รอบ 8 ทีม เฉินเทียนชนะต่อเนื่องอีกแมตช์ 3-0 เข้ารอบรองชนะเลิศตามคาด
อีกฝั่งสาย ราชันนิรันดร์เอก็ไต่ขึ้นมาเงียบๆ ไร้พ่ายเช่นกัน เส้นทางสู่การ rematch รอบชิงถูกปูไว้ราวเขียนบท—ซึ่งหลินเฉินมั่นใจว่า "เขียนบทจริงๆ"
เพราะตั้งแต่รอบรองชนะเลิศ กติกาบังคับใช้: **ผู้แข่งทุกคนต้องใช้แคปซูล VR กลางของฝ่ายจัด**
คืนหลังจบรอบ 8 ห้องสวีทของทีมถูกแปลงเป็นวอร์รูม ม่านปิดสนิท เครื่องตัดสัญญาณวางกลางโต๊ะ—ของขวัญจากทีมเกราะหิน
"สรุปข้อมูลทุกแหล่ง" หลินเฉินเปิดประชุม "จากสายของเรา—แคปซูลฝ่ายจัดล็อตพิเศษหกเครื่อง ถูกขนเข้าสนามเมื่อสามคืนก่อน โดยบริษัทขนส่งที่โยงถึงโครนอส หนึ่งในนั้นจะถูกจัดให้ข้า 'แบบสุ่ม' ในรอบชิง"
"ภายในแคปซูลมีอะไร เราไม่รู้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่จากคำของเจียงเฟยกับฉินเสว่ประกอบกัน—พวกมันต้องการ 'สแกนคลื่นประสาท' ของข้าระหว่างดำดิ่ง สิบห้านาที"
"เพื่ออะไรคะ" ซูเหยาถามเสียงเครียด
"เพราะคลื่นสมองของข้า 'ซิงก์กับแกนกลางของเกม' ผิดมนุษย์" หลินเฉินตอบช้าๆ "และข้าเพิ่งปะติดปะต่อได้ว่าทำไม"
เขามองหน้าทุกคนในทีม แล้วตัดสินใจครั้งใหญ่—ทีมที่จะร่วมเดินเข้ากับดักด้วยกัน สมควรรู้ความจริงระดับเดียวกัน
"สิ่งที่ข้ากำลังจะเล่า มีคนรู้มาก่อนแค่คนเดียวคือเหยาเหยา" เขาสูดหายใจ "และพวกเจ้ามีสิทธิ์ไม่เชื่อทุกคำ"
แล้วเขาก็เล่า—ฉบับย่อที่ตัดความเจ็บส่วนตัวออก เหลือแก่นที่จำเป็น: เขาจำ "อนาคต" ของเกมนี้ได้สิบปี ไม่รู้กลไก ไม่รู้เหตุผล รู้แค่ว่ามันจริง พิสูจน์ได้จากทุกอย่างที่ผ่านมา และตอนนี้ โครนอสตรวจพบ "คลื่น" บางอย่างที่อาจเชื่อมกับปรากฏการณ์นี้
ตำแหน่งเควสลับทุกจุด จังหวะตลาดทุกครั้ง บอสโลกทุกตัว แพตช์ทุกรอบ—ไม่ใช่พรสวรรค์ ไม่ใช่การวิเคราะห์ คือความทรงจำ
ห้องเงียบนานสามนาทีเต็ม
เสียงแอร์กลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในห้อง สี่สาวนั่งนิ่งคนละแบบ—คนหนึ่งมองเขาตรงๆ คนหนึ่งมองดาบตัวเอง คนหนึ่งอ้าปากค้าง และอีกคน...ยิ้มบางๆ ราวรอประโยคนี้มานาน
คนแรกที่ขยับคือไป๋ลู่—เธอพยักหน้าช้าๆ "สมเหตุสมผล"
"สมเหตุสมผลตรงไหนคะพี่ลู่!?" ถังอวิ้นเอ๋อร์เสียงแตก
"เควสสายเลือดของข้า สร้างจากเรื่องจริงของตระกูลข้าที่ไม่เคยถูกบันทึกดิจิทัล" ไป๋ลู่ตอบสงบ "ข้ารู้มาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าเกมนี้มีบางอย่างเหนือคำอธิบาย เรื่องของกัปตัน แค่ชิ้นส่วนอีกชิ้นของปริศนาเดียวกัน"
เธอหยุดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อเบาลง "และอีกอย่าง...คืนพิธีปลดผนึกขั้นสอง ตอนพลังศักดิ์สิทธิ์ของข้าเชื่อมกับดาบเจ้า ข้าสัมผัสได้แวบหนึ่ง—ความทรงจำของดาบเล่มนั้นมันลึกผิดปกติ ราวกับเจ้าของมัน...แบกเวลามามากกว่าอายุตัวเอง ตอนนั้นข้าคิดว่าข้ารู้สึกไปเอง"
"ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่ใช่" หลินเฉินรับ
มู่ชิงเสว่เงียบนานที่สุดในสี่คน
นานจนทุกคนเริ่มหันมามอง เธอนั่งหลังตรง มือวางบนเข่า ตามองหลินเฉินแบบที่เคยมองเขากลางสนามดวล—ตาของนักดาบที่กำลังหาช่องว่างในเกราะ
"ข้ามีคำถามเดียว" ในที่สุดเธอก็เอ่ย เสียงเรียบจนน่ากลัว "ในความทรงจำสิบปีของเจ้า...มีข้าไหม"
ทั้งห้องกลั้นหายใจ ทุกคนรู้ว่าคำถามนี้ถามแทนอะไร—ดาบตำนานที่เขายกให้ ตำแหน่งตัวเรียกเพลย์ที่เขามอบ คำพูดบนดาดฟ้าคืนนั้น ทั้งหมดมาจาก "ข้อมูล" หรือมาจาก "เขา"
"มี" หลินเฉินตอบไม่เลี่ยง "เสว่อู่ อันดับสองของเซิร์ฟ คู่แข่งที่ข้าเคยเห็นแต่ไกล เราไม่เคยอยู่ทีมเดียวกัน ไม่เคยแม้แต่คุยกัน ชาติก่อนเจ้าเดินเส้นทางของเจ้าคนเดียวจนจบ...เหมือนเดิม"
"แปลว่าดาบเพลิงนรก ตำแหน่งเรียกเพลย์ การวางใจทั้งหมดนั่น—"
"มาจากสิ่งที่ข้าเห็นเจ้าทำตรงหน้า ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจำมา" เขาสบตาเธอตรงๆ "ความทรงจำข้าบอกแค่ว่าเจ้าเก่ง แต่มันไม่เคยบอกว่าเจ้าจะยืนคุ้มหลังข้าทั้งศึกบอสโลก ไม่ได้บอกว่าเจ้าจะตามมาเพื่อ 'เข้าใจ' แทนที่จะ 'ชนะ' ของพวกนั้น...เจ้าเขียนเองทั้งหมด"
มู่ชิงเสว่มองเขานิ่งอีกสามวินาที แล้วหันกลับไปมองดาบของตัวเอง
"ข้อมูลล่วงหน้าสิบปี...มิน่า ดาบของเจ้าถึงเก่าแก่กว่าอายุเจ้า" เธอยกมุมปาก น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ—เกือบปกติ มีแค่คนหูดีที่สุดในห้องที่จับได้ว่ามันเบาลงหนึ่งระดับ "ดี อย่างน้อยข้าก็แพ้คนที่ใช้ดาบมายี่สิบปี ไม่ใช่สิบวัน สบายใจขึ้นเยอะ"
"เดี๋ยวนะ ทุกคนรับได้ไวไปไหมคะ!?" ถังอวิ้นเอ๋อร์มองซ้ายขวา "บอสเพิ่งบอกว่าตัวเองย้อนเวลามานะ! ย้อน! เว! ลา!"
เธอชี้นิ้วไปรอบห้อง "พี่ลู่ก็ 'สมเหตุสมผล' พี่เสว่ก็ถามเรื่องดาบ เหยาเหยาก็นั่งยิ้ม มีเอ๋อร์คนเดียวที่สติยังปกติในทีมนี้!?"
"เอ๋อร์" ซูเหยาเอ่ยนุ่มๆ "แล้วเอ๋อร์เชื่อไหมล่ะ"
สตรีมเมอร์สาวเปิดปากจะเถียง แล้วค้าง...นิ้วเริ่มนับอากาศ "แมตช์ที่รู้ใจคู่แข่งทุกตัว...เส้นทางฟาร์มที่ไม่เคยพลาด...เรื่องหุ้นที่บอกพี่เคออี๋ล่วงหน้า...คำทำนายขวดไวน์ที่ทำพิธีกรสาวหน้าซีดคาสนาม..."
เธอทรุดนั่งลงเบาะ "...โอเคค่ะ เอ๋อร์รับได้แล้ว ขอเวลาสิบวิ กับชานมอีกหนึ่งแก้ว"
ซูเหยายิ้มมองทีมที่เธอรักรับความจริงทีละคน แล้วจับมือหลินเฉินใต้โต๊ะ บีบเบาๆ
เธอคือคนเดียวที่รู้เวอร์ชันเต็ม—เวอร์ชันที่มีกองเลือดในตรอกและสิบปีที่ไม่มีความสุขสักวัน และเธอรู้ว่าการที่เขาเล่าได้แม้แค่ฉบับย่อ ต้องใช้ความกล้ามากกว่าลงสนามไหนๆ
"สรุปสถานการณ์" มู่ชิงเสว่ดึงทุกคนกลับสู่โหมดศึก "กัปตันของเรารู้อนาคต ศัตรูของเราเป็นทุนข้ามชาติที่อยากผ่าสมองกัปตัน และอีกสี่วัน เขาต้องนอนลงในแคปซูลที่พวกมันเตรียมไว้ ต่อหน้าคนร้อยล้าน"
"คำถามเดียวที่เหลือคือ" เธอมองหลินเฉิน "เจ้ามีแผนแล้วใช่ไหม"
หลินเฉินยิ้ม—รอยยิ้มเวลาเจอ "ของแพง" ที่ทั้งทีมรู้จักดี
"มี และคืนนี้แหละ เราจะวางมันด้วยกันทุกหมาก"
---
อีกฟากเมือง ชั้นใต้ดินตึกราชันนิรันดร์
ชายผมทองจากเคย์แมนตรวจแคปซูลหกเครื่องรอบสุดท้าย พึงพอใจกับสิ่งที่เห็น
"ทุกอย่างพร้อม" เขารายงานเข้าสายข้ามทวีป "รอบชิงอีกสี่วัน เป้าหมายไม่มีทางรู้—อุปกรณ์สแกนซ่อนในวงจรปรับสมดุลประสาทมาตรฐาน ต่อให้รื้อเครื่องก็แยกไม่ออก"
เขาไม่รู้เลยว่า ที่มุมห้อง กล้องวงจรปิดตัวหนึ่งที่ "เสีย" มาสามวัน เพิ่งถูกซ่อมเงียบๆ โดยช่างไฟชุดใหม่ของตึก
ช่างไฟที่บริษัทแม่ เพิ่งถูกเทคโอเวอร์เงียบๆ เมื่อสองสัปดาห์ก่อน โดยกองทุนแห่งหนึ่งจากเมืองหลวง
ชื่อกองทุน: เคอเฉิงแคปิตอล
Sign in to comment
No comments yet.