52: แมตช์ตัดสินระดับประเทศ

**แมตช์สี่**

ราชันนิรันดร์เปิดเกมด้วยความมั่นใจของทีมที่นำอยู่ 2-1 และมีเหตุผลทุกอย่างให้มั่นใจ—ระบบของโค้ชระดับโลกทำงานเต็มสูบ มือหนึ่งร้อยล้านฟอร์มพีคสุดในชีวิต

สิบเอ็ดนาทีแรก เกมเดินตามแผนพวกเขาทุกตาราง

นาทีที่สิบสอง ทีมไฟต์ชี้ชะตาเปิดฉากกลางแมป ห้าต่อห้า ของจริงแลกของจริง วินาทีที่ทุกคูลดาวน์สำคัญถูกเทลงสนามพร้อมกัน

และในใจกลางความโกลาหลนั้น นักบวชชุดขาวกับนักดาบชุดดำก็เริ่มร่ายสิ่งที่ซ้อมลับกันมาสองสัปดาห์

ไป๋ลู่ปักคทาลงกลางสนาม **"จันทราภิเษก—เต็มดวง!"** แสงจันทร์สีเงินสาดขึ้นเป็นเสาทะลุเพดานแมป ขณะเดียวกัน หลินเฉินกระโดดเข้าใจกลางเสาแสง ซื่อโม่ในมือปลดปล่อยเงาดาบมารดำสนิทหมุนวนรอบร่าง

แสงศักดิ์สิทธิ์กับเงามาร—สองพลังที่ระบบเกมนิยามให้เป็นปฏิปักษ์กันสัมบูรณ์ ถูกบังคับให้บิดเกลียวเข้าหากันด้วยจังหวะที่ซ้อมมาหลายร้อยรอบ

【ตรวจพบการผสานสกิลข้ามผู้เล่น! — สกิลผสาน「จันทราสังหารมาร」เปิดใช้งานครั้งแรกของเซิร์ฟเวอร์!】

คอลัมน์แสงเงิน-ดำบิดเกลียวระเบิดกลืนครึ่งสนาม

มันไม่ใช่สกิลที่หลบได้ ไม่ใช่สกิลที่บล็อกได้ เพราะระบบเองยังไม่มีหมวดหมู่ให้มัน—สามร่างของราชันนิรันดร์ที่ยืนอยู่ในรัศมี สลายเป็นแสงพร้อมกันในเสี้ยววินาทีเดียว

สนามแปดหมื่นเงียบไปสองวินาทีเต็ม—สมองมนุษย์ต้องใช้เวลาประมวลว่าเพิ่งเห็นอะไร

แล้วก็ระเบิด

"นั่นมันอะไรน่ะะะะ!!" นักพากย์เสียงหลุดโทน "สกิลผสานข้ามผู้เล่น!? มีของแบบนี้ในเกมด้วยเหรอครับ!? ใครเคยเห็นบ้าง!? ไม่มี! ไม่มีใครเคยเห็น!!"

ห้องเทคนิคฝ่ายจัดตรวจสอบระบบฉุกเฉินสามรอบ—ถูกกติกาทุกบรรทัด เพราะไม่มีบรรทัดไหนเขียนถึงมันมาก่อน

2-2 เข้าแมตช์ตัดสิน

บนแท่น VIP เย่หาวที่นั่งนิ่งมาทั้งวัน หลับตาลงช้าๆ หนึ่งครั้ง

ไพ่ลับที่เก็บไว้ใช้ครั้งเดียว ถูกเปิดในจังหวะที่เจ็บที่สุด—นี่คือสไตล์ของหลินเฉิน ที่เขาเรียนรู้มาตลอดครึ่งปี และยังหาทางรับไม่เจอ

**แมตช์ห้า — ตัดสิน**

กติกาโหมดสุ่ม ผลสุ่ม: **ชิงธง — แมปเดียวกับนัดชิงระดับเมือง**

ทั้งสนามแปดหมื่นลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย ชะตาเขียนบทเองได้ขนาดนี้

แมตช์สุดท้ายของศึกระดับประเทศ บนแผนที่เดียวกับวันที่ตัวตนของหลินเฉินถูกเปิดโปง วันที่แผนทำลายชื่อกลายเป็นบันไดส่งเขาขึ้นแท่น—วงการนี้ชอบเล่าเรื่องซ้ำ แต่ไม่เคยเล่าตอนจบซ้ำ

สี่สิบเจ็ดนาทีต่อมา กลายเป็นสี่สิบเจ็ดนาทีที่ไม่มีใครในสนามได้นั่งเลย

นาทีที่เก้า ราชันนิรันดร์ยึดธงแรกด้วยเซ็ตเพลย์ของโค้ชระดับโลก—การหลอกสามชั้นที่แม้แต่หลินเฉินยังตบเข่า นาทีที่สิบหก เฉินเทียนทวงคืนด้วย "เกมสะพาน" เวอร์ชันอัปเกรด เมื่อเอ๋อร์เอ๋อร์กับเหยาเหยาตรึงสี่คนไว้กลางแมป เปิดทางให้ดาบเงินทะลวงเดี่ยวเข้าฐาน

นาทีที่ยี่สิบแปด ราชันนิรันดร์พลิกอีกรอบ นาทีที่สามสิบห้า ไป๋ลู่อ่านเกมขาด สวนคืน

แลกธงสามรอบ พลิกสถานการณ์หกครั้ง สถิติทุกตัวบนกระดานวิ่งจนตามไม่ทัน นักพากย์สองคนเสียงแหบทั้งคู่ตั้งแต่นาทีสามสิบ

จนวินาทีที่ 47:13—

ธงสุดท้ายตั้งอยู่กลางฐานราชันนิรันดร์ ผู้เล่นแปดในสิบหมดสภาพทั่วสนาม คูลดาวน์ทุกสกิลสำคัญของทั้งสองทีมจมอยู่ก้นเหว

เหลือสองร่างยืนเผชิญหน้ากันหน้าฐานธง

นักดาบดำแห่งเฉินเทียน กับมือหนึ่งร้อยล้านแห่งราชันนิรันดร์

หนึ่งต่อหนึ่ง ดาบต่อดาบ ทุกอย่างของทั้งสองอาณาจักร แขวนบนการปะทะเดียว

"รู้ไหม" มือหนึ่งเอ่ยขึ้นกลางความเงียบที่คนแปดหมื่นกลั้นหายใจ "ทั้งทัวร์นาเมนต์ มีนายคนเดียวที่ฉันอยากเจอแบบนี้—ไม่มีทีม ไม่มีแผน ไม่มีเบื้องหลัง เหลือแค่ดาบ"

"เหมือนกัน" หลินเฉินยกซื่อโม่ขึ้นระดับตา "มาให้สุดเลย คุณมือหนึ่ง...อย่าให้ราคาร้อยล้านนั่นเสียชื่อ"

มือหนึ่งร้อยล้านเปิดท่าไม้ตายที่กวาดล้างทั้งทัวร์นาเมนต์มา—ดาบคู่แตกเป็นเงาเก้าสาย เร็วเกินตาจับ แต่ละสายคือของจริงสลับของหลอกที่เปลี่ยนลำดับทุกครั้งที่ใช้ ท่าที่ทั้งวงการศึกษาแล้วลงความเห็นตรงกัน: ไม่มีช่องว่าง

หลินเฉินหลับตา

ทั้งสนามร้องลั่นด้วยความตกใจ—หลับตา!? ตอนนี้!?

แต่ในความมืดหลังเปลือกตา โลกของเขาชัดกว่าลืมตา

เขาไม่ได้ใช้ความรู้อนาคต—ชาติก่อนเขาไม่เคยปะทะคนคนนี้ ไม่ได้ใช้ข้อมูลสิบปี—ท่านี้เปลี่ยนลำดับทุกครั้งที่ใช้

เขาใช้สิ่งที่ซื่อโม่ขั้นสอง "จดจำ" ไว้ตลอดสี่แมตช์ที่ผ่านมา: คมดาบของคู่ต่อสู้คนนี้ ทั้งหมด ทุกองศา ทุกครึ่งจังหวะของลมหายใจก่อนออกดาบ ทุกนิสัยของกล้ามเนื้อที่เจ้าตัวไม่รู้ว่ามี

เงาดาบเก้าสายพุ่งเข้ามา

ดาบดำสวนออกไปหนึ่งครั้ง—เข้าไปในช่องว่างเดียวที่ท่าไม้ตายนั้นมี

ช่องที่แม้แต่เจ้าของท่า ยังไม่รู้ว่ามีอยู่

เสียงโลหะกระทบกันหนึ่งครั้ง ดังชัดที่สุดในสนามที่เงียบสนิท

ร่างของมือหนึ่งร้อยล้านค้างนิ่ง...แล้วสลายเป็นแสง

【ทีมเฉินเทียน ยึดธงสำเร็จ — ชนะแมตช์ที่ 5!】

【แชมป์ศึกชิงจ้าวระดับประเทศ ฤดูกาลที่ 1 — กิลด์เฉินเทียน!!】

เสียงสนามแปดหมื่นระเบิดจนระบบเสียงวัดไม่ได้ กระดาษสีถล่มลงจากเพดานราวหิมะ ร้อยหกสิบล้านจอทั่วประเทศสว่างด้วยคำเดียวกัน

ห้าร่างกอดกันกลางสนามเสมือน—นักดาบดำ ดาบเงิน จันทร์ขาว ธนูสายฟ้า และนักบวชแสงจันทร์ที่ร้องไห้ดังที่สุดในห้าคน

ก่อนสลายร่างออกจากสนาม มือหนึ่งร้อยล้านเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเฉิน ยื่นมือให้

"ช่องว่างนั่น...ฉันจะกลับไปหามันให้เจอ" เขาบีบมือแน่น "ลีกหน้า ขอรีแมตช์"

"รอเลย" หลินเฉินบีบตอบ "คราวหน้าดาบข้าคงจำนายได้แม่นกว่าเดิมอีก"

"...นั่นมันยิ่งแย่สิ"

บนแท่น VIP เย่หาวยืนปรบมือช้าๆ ใบหน้าไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง

ไม่มีใครรู้ว่าในหัวเขา มีแค่รายงานฉบับเดียววนซ้ำ—รายงานจากชั้นใต้ดินเมื่อเช้า: *อุปกรณ์ถูกทำลายทั้งระบบจากภายในเกม ผู้บังคับบัญชาโครนอสกำลังบินมาด้วยตัวเอง และพวกเขาใช้คำว่า "ยกระดับปฏิบัติการ"*

เกมในสนาม เขาแพ้แล้ว

แต่เกมที่ใหญ่กว่า เพิ่งจะเริ่ม—และเป็นครั้งแรกที่เย่หาวเริ่มสงสัยว่า ตัวเองยังเป็น "ผู้เล่น" อยู่ หรือกลายเป็น "ตัวหมาก" ไปแล้ว

---

พิธีมอบรางวัล ถ้วยแชมป์ประเทศสีทองถูกชูขึ้นกลางแสงแฟลชนับหมื่น

เงินรางวัลห้าสิบล้านหยวนขึ้นจอยักษ์ ตามด้วยภาพไฮไลต์ทั้งเส้นทาง—จากทีมโนเนมห้าคนที่ "ไม่เคยซ้อมด้วยกัน" สู่แชมป์สองระดับซ้อนในฤดูกาลเดียว

"คุณหลินเฉินคะ!" พิธีกรยื่นไมค์ "ในฐานะแชมป์ประเทศคนแรกของประวัติศาสตร์ อยากบอกอะไรกับคนทั้งประเทศที่ดูอยู่!"

หลินเฉินรับไมค์ มองกล้องหลัก

ร้อยหกสิบล้านคนรอฟัง รวมถึงแม่ที่ดูจากเตียงโรงพยาบาลกับพยาบาลทั้งวอร์ด รวมถึงศัตรูบนแท่น VIP รวมถึงดวงตาต่างชาติหลังจอที่ไหนสักแห่งของโลก

และอาจรวมถึง...บางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้เกม

"หนึ่งปีก่อน ผมเป็นนักศึกษาติดหนี้ค่ายาแม่ อาศัยห้องเช่าในตรอกเก่า" เขาพูดช้า ชัด "วันนี้ผมยืนตรงนี้ได้ ไม่ใช่เพราะผมพิเศษ แต่เพราะมีคนยื่นข้าวต้มให้ตอนหิว มีทีมที่หันหลังให้กันได้สนิทใจ และมีเกมที่ให้โอกาสคนตัวเล็กได้สู้ในกติกาเดียวกับคนตัวใหญ่"

"เพราะงั้น ฝากถึงทุกคนที่กำลังสู้อยู่ในตรอกเล็กๆ ของตัวเอง—" เขาชูถ้วยขึ้นสุดแขน "โลกไม่เคยถามว่าเราเกิดที่ไหน มันถามแค่ว่า **เราจะหยุดที่ตรงไหน** และคำตอบของผมคือ ยังอีกไกล!"

สนามระเบิดอีกครั้ง

และในความกึกก้องนั้น ไม่มีใครได้ยินเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในหัวของแชมป์ประเทศเพียงคนเดียว—เสียงทุ้มลึกจากแกนของโลกเสมือน

【...กล่าวได้ดี ผู้กลับมา... แล้วพบกัน ที่หอจดหมายเหตุ...】