44: 32 ทีมทั่วแผ่นดิน

รอบ 32 ทีมใช้เวลาแข่งทั้งสัปดาห์ และมันคือสัปดาห์ที่ทั้งประเทศได้รู้จักคำว่า "อีสปอร์ต" ในความหมายใหม่

ทุกเย็น ร้านอาหารทุกเมืองเปิดจอถ่ายทอดสด เรตติ้งรวมแซงละครหลังข่าวทุกช่อง หนังสือพิมพ์กีฬาที่เคยมีแต่ฟุตบอล เพิ่มหน้า "ศึกชิงจ้าว" เป็นหน้าประจำ

และในสัปดาห์เดียวกันนั้น ห้องสวีทชั้นบนของโรงแรมที่พักทีมเฉินเทียน ก็กลายเป็นห้องวอร์รูมถอดเทปของหลินเฉิน

"บอสดูครบทุกแมตช์เลยเหรอคะ สามสิบสองทีมนะ" ถังอวิ้นเอ๋อร์ถามตอนยกชานมเข้ามาส่งรอบดึก

"ชาติก่อนข้ารู้จักทุกทีมในประเทศ" เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากจอ "ชาตินี้ข้าต้องเช็กว่า...ความรู้นั้นยังใช้ได้กี่เปอร์เซ็นต์"

คำตอบที่ได้ ทำให้เขานั่งดูจนสว่างหลายคืน

**ทีมส่วนใหญ่—ตรงตามความทรงจำ**

「หงส์ทะเลทราย」แชมป์เมืองใต้ สายบู๊เลือดร้อนที่เผาคู่แข่งด้วยเกมรุกไม่พักหายใจ กัปตันของพวกเขา「อินทรีแดง」ยังคงเป็นมือดาบอันดับสามของประเทศเหมือนชาติก่อนเป๊ะ ชนะรอบแรก 3-1 ด้วยสไตล์เดิม แพ้เกมเดียวเพราะความบุ่มบ่ามเดิม

「วิหคเหล็ก」แชมป์เมืองตะวันออก ตรงข้ามสุดขั้ว—ทีมระบบที่ซ้อมวันละสิบสี่ชั่วโมง วินัยระดับทหาร เดินเกมตามสถิติทุกการตัดสินใจ ชาติก่อนทีมนี้ไปไกลถึงรอบรองฯ ก่อนแตกเพราะปัญหาเงินภายใน ชาตินี้...หลินเฉินจดโน้ตไว้ว่าอาจซื้อทั้งทีมตอนมันแตก

จ้านฉีอีสปอร์ต—ทีมเก่าของมู่ชิงเสว่ ผ่านรอบแรก 3-0 อย่างไร้ที่ติ กล้องจับภาพโค้ชใหญ่ให้สัมภาษณ์อย่างมั่นใจว่า "ทีมเราสมบูรณ์กว่าเดิมมาก หลังปรับโครงสร้าง" มู่ชิงเสว่ดูคลิปนั้นจบโดยไม่พูดสักคำ แล้วไปซ้อมดาบต่ออีกสองชั่วโมงเกินตาราง

**แต่มีหนึ่งทีม—ที่ความทรงจำของเขาว่างเปล่า**

คืนที่สี่ของสัปดาห์ หลินเฉินเปิดแมตช์ของ「หมาป่าเหนือ」ปะทะทีมวางอันดับเจ็ด แชมป์เมืองท่า「สมิงทะเล」

บนกระดาษมันควรเป็นแมตช์ผ่านทางของทีมวาง

เกมจริงคือการไล่ล่าที่ดิบที่สุดของรอบ

ทีมชุดวอร์มเทาห้าคนเล่นเหมือนไม่เคยอ่านตำราเล่มไหนในโลก—แท้งค์ของพวกเขาเปิดเกมด้วยการเดินเข้ากลางวงห้าคนเฉยๆ แลกชีวิตตัวเองกับการล็อกตำแหน่งสองตัวหลัก นักธนูยิงมุมที่ไม่มีสถิติรองรับแต่เข้าเป้าครั้งแล้วครั้งเล่า และทั้งทีมไม่มีใครเล่นเซฟแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับทุกเกมคือเกมสุดท้ายของชีวิต

3-2 หมาป่าเหนือเขี่ยทีมวางอันดับเจ็ดตกรอบ

"โหดดีนะทีมนี้" ซูเหยาที่แวะมาดูด้วยออกความเห็น "แต่เล่นเปลืองตัวจัง สไตล์นี้เจอทีมท็อปจริงๆ จะไหวเหรอ"

หลินเฉินไม่ตอบทันที เขากดรีเพลย์ช็อตเดิมเป็นรอบที่ห้า—จังหวะที่แท้งค์หมาป่าเหนือยิ้มทั้งที่ HP เหลือเศษ แล้วพิมพ์ในแชทสาธารณะสั้นๆ ว่า *"กะแค่นี้ กะทำงานเหมืองหนักกว่านี้เยอะ"*

"ทีมนี้ไม่มีในความทรงจำข้า" ในที่สุดเขาก็เอ่ย เสียงต่ำลงครึ่งขั้น "ชาติก่อน รายชื่อ 32 ทีมไม่มีหมาป่าเหนือ ไม่มีแม้แต่ในรอบคัดเลือก"

ซูเหยาชะงัก เธอเข้าใจน้ำหนักของประโยคนั้นดี—ทุกอย่างที่ "ไม่อยู่ในความทรงจำ" คือคลื่นที่เกิดจากหินที่เขาโยนลงน้ำเอง

"แปลว่า..."

"แปลว่าโลกเริ่มเปลี่ยนเส้นทางจากที่ข้ารู้" เขาพยักหน้าช้าๆ "อาจเพราะกระแส 'เทพติดดิน' ของข้าไปจุดไฟให้ใครสักคนที่ชาติก่อนไม่เคยกล้าลงสนาม...ผีเสื้อขยับปีก พายุก็เกิดในที่ที่ไม่เคยมี"

เขามองภาพห้าคนชุดเทากอดกันกลางสนามบนจอ

*ทีมที่ข้าอ่านไม่ได้ด้วยข้อมูลอนาคต...น่าสนใจ และอันตรายที่สุดในรายการนี้สำหรับเรา*

---

ระหว่างสนามเดือด โต๊ะธุรกิจก็เดือดไม่แพ้กัน

จ้าวเคออี๋บินมาถึงเมืองหลวงกลางสัปดาห์ พร้อมทีมงานเจ็ดคนกับตารางประชุมแน่นสามวัน

"สรุปสถานะค่ะท่านประธาน" เธอเปิดแฟ้มในห้องประชุมโรงแรม "สปอนเซอร์ระดับเมืองสิบสามเจ้าเดิม ตอนนี้มีแบรนด์ระดับประเทศทาบเพิ่มอีกเก้า เครื่องดื่มเกลือแร่เจ้าใหญ่เสนอเหมาชุดแข่งสามฤดูกาล ค่ายมือถือขอเงาธุลีถ่ายโฆษณาเดี่ยว ตัวเลขรวมถ้าเซ็นหมด—เก้าสิบล้านต่อปี"

"เลือกเซ็นแค่ที่ไม่ขัดกันเอง และไม่มีเงื่อนไขผูกตัวเกินสองปี" หลินเฉินตอบแทบไม่ต้องคิด "ตอนนี้เรายังเล็ก อีกหกเดือนราคาเราจะคูณสาม สัญญายาววันนี้คือขายถูกวันหน้า"

"ตรงกับที่ฉันร่างไว้ค่ะ" จ้าวเคออี๋ยิ้มมุมปาก เปิดแฟ้มเล่มที่สอง "ส่วนเรื่องที่สอง—เฉินเทียนมีเดียเซ็นพิธีกรคนใหม่เรียบร้อย เงียบที่สุดเท่าที่กฎหมายอนุญาต ตามที่สั่ง"

แฟ้มหน้านั้นมีรูปฉินเสว่ พร้อมสัญญาที่ข้อ 22 ของโลกเก่า ถูกแทนที่ด้วยข้อคุ้มครองพนักงานที่ทนายร่างใหม่ทั้งหมด

"เธอจะยังทำงานในราชันนิรันดร์มีเดียจนสัญญาเก่าหมด" หลินเฉินปิดแฟ้ม "ระหว่างนั้น ทุกอย่างที่เธอเห็น...เราเห็น"

---

คืนสุดท้ายก่อนจับสลากรอบ 16

หัวหน้าทีมเกราะหิน—ชายร่างเหลี่ยมที่ทุกคนเรียกสั้นๆ ว่า "พี่สือ"—ขอเข้าพบเป็นการส่วนตัว พร้อมแท็บเล็ตเข้ารหัสหนึ่งเครื่อง

"รายงานประจำสัปดาห์ครับท่านประธาน" เขาเปิดแผนที่เมืองหลวง จุดสีแดงกระจายอยู่เจ็ดจุด "ทีมเฝ้าระวังที่ตามเรามาจากเขตเหอตง ยังประจำสามชุดเหมือนเดิม แต่ในเมืองหลวง เราพบความเคลื่อนไหวเพิ่ม"

นิ้วหนาจิ้มลงจุดแรก "โกดังย่านท่าเรือเก่า เช่าใหม่เมื่อสิบวันก่อนโดยบริษัทโลจิสติกส์ที่จดทะเบียนเคย์แมน รถตู้เข้าออกเฉพาะกลางคืน" จุดที่สอง "ตึกสำนักงานห่างสนามแข่งสองช่วงถนน ชั้นสิบสองทั้งชั้น ผู้เช่าใหม่ กระจกฟิล์มดำทั้งแถบ มองลงมาเห็นทางเข้านักกีฬาพอดี" จุดที่สาม "และนี่ครับ ตัวจริง"

ภาพถ่ายระยะไกลขึ้นจอ—ชายผมทองในเสื้อโค้ตเทา กำลังเดินออกจากรถยุโรปสีดำหน้าโรงแรมห้าดาว

"ชายคนเดียวกับที่คุมชุดเฝ้าระวังชุดสามที่เขตเหอตง บินถึงเมืองหลวงเมื่อวานเช้า เช็กอินในนามบริษัท 'โครนอส ซีเคียวริตี้โซลูชันส์' พร้อมทีมงานอีกสิบสอง และอุปกรณ์ลังใหญ่หกลังที่ผ่านศุลกากรช่องพิเศษ"

"หกลัง" หลินเฉินทวนคำ มองภาพชายผมทอง

*ขนาดพอดีกับแคปซูล VR หกเครื่องที่ตั้งโชว์อยู่ขอบสนาม*

"พวกมันยกทัพมาครบแล้ว" เขาเอ่ยเรียบๆ ราวคุยเรื่องพยากรณ์อากาศ "ดี...ยิ่งของครบ ยิ่งจบทีเดียว พี่สือ เพิ่มเวรคุ้มกันทุกจุดตามแผนบี และฝากดูทีมช่างที่จะเข้าตรวจแคปซูลกลางสัปดาห์หน้าให้ละเอียด—ใครเข้า ใครออก กี่นาที ถ่ายให้หมด"

"รับทราบครับ"

ประตูปิดลง หลินเฉินยืนมองแสงไฟเมืองหลวงผ่านกระจกสูง

ในเกม—รอบ 16 รออยู่ พร้อมทีมเก่าของมู่ชิงเสว่ที่โชคชะตาจับมาเจอกัน

นอกเกม—หมากของโครนอสขยับเข้าตำแหน่งทีละตัว รอบสนามที่คนทั้งประเทศจับตา

*มาสิ* เขามองเงาสะท้อนตัวเองในกระจก *สนามนี้ข้าเตรียมโต๊ะไว้ให้ทุกคนแล้ว*

พรุ่งนี้ ผลจับสลากรอบ 16 จะขึ้นจอ

และชื่อคู่หนึ่งบนจอนั้น จะทำให้ทั้งวงการกลั้นหายใจ