49: หมาป่าเหนือ — แมตช์ที่ตำราใช้ไม่ได้

ระหว่างพักเปลี่ยนแมตช์ ฝ่ายถ่ายทอดสดปล่อยสกู๊ปพิเศษที่เพิ่งตัดเสร็จ—"หมาป่าเหนือคือใคร"

ภาพบนจอยักษ์พาคนทั้งประเทศไปยังเมืองอุตสาหกรรมเหนือ ปล่องโรงงานเรียงเป็นป่า ตึกหอพักคนงานสีปูนเปลือย และร้านเน็ตเก่าคูหาเดียวชื่อ "อินเทอร์เน็ตลุงเฉียน" ที่ป้ายไฟเสียมาสิบปี

"พวกเราห้าคนอยู่กะเดียวกันที่โรงถลุงเหล็กครับ" เสียงค้อนเหล็กในคลิปสัมภาษณ์ เจ้าตัวนั่งบนเก้าอี้พลาสติกหน้าร้านเน็ต "ต้นปีโรงงานลดคน พวกเราโดนทั้งกะ...อายุสามสิบกว่า ทักษะเดียวที่มีคือทนกับงานหนัก ใครเขาจะรับ"

"ช่วงนั้นนั่งว่างกันทั้งวันที่ร้านลุงเฉียน แล้วคืนหนึ่งก็เห็นถ่ายทอดสดรอบชิงระดับเมือง—นักศึกษาจนคนหนึ่งโดนแฉกลางสนาม แล้วมันยืนตอบทั้งประเทศว่า 'หลักฐาน ใครมี ผมรอ'" ค้อนเหล็กหัวเราะ เสียงแหบๆ "พวกผมนั่งดูกันห้าคน เงียบไปพักใหญ่ แล้วไอ้สว่านลมมันก็พูดขึ้นว่า...ถ้าเด็กคนนั้นไม่ยอมก้มหัว แล้วพวกเรานั่งก้มหัวอยู่ทำไมวะ"

"ลุงเฉียนให้ใช้เครื่องฟรีตอนหลังเที่ยงคืน พวกเราทำงานรับจ้างรายวันตอนกลางวัน ซ้อมตอนกลางคืน เงินรางวัลรอบคัดเลือกเมืองก้อนแรก เอาไปจ่ายค่าไฟย้อนหลังให้แกครับ"

นักข่าวถามนอกสคริปต์: *แล้วรู้ไหมว่าทีมที่เป็นแรงบันดาลใจ กำลังจะเป็นคู่แข่งรอบรองฯ*

ค้อนเหล็กในคลิปยิ้มกว้าง ฟันขาวตัดผิวคล้ำเกรียม

"รู้สิครับ ถึงได้ดีใจไง...คนอย่างพวกผมไม่มีทางได้เจอเทพในชีวิตจริงหรอก นอกจากปีนขึ้นไปหามันถึงเวที"

คลิปจบ สนามแปดหมื่นคนปรบมือลั่นทั้งที่แมตช์ยังไม่เริ่ม

ในห้องพักนักกีฬา ถังอวิ้นเอ๋อร์เช็ดตาแล้วหันมาโวย "ใครตัดคลิปนี้ออกอากาศก่อนแมตช์ตัดสินคะ! จะให้เอ๋อร์เชียร์ใครล่ะทีนี้!!"

"เชียร์เกมที่ดีที่สุดสิ" หลินเฉินตอบ ตาไม่ละจากจอ "เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ทั้งสองทีมอยากได้เหมือนกัน"

---

**แมตช์สาม**

เฉินเทียนกลับลงสนามตามคำสั่งเดียว: ลืมข้อมูล เล่นด้วยตา หู และมือ

โลกได้เห็นเฉินเทียนอีกเวอร์ชัน—ไม่ใช่ทีมของผู้รู้อนาคต แต่เป็นทีมที่ดาบเงินเรียกเพลย์ จันทร์ขาวคุมจังหวะ ธนูสายฟ้าเปิดมุม นักบวชแสงจันทร์ต่อลมหายใจ และนักดาบดำที่เชื่อมทั้งสี่เข้าด้วยกันด้วยการอ่านเกมสดล้วนๆ

หมาป่าเหนือยังคงแลกแบบไม่มีสมการ แต่คราวนี้เฉินเทียนไม่พยายาม "คำนวณ" พวกเขาอีกแล้ว—มู่ชิงเสว่ตอบทุกการบุกด้วยสัญชาตญาณนักดาบต่อนักดาบ ดิบแลกดิบ สดแลกสด

2-1 เฉินเทียนขึ้นนำ

**แมตช์สี่**

แมตช์ที่นักพากย์ทั้งคู่เรียกในเวลาต่อมาว่า "สิบแปดนาทีที่ทำให้คนทั้งประเทศรักทีมอันดับสอง"

หมาป่าเหนือที่ถูกบีบจนติดกำแพง ไม่แตก ไม่ถอย กลับเล่นเกมที่ดีที่สุดในชีวิตห้าคน—ค้อนเหล็กยืนค้ำแนวหน้าคนเดียวรับสกิลรวมสามคนเพื่อให้ทีมไล่ตัดเป้าหลังสำเร็จ สว่านลมนักธนูยิงสวนเฉือนวินาทีที่ไม่มีตำราไหนกล้าสอน และวินาทีสุดท้ายของเกม ทั้งห้าพร้อมใจทุ่มทุกคูลดาวน์แลกหมดหน้าตักอีกครั้ง—

—และครั้งนี้ มันเข้า

2-2

กล้องจับภาพม้านั่งสำรองหมาป่าเหนือกอดกันกลม ส่วนฝั่งเฉินเทียน...หลินเฉินกำลังยิ้ม

"บอสยิ้มทำไมคะ!? โดนตีเสมอนะคะ!!" ถังอวิ้นเอ๋อร์แทบกรี๊ด

"เพราะเพิ่งนึกออกว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร" เขาหมุนข้อมือ คลายไหล่ "สิบปีในเกมนี้ บวกอีกหนึ่งชาติ—นี่คือครั้งแรกที่ข้าลงแมตช์โดยไม่รู้ผลล่วงหน้าแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว"

"มันเรียกว่า *สนุก* ไงเอ๋อร์เอ๋อร์"

**แมตช์ห้า — ตัดสิน**

สิบหกนาทีแรกสูสีจนกระดานสถิติแทบไร้ความหมาย แลกกันหมัดต่อหมัด ทีมไฟต์ย่อยสี่ครั้ง ไม่มีฝั่งไหนได้เปรียบเกินสามสิบวินาที

จุดเปลี่ยนมาตอนนาทีสิบเจ็ด—และมันไม่ได้มาจากความรู้อนาคต

มันมาจากดาบ

ค้อนเหล็กเปิดท่าไม้ตายสุดท้าย พุ่งทะลุแนวหน้าตรงเข้าหานักบวชแสงจันทร์—การแลกแบบหมาป่า เอาหัวหน้าฝูงแลกหัวใจของทีมตรงข้าม คุ้มเสมอบนกระดาษ

แต่ดาบดำม่วงเล่มหนึ่งขวางอยู่กลางทาง

ตลอดสี่แมตช์ที่ผ่านมา ซื่อโม่เฝ้า "จดจำ" จังหวะของค้อนเหล็กอยู่เงียบๆ—ไม่ใช่แพทเทิร์น เพราะทีมนี้ไม่มีแพทเทิร์น แต่เป็นสิ่งที่ลึกกว่านั้น: นิสัยของกล้ามเนื้อ ครึ่งจังหวะก่อนออกแรง ลมหายใจก่อนพุ่ง

สิ่งเดียวที่ต่อให้ไร้ตำรา มนุษย์ก็ละทิ้งไม่ได้—ร่างกายของตัวเอง

ดาบสองเล่มสวนกันกลางอากาศหนึ่งครั้ง

ร่างของค้อนเหล็กสลายเป็นแสงตรงหน้านักบวชพอดิบพอดี

【ทีมเฉินเทียน ชนะแมตช์ที่ 5 — ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ!】

3-2 สนามทั้งสนามลุกขึ้นยืนปรบมือ—ให้ทั้งสองทีม นานเกือบห้านาที

---

จบแมตช์ หลินเฉินเดินข้ามสนามไปจับมือกัปตันหมาป่าเหนือ—ชายหนุ่มมือด้านที่ตาแดงๆ ทั้งที่ยิ้ม

"แมตช์ที่มันที่สุดในรายการ" หลินเฉินบอกตรงๆ "พวกนายทำให้ตำราทั้งหมดของข้าไร้ค่า ห้าเกมเต็ม ไม่เคยมีใครทำได้"

"แพ้ก็คือแพ้ครับ" ค้อนเหล็กบีบมือแน่น เสียงแหบ "แต่กลับไปคราวนี้ พวกผมตอบลุงเฉียนได้เต็มปากว่า...คนอย่างเราก็มายืนถึงตรงนี้ได้"

"เรื่องนั้นน่ะ" หลินเฉินไม่ปล่อยมือ "ปีหน้า ถ้าพวกนายยังไม่มีสังกัด มาคุยกับเฉินเทียนก่อนใคร เราจะตั้งทีมสองพอดี และข้าไม่อยากเจอพวกนายในฐานะศัตรูอีก—เหนื่อยเกิน"

ค้อนเหล็กตาค้าง อีกสี่หมาป่าที่เดินตามมาหยุดกึกทั้งแถว

ประโยคนั้นถูกไมค์สนามจับได้ ขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งภายในชั่วโมง พร้อมแฮชแท็ก **#หมาป่ามีบ้านแล้ว** ที่ชาวเน็ตทั้งประเทศช่วยกันดันโดยไม่มีใครจ้าง

คืนนั้น ร้านอินเทอร์เน็ตลุงเฉียนที่เมืองเหนือ มีคนต่อแถวขอถ่ายรูปหน้าร้านยาวสามร้อยเมตร

---

อีกฝั่งสาย ราชันนิรันดร์เอ ชนะรอบรองฯ 3-0 ตามนัด

รอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ: **เฉินเทียน ปะทะ ราชันนิรันดร์** — บทที่ทั้งประเทศรอ และบทที่บางคนเขียนไว้ล่วงหน้า

คืนก่อนรอบชิง วอร์รูมประชุมรอบสุดท้าย

"ยืนยันข่าวกรองล่าสุด" พี่สือเปิดภาพจากกล้อง "ช่างไฟ" "แคปซูลล็อตพิเศษประจำตำแหน่งแล้ว คนของโครนอสคุมห้องเทคนิคชั้นใต้สนามสามคน และ...มีข้อมูลใหม่จากสายฉินเสว่"

จอเปลี่ยนเป็นข้อความ: *"ได้ยินมู่หรงคุยโทรศัพท์—พวกเขาเปลี่ยนแผนเล็กน้อย จะเริ่มสแกนตั้งแต่ 'พิธีเปิดเชื่อมระบบ' ไม่รอกลางแมตช์ เพราะกลัวเป้าหมายถอนตัวกลางคัน ระวังสิบนาทีแรก"*

"ขยับหน้าต่างเร็วขึ้น..." จ้าวเคออี๋ที่ร่วมประชุมผ่านจอขมวดคิ้ว "ฝั่งเราพร้อมค่ะ คนของฉันในทีมถ่ายทอดสดเข้าเวรพรุ่งนี้สองคน สวิตช์สัญญาณสำรองสามสิบวินาทีต่อครั้ง ตามแผนที่ซ้อม"

"งั้นปรับจุดเดียว" หลินเฉินสรุป "ตัวบันทึกทำงานตั้งแต่วินาทีแรกที่ฝาแคปซูลปิด ทุกชั้นของแผนสำรองเลื่อนเวลาพร้อมขึ้นมาที่นาทีศูนย์ ที่เหลือ...เหมือนที่ซ้อมมาสิบเจ็ดรอบ"

ห้องเงียบลงครู่หนึ่ง แล้วซูเหยาก็ยกมือ

"ขอถามข้อเดียว ข้อสุดท้าย" เสียงเธอเครียดจริง "ถ้าแผนพลาด ถ้าพวกมันสแกนนายได้ก่อนเราตัดสัญญาณ...จะเกิดอะไรขึ้นกับนาย"

หลินเฉินเงียบไปสามวินาที

"ไม่รู้" เขาตอบตามจริง—กับทีมนี้ เขาสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่โกหก "นี่คือน่านน้ำนอกแผนที่ของข้า แต่ที่รู้แน่ๆ คือ ถ้าข้าถอย พวกมันจะหาทางอื่น ทางที่ข้าควบคุมไม่ได้ อย่างน้อยพรุ่งนี้ สนามเป็นของเรา กติกาเป็นของเรา และคนดูร้อยล้านเป็นพยานของเรา"

"พรุ่งนี้เราจะเอาสามอย่างกลับบ้าน—แชมป์ประเทศ หลักฐานมัดโครนอส และ..." เขามองทีมทีละคน "ความปลอดภัยระยะยาวของทุกคนในห้องนี้"