48: รอบรองชนะเลิศ: ซ้อมใหญ่ก่อนสงคราม

รอบรองชนะเลิศ: เฉินเทียน ปะทะ「หมาป่าเหนือ」— ทีมแชมป์เมืองอุตสาหกรรมเหนือ ม้ามืดที่ล้มทีมวางอันดับสองมาแบบช็อกวงการ

และเป็นแมตช์แรกที่ทุกคนต้องใช้แคปซูลกลางของฝ่ายจัด

ห้องเตรียมตัวใต้สนามถูกจัดใหม่—แคปซูลสีขาวมุกสิบสองเครื่องเรียงสองแถว ฝั่งละทีม โลโก้ฝ่ายจัดเด่นหรา เจ้าหน้าที่ชุดขาวประจำทุกเครื่อง ทุกอย่างดูสะอาด เป็นทางการ และเป็นมิตร

หลินเฉินกวาดตาอ่านหมายเลขเครื่อง "แบบสุ่ม" ที่จับฉลากได้

เครื่องที่ถูกจัดให้เขา คือหนึ่งในหกเครื่องของล็อตพิเศษ ตามคาดไม่ผิดแม้แต่ตัวเลข

*สุ่มได้เนียนมาก* เขานึกขำในใจ *ขนาดความน่าจะเป็นยังทำงานให้โครนอส*

เขานอนลงในแคปซูล ตัวบันทึกสัญญาณขนาดเหรียญแปะอยู่ใต้ปกเสื้อทีม เนียนสนิท แคปซูลข้างๆ ซูเหยากำลังปรับท่านอน มือเล็กยกขึ้นแตะปกเสื้อตัวเอง—สัญญาณเงียบที่ซ้อมกันมา: *ระบบเฝ้าระวังพร้อม*

*รอบรองฯ พวกมันยังไม่ลงมือ* เขาประเมิน *หน้าต่างทองคือรอบชิง—เรตติ้งสูงสุด ความวุ่นวายสูงสุด และถ้าข้าเป็นมัน ข้าก็รอวันนั้น*

*แต่เผื่อไว้ก็ไม่เสียอะไร*

ฝาแคปซูลปิดลง ระบบดำดิ่งทำงาน เขาจมเข้าสู่โลกเสมือนพร้อมประสาทสัมผัสที่เฝ้าระวังทุกความผิดปกติ

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น—การดำดิ่งสะอาด ราบรื่น มาตรฐาน

การ์ดยังไม่เปิด ตามคาด

ห้องเทคนิคชั้นใต้สนาม ชายผมทองยืนกอดอกมองจอแสดงสถานะแคปซูลทั้งสิบสอง ผู้ช่วยหันมาถาม

"เป้าหมายซิงก์เต็มแล้ว เริ่มเลยไหมครับ"

"ไม่" ชายผมทองส่ายหน้า "วันนี้คนดูแปดสิบล้าน รอบชิงร้อยหกสิบล้าน ความวุ่นวายคือม่านควันที่ดีที่สุด...และอย่าลืม เราได้โอกาสกดปุ่มแค่ครั้งเดียวก่อนใครจะทันสงสัย ครั้งเดียวต้องคุ้ม"

เขาจิบกาแฟ มองภาพนักดาบดำบนจอถ่ายทอด

"วันนี้แค่ดูมันแข่ง...ไปสิ เด็กปาฏิหาริย์ โชว์คลื่นสมองราคาสองร้อยล้านของแกให้เต็มที่"

---

ในสนาม ไม่มีใครรู้เรื่องสงครามเงียบใต้ดิน ทุกสายตาจับอยู่ที่ศึกบนดิน—และมันคือศึกที่ไม่มีใครคาดว่าจะดุเดือดขนาดนี้

หมาป่าเหนือไม่ใช่ม้ามืดฟลุค พวกเขาคือทีมแรงงานจริง—อดีตคนงานโรงงานห้าคนที่ฝึกกันเองในร้านเน็ตเก่า สไตล์การเล่นดิบ ทรหด และกล้าแลกแบบไม่มีสมการต้นทุน

แมตช์หนึ่ง เฉินเทียนชนะ—แบบเหนื่อยที่สุดตั้งแต่เปิดรายการ

ชนะเพราะคุณภาพสกิลเหนือกว่าจริง แต่ทุกการแลกต้องจ่ายแพงผิดปกติ แท้งค์ร่างหนาของหมาป่าเหนือ—ID「ค้อนเหล็ก」—เดินฝ่าคลื่นสกิลเข้ามาล็อกเป้าราวไม่รู้จักคำว่า HP แล้วทีมที่เหลือก็ตามเข้ามาเหมือนกะทำงานที่ซ้อมมาสิบปี

แมตช์สอง—แพ้

แพ้เพราะหมาป่าเหนือเล่นนอกตำราทุกตำรา รวมถึงตำราในหัวของหลินเฉิน

นาทีที่แปด เขาอ่านว่าฝ่ายนั้นจะถอยตั้งหลักตามหลักการพื้นฐานของทีมที่เสียเปรียบ—พวกเขากลับยกห้าบุกแลกหมดหน้าตัก นาทีที่สิบสอง เขาวางกับดักล่อด้วยเป้าหมายที่ "ทีมมีเหตุผล" ไม่มีทางปล่อยผ่าน—พวกเขาปล่อยผ่านเฉย เพราะเล่นกันด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ ไม่ใช่สมการ

เพราะทีมนี้ในชาติก่อน...ไม่เคยมาไกลขนาดนี้ พวกเขาคือ "ตัวแปรใหม่" ที่ผีเสื้อขยับปีกของเขาสร้างขึ้นเอง—กระแส "เทพติดดินหลินเฉิน" ที่จุดไฟให้ทีมรากหญ้าทั่วประเทศกล้าฝัน

กระดานคะแนนขึ้น 1-1 สนามแปดหมื่นคนเสียงแตกเป็นสองฝั่งครั้งแรกของรายการ—ครึ่งหนึ่งเชียร์เทพ อีกครึ่งเชียร์คนธรรมดาที่กำลังต่อกรเทพ

ห้องพักช่วงเบรก สี่สาวหน้าเครียดกันถ้วนหน้า

"ขำดีนะ" หลินเฉินกลับพูดขึ้น น้ำเสียงไม่มีหงุดหงิดสักนิด กลับมีบางอย่างคล้ายยินดี "ข้าเพิ่งโดนเล่นงานด้วยแรงบันดาลใจที่ตัวเองปล่อยออกไป"

"แล้วจะเอาไงต่อคะ ข้อมูลอนาคตใช้ไม่ได้กับทีมนี้" ถังอวิ้นเอ๋อร์ถาม

"ก็ดีไง" เขาลุกขึ้นยืดเส้น "แปลว่าที่เหลือต้องชนะด้วยของจริงล้วนๆ—ฝีมือ การอ่านสด และทีมเวิร์ค สามอย่างที่เราซ้อมกันมาตลอด ทุกคน ลืมว่าข้ารู้อนาคต เล่นเหมือนวันแรกที่ห้าคนนี้ลงดันด้วยกัน"

"พูดง่ายนะ" มู่ชิงเสว่คาดดาบลุกขึ้น มุมปากยกขึ้นนิดๆ "แต่ข้าชอบ—สนามที่ความรู้พิเศษใช้ไม่ได้ ก็คือสนามที่แฟร์ที่สุดตั้งแต่เกิดมานั่นแหละ"

ประตูห้องพักเปิดออก เสียงสนามถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่น

อีกฟากอุโมงค์ทางเดิน ห้าร่างชุดวอร์มเทายืนเรียงรอเหมือนกัน ค้อนเหล็กหันมาสบตาหลินเฉิน แล้วยกกำปั้นชนอกตัวเองหนึ่งที

ไม่ใช่การยั่ว ไม่ใช่การข่ม—มันคือภาษาของคนทำงานหนัก ที่แปลว่า *เต็มที่นะ*

หลินเฉินยกกำปั้นชนอกตอบ

แมตช์สามกำลังจะเริ่ม และจากตรงนี้ไป...ไม่มีตำราเล่มไหนช่วยใครได้อีกแล้ว