่อมา เวลา 05:59 น. ตามเวลาเซิร์ฟเวอร์

เชิงเทือกเขาวงแหวน ใจกลางทวีปที่สอง

ทีมเฉินเทียนทั้งห้ายืนเรียงหน้าหุบเขาที่หมอกโบราณกำลังเริ่มแหวกออก—ตรงเวลาที่ความทรงจำสิบปีระบุไว้ทุกวินาที

ทั่วทั้งเซิร์ฟ ผู้เล่นนับล้านกำลังแห่มาทางนี้ตามประกาศนับถอยหลังของระบบ แต่ไม่มีใครรู้พิกัดแม่นเท่าทีมที่มาปักหลักรอตั้งแต่ตีสี่

【06:00:00】

แผ่นดินสะเทือน หมอกพันปีม้วนตัวเปิดออกราวม่านเวที เผยให้เห็นสิ่งก่อสร้างมหึมาที่ตั้งตระหง่านกลางหุบเขา—หอคอยสีขาวงาช้างสูงเสียดเมฆ สถาปัตยกรรมที่ไม่อยู่ในยุคใดของโลกเสมือนหรือโลกจริง ประตูบานยักษ์สลักอักษรโบราณชุดเดียวกับที่เคยปรากฏบนจอของโครนอส

【ประกาศระดับเซิร์ฟเวอร์:【หอจดหมายเหตุพันธสัญญา】ได้เปิดออกแล้ว — ผู้แสวงหาความจริงทั้งหลาย ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของโลกใบนี้ รอผู้กล้าที่คู่ควร】

และเฉพาะบนหน้าจอของหลินเฉินคนเดียว มีประกาศอีกหนึ่งบรรทัด ที่ไม่มีผู้เล่นคนใดในสี่ร้อยล้านได้เห็น

【...ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ผู้กลับมา...】

【เควสพิเศษเฉพาะบุคคล:【ความจริงเบื้องหลังการย้อนกลับ】— เริ่มต้นแล้ว】

หลินเฉินมองประตูยักษ์ที่ค่อยๆ เปิดออก มือกำซื่อโม่แน่น

สิบปีแห่งคำถาม หนึ่งชาติแห่งการรอคอย

"ไปกันเถอะ" เขาก้าวเท้าแรกเข้าสู่แสงสีทองหลังประตู

"ได้เวลารู้แล้วว่า—ใครส่งข้ากลับมา และเพื่ออะไร"

---

**— จบ Arc ย่อยที่ 4「ศึกชิงจ้าวระดับประเทศ」—**