45: ดาบของมู่ชิงเสว่ และทีมในอดีตที่ทิ้งเธอมา

รอบ 16 ทีม ผลจับสลากขึ้นจอยักษ์

【เฉินเทียน VS จ้านฉีอีสปอร์ต】

วินาทีที่ชื่อขึ้น กล้องทุกตัวในสนามหันไปจับใบหน้าเดียว—มู่ชิงเสว่

เพราะทั้งวงการรู้: จ้านฉีคือทีมเก่าของเธอ ทีมโปรลีกอันดับต้นของประเทศที่เธอแบกมาสามปี ก่อน "แยกทางอย่างมืออาชีพ" ด้วยแถลงการณ์สามบรรทัดเมื่อต้นปี

สิ่งที่วงการไม่รู้ คือสามบรรทัดนั้นกลบอะไรไว้

คืนก่อนแข่ง ดาดฟ้าโรงแรมที่พักทีม

หลินเฉินขึ้นมาพบร่างชุดขาวยืนซ้อมดาบกลางลมหนาว ท่วงท่าหิมะโปรยที่ปกติงามสงบ คืนนี้มีคมแฝงความขุ่นที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัว

"ฝีดาบฟ้องนะ" เขาเอ่ยทัก "ใจไม่นิ่ง"

มู่ชิงเสว่เก็บดาบ ไม่ปฏิเสธ เธอเลิกเสแสร้งกับผู้ชายคนนี้ไปนานแล้ว

"จ้านฉีไม่ใช่แค่ทีมเก่า" เธอเอ่ยหลังเงียบไปครู่ มองแสงไฟเมืองหลวง "มันคือทีมที่พ่อข้าถือหุ้น"

หลินเฉินเงียบฟัง—เรื่องนี้ แม้แต่ข้อมูลชาติก่อนของเขาก็มีแค่ครึ่งเดียว

"ตระกูลมู่ทำธุรกิจอุปกรณ์กีฬา พ่อสร้างทีมจ้านฉีเป็นเครื่องมือการตลาด แล้วใส่ลูกสาวเข้าไปเป็น 'พรีเซนเตอร์ที่เล่นเกมได้'" เสียงเธอเรียบแต่ทุกคำมีน้ำหนัก "สามปี ข้าซ้อมหนักกว่าทุกคนสองเท่า แบกทีมเข้ารอบชิงลีกสองครั้ง และทุกครั้งที่ชนะ พาดหัวคือ 'กลยุทธ์อัจฉริยะของโค้ช' ทุกครั้งที่แพ้ พาดหัวคือ 'คุณหนูมู่ฟอร์มหลุด'"

"วันที่ข้าขอเป็นกัปตัน พ่อหัวเราะกลางโต๊ะอาหาร บอกว่า 'ผู้หญิงเป็นหน้าตาของทีมก็พอแล้ว สมองมีคนคิดให้'"

"ข้าเลยฉีกสัญญา ทิ้งนามสกุลไว้ที่บ้าน แล้วมาเล่นเกมนี้ด้วยชื่อ 'เสว่อู่' ตัวคนเดียว—เพื่อพิสูจน์ว่าดาบของมู่ชิงเสว่ ไม่ต้องมีตระกูลมู่ค้ำ"

"แล้วก็มาแพ้เจ้าตั้งแต่เดือนแรก" เธอหันมา แววตาประหลาด ขุ่นปนขำปนอะไรอีกหลายอย่าง "รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงตามเจ้ามาจนถึงวันนี้"

"เพราะอยากชนะข้า?"

"นั่นข้ออ้างที่ข้าบอกสื่อ" มู่ชิงเสว่ส่ายหัวช้าๆ "เหตุผลจริงคือ...วันที่เจ้ายื่นดาบตำนานให้ข้าหลังศึกบอสโลก เจ้าพูดว่า 'คนที่คุ้มกันหลังข้าทั้งศึก ควรได้ของที่คู่ควร' "

"ยี่สิบปีของชีวิต นั่นคือครั้งแรกที่มีคนให้ของข้า เพราะสิ่งที่ข้า **ทำ** ไม่ใช่สิ่งที่ข้า **เป็น**"

ลมหนาวพัดผ่าน เงียบไปนาน

"พรุ่งนี้" หลินเฉินเอ่ยขึ้น "แมตช์ทีมไฟต์ทั้งสามเกม ข้าจะวางเจ้าเป็น **ตัวเรียกเพลย์หลัก** ทั้งทีมเล่นตามดาบเจ้า ข้ารวมถึงข้าด้วย"

มู่ชิงเสว่หันขวับ "เจ้าบ้าหรือเปล่า รอบ 16 ระดับประเทศ ไม่ใช่เวทีให้ใครมาพิสูจน์ตัว—"

"ใครบอกว่าพิสูจน์ตัว" เขาสบตาเธอตรงๆ "ข้าวางคนตามความสามารถเสมอ และความจริงคือ—ในเกมทีมไฟต์แบบแผนเปิด เจ้าอ่านจังหวะดาบได้ละเอียดกว่าข้า ข้าได้เปรียบเพราะรู้ข้อมูล แต่เจ้าได้เปรียบเพราะ **พรสวรรค์** ต่อหน้าทีมเก่าเจ้า ข้าอยากให้โลกเห็นอย่างหลัง"

"พรุ่งนี้ไม่ใช่ของขวัญจากข้านะ มู่ชิงเสว่ มันคือตำแหน่งของเจ้าอยู่แล้ว แค่ถึงเวลารับคืน"

หญิงสาวยืนนิ่ง ลมพัดปอยผมปลิว ตาคู่ที่เย็นชามาทั้งชีวิตสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

"...หลินเฉิน" ในที่สุดเธอก็เอ่ย เสียงเบากว่าปกติ "ถ้าพรุ่งนี้ข้าชนะ ข้าจะทวงรางวัลหนึ่งอย่าง"

"ว่ามา"

"ยังไม่บอก" เธอหมุนตัวเดินไปทางลิฟต์ เร็วผิดปกติ ราวกำลังหนีอะไรบางอย่าง แต่เสียงที่ลอยมายังชัด "ชนะก่อน...แล้วเตรียมใจไว้ก็แล้วกัน"

---

วันแข่ง สนามแปดหมื่นที่นั่ง

แมตช์ที่สื่อตั้งชื่อว่า "ศึกล้างบ้านเก่า" จบลงด้วยสกอร์ 3-1

และทั้งสามเกมที่ชนะ คนทั้งประเทศได้เห็น "เสว่อู่เวอร์ชันที่ไม่เคยมีใครเห็น"—ไม่ใช่ดาบเงินที่เล่นตามแผนใครอย่างสมบูรณ์แบบ แต่คือผู้บัญชาการสนามที่เรียกเพลย์เฉียบขาด ดุดัน และอ่านทีมเก่าตัวเองขาดทุกกระเบียด เพราะไม่มีใครรู้จุดอ่อนของระบบ "โค้ชคิดให้" ดีเท่าคนที่เคยถูกระบบนั้นกดมาสามปี

เกมสุดท้ายจบที่ภาพดาบใหญ่เพลิงนรกปักลงกลางฐานทีมจ้านฉี โดยมีอดีตเพื่อนร่วมทีมห้าคนนอนเรียงรอบ

บนอัฒจันทร์ VIP ชายวัยห้าสิบในสูทแบรนด์อุปกรณ์กีฬา นั่งหน้าเข้มไม่พูดสักคำ

หลังจบแมตช์ นักข่าวถามมู่ชิงเสว่หน้ากล้อง "วันนี้อยากฝากอะไรถึงทีมเก่า หรือ...ครอบครัวไหมครับ"

ทั้งสนามเงียบรอ

"ไม่มีค่ะ" ราชินีน้ำแข็งตอบเรียบ แล้วเหลือบมองชายหนุ่มชุดทองที่ยืนถัดไป "แต่มีเรื่องฝากถึงกัปตันทีมตัวเอง"

เธอหันมา ต่อหน้ากล้องทั้งประเทศ ใบหน้าเย็นชามีสีแดงระเรื่อจางๆ ที่กล้องซูมจับได้ชัด

"รางวัลที่บอกไว้—ข้าขอ **ดวลครั้งที่สอง** วันไหนก็ได้ที่เจ้าพร้อม และครั้งนี้ถ้าข้าชนะ..."

"เจ้าต้องตอบคำถามข้าหนึ่งข้อ ตามจริง ห้ามเลี่ยง"

ฟอรัมทั้งประเทศลุกเป็นไฟภายในนาที ด้วยกระทู้เดียวกันหมด

**「ถามจริง มีใครคิดว่านี่เรื่องดวลดาบบ้าง ยกมือหน่อย!?」**