51: รอบชิงชนะเลิศ (2): ศึกห้าเกมแห่งศักดิ์ศรี

ถ้าตัดเรื่องเบื้องหลังทั้งหมดทิ้ง รอบชิงระดับประเทศครั้งนี้ คือแมตช์ที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์อีสปอร์ตยุคใหม่—แม้แต่หลินเฉินเองยังต้องยอมรับ

เพราะราชันนิรันดร์เอที่ลงสนามวันนี้ ไม่ใช่ทีมเดิมจากระดับเมือง

เย่หาวเรียนรู้จากความพ่ายแพ้—เขาเลิกซื้อ "สคริปต์ที่สมบูรณ์แบบ" แล้วหันไปซื้อสิ่งที่แพงกว่า: โค้ชต่างชาติระดับโลกที่เชี่ยวชาญ "ทฤษฎีต้านการด้นสด" ฝึกทีมให้เล่นแบบแตกแถวอย่างมีระบบ สุ่มอย่างมีแบบแผน

**แมตช์หนึ่ง**

เฉินเทียนได้รู้จักทฤษฎีนั้นด้วยตัวเอง

ทุกครั้งที่หลินเฉินอ่านจังหวะขาด ราชันนิรันดร์จะ "สุ่ม" เปลี่ยนแผนพอดิบพอดี ไม่ใช่เพราะอ่านเขาออก แต่เพราะถูกฝึกให้เปลี่ยนตามรอบเวลาที่กำหนดแบบไร้เหตุผล—การอ่านใจที่เก่งแค่ไหน ก็อ่านสิ่งที่ไม่มีเหตุผลไม่ได้

ราชันนิรันดร์ชนะ และชนะแบบสะอาด

"โค้ชคนนั้นเก่งจริง" หลินเฉินสรุปสั้นๆ "เขาออกแบบทีมมาเพื่อฆ่าข้าโดยเฉพาะ"

**แมตช์สอง**

เฉินเทียนตีเสมอ—ด้วยวิธีที่ตำราต้านการด้นสดทั้งเล่มไม่มีคำตอบ

มู่ชิงเสว่ขอคุมเกมเอง แล้วประกาศแผนที่ทำทั้งทีมอึ้ง: "เลิกด้นสด เล่นเพลย์บุ๊กพื้นฐานที่สุดในโลก หน้าหนึ่งถึงหน้าสุดท้าย ตามตำราเป๊ะทุกตัวอักษร"

ทีมที่ถูกฝึกมาราคาแพงเพื่อรับมือความวุ่นวาย เจอความเรียบง่ายสมบูรณ์แบบ—กลับงง การ "สุ่มอย่างมีแบบแผน" ที่ออกแบบมาทำลายการอ่านใจ กลายเป็นการสุ่มทิ้งเปล่าๆ เพราะฝั่งตรงข้ามไม่ได้อ่านใจใคร แค่เดินหน้าบดด้วยพื้นฐานที่แน่นกว่า

หนึ่ง-หนึ่ง

**แมตช์สาม**

ราชันนิรันดร์นำอีกครั้ง—และครั้งนี้ไม่ใช่เพราะโค้ช ไม่ใช่เพราะระบบ

เพราะคนคนเดียว

มือหนึ่งค่าตัวร้อยล้านของพวกเขา เปิดเกมที่นักพากย์เรียกว่า "ระดับที่มนุษย์ธรรมดาไม่ควรทำได้"—ดาบคู่ฟันฝ่าสามคนรวดกลางทีมไฟต์ คว้าวินาทีที่ไม่มีอยู่จริงมาเป็นจังหวะสังหาร แม้แต่มู่ชิงเสว่ยังถูกบีบให้ถอยในการปะทะตรง

2-1 เฉินเทียนติดขอบเหว

แต่ขณะที่ทั้งสนามมองเห็นวิกฤต หลินเฉินที่เพิ่งแลกดาบกับมือหนึ่งไปสามรอบ กลับรู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นขึ้นเรื่อยๆ ในฝ่ามือ

*จดจำไปเรื่อยๆ เจ้าเฒ่า* เขากระซิบกับดาบดำ *คมแบบนี้ ทั้งชีวิตเจ้าก็ไม่เคยเจอใช่ไหม...กินให้อิ่ม*

---

ช่วงพักก่อนแมตช์สี่ ห้องพักทีมเฉินเทียน บรรยากาศตึงที่สุดตั้งแต่ตั้งทีม

"แพ้อีกเกมเดียว จบ" ถังอวิ้นเอ๋อร์เช็ดเหงื่อ "ทีมนั้นวันนี้แข็งจริง ของจริง ไม่มีกลโกง ไม่มีนอกเกม แค่...เก่งมาก"

"อือ เก่งมาก" หลินเฉินพยักหน้า แล้วยิ้ม "ดีจะตาย"

"ดีตรงไหนคะ!?"

"ดีตรงที่แปลว่าเย่หาวหมดมุกสกปรกแล้วไง" เขามองทีม "คิดดูสิ ตลอดมาเขาสู้เราด้วยเงิน ด้วยเส้น ด้วยแฮ็กจอ ด้วยนักฆ่า วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาถูกบังคับให้สู้เราด้วยสิ่งเดียวที่เหลือ—**เกมล้วนๆ**"

"เราลากราชันนิรันดร์ลงมาสู้ในสนามที่ยุติธรรมได้สำเร็จแล้ว ที่เหลือ..." เขาหยิบดาบ "ก็แค่พิสูจน์ว่าในสนามยุติธรรม ใครคือของจริง"

เขาหันไปหานักบวชชุดขาวที่นั่งสงบที่สุดในห้อง

"ไป๋ลู่ แมตช์สี่ขอท่าไม้ตายที่เราซ้อมลับไว้—คอมโบ 'จันทราสังหารมาร' เจ้ากับข้า อัดให้สุด"

ห้องพักเงียบไปอึดใจ

สามสาวที่เหลือหันมามองพร้อมกัน—"ท่าไม้ตายซ้อมลับ" ที่สองคนนี้หายไปฝึกกันถึงตีสามในดินแดนมาตลอดสองสัปดาห์ ของที่แม้แต่คนในทีมยังไม่เคยเห็นเต็มรูปแบบ เพราะหลินเฉินสั่งเก็บไว้ "ใช้ครั้งแรกครั้งเดียว ให้โลกจำไปทั้งชีวิต"

ไป๋ลู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสงบราวผิวน้ำใต้แสงจันทร์ มีประกายที่ไม่เคยมี

"ข้ารอเจ้าพูดคำนี้มาสองสัปดาห์แล้ว" เธอลุกขึ้น คทาขาวเปล่งแสงนวลรับ "แสงจันทร์ของตระกูลข้า ถูกสร้างมาเพื่อผนึกมาร...แต่บรรพบุรุษไม่เคยบอกว่า ห้ามเอามันไปผสานกับดาบมารเสียหน่อย"

"ไปกันเถอะ" หลินเฉินผลักประตูห้องพัก เสียงสนามถาโถมเข้ามา "อีกสองเกม—เกียรติยศของคนทั้งทีม หลักฐานมัดโครนอส และแชมป์ประเทศ"

"คืนนี้เอากลับบ้านให้หมด"