43: เปิดสังเวียนเมืองหลวง

รถไฟความเร็วสูงสายเหนือ ตู้ขบวนพิเศษที่เฉินเทียนเหมายกตู้

วิวนอกหน้าต่างไหลผ่านด้วยความเร็วสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ภายในตู้ บรรยากาศเหมือนห้องนั่งเล่นเคลื่อนที่—มู่ชิงเสว่นั่งหลับตาฟังเพลงข้างหน้าต่าง ไป๋ลู่อ่านบันทึกเควสเล่มหนา ซูเหยากับถังอวิ้นเอ๋อร์เล่นไพ่กันเสียงดังท้ายตู้ โดยมีทีมเกราะหินสองนายนั่งประจำหัวท้ายขบวนเงียบๆ ตามระเบียบรักษาความปลอดภัยที่ไม่มีใครพูดถึง แต่ทุกคนรู้ว่าทำไมต้องมี

"บอสคะ" ถังอวิ้นเอ๋อร์โผล่หัวมาจากท้ายตู้ กล้องเล็กติดมือตามเคย "ขอคลิปปิดซีรีส์ 'สามสิบวันสู่สังเวียน' หน่อยค่ะ ตอนสุดท้ายแล้ว ยอดดูรวมทะลุสองร้อยล้านวิว สปอนเซอร์ทวงซีนบอสทุกวัน"

หลินเฉินละสายตาจากหน้าต่าง "อยากได้แบบไหน"

"ประโยคเดียว ให้คนทั้งประเทศจำ"

เขาคิดสองวินาที แล้วมองเข้ากล้อง

"เมืองหลวงไม่ใช่ปลายทาง มันแค่สนามที่ใหญ่ขึ้น—ส่วนปลายทางของเฉินเทียน ยังอีกไกล"

"ได้แล้วค่ะ!" สตรีมเมอร์สาวกดหยุดอัด ยิ้มบาน "ตัดขึ้นป้ายโฆษณาได้เลยเนี่ย"

รถไฟลอดอุโมงค์สุดท้าย แสงเมืองหลวงสาดเข้ามาเต็มหน้าต่าง—ป่าตึกระฟ้าที่ไกลสุดลูกตา และบนจอยักษ์ข้างตึกที่ใหญ่ที่สุด โปสเตอร์ศึกชิงจ้าวระดับประเทศกำลังเปลี่ยนภาพ 32 ทีมวนไป

วินาทีที่ภาพทีมเฉินเทียนขึ้นจอ ซูเหยาเผลออุทานเบาๆ

"...เราอยู่บนตึกกลางเมืองหลวงแล้ว หลินเฉิน"

"ยัง" หลินเฉินมองภาพตัวเองบนตึก ตาสงบ "อาทิตย์หน้า เราถึงจะอยู่"

ชานชาลาสถานีกลางคือบทเรียนแรกของความดังระดับประเทศ—แฟนคลับหลายร้อยรอรับพร้อมป้ายไฟ "เงาธุลี" "เสว่อู่" "เอ๋อร์เอ๋อร์" กล้องสื่อนับสิบดักทุกทางออก ทีมเกราะหินต้องเปิดเส้นทางพิเศษพาออกประตูข้าง

ในรถตู้ที่แล่นออกจากสถานี ถังอวิ้นเอ๋อร์ยังตื่นเต้นไม่หาย "ป้ายไฟชื่อเอ๋อร์ด้วย! เห็นไหมคะ! สามอันเชียว!"

"เห็น" มู่ชิงเสว่ตอบเรียบ "พร้อมตากล้องสามสิบตัว จำหน้าพวกที่ถ่ายเราไว้ด้วย—ครึ่งหนึ่งไม่ใช่นักข่าว ท่ายืนมันคนเฝ้าระวัง"

อากาศในรถเย็นลงครึ่งองศา หลินเฉินสบตากับหัวหน้าชุดเกราะหินผ่านกระจกมองหลัง ฝ่ายนั้นพยักหน้าช้าๆ หนึ่งครั้ง—เห็นแล้ว บันทึกแล้ว

เมืองหลวงต้อนรับพวกเขาด้วยดอกไม้ และดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังดอกไม้

---

สามวันถัดมา พิธีเปิดศึกชิงจ้าวระดับประเทศ

สนามกีฬาในร่มจุแปดหมื่นเต็มทุกที่นั่ง ยอดผู้ชมออนไลน์เปิดมาที่ร้อยสิบล้าน—สถิติใหม่ของวงการบันเทิงทุกแขนง ไม่ใช่แค่เกม

32 ทีมแชมป์จากทุกเมืองเดินพาเหรดใต้แสงไฟ โดรนสามพันลำวาดโลโก้แต่ละทีมกลางอากาศเหนือสนาม

แชมป์เมืองใต้「หงส์ทะเลทราย」เดินนำด้วยชุดแดงเพลิงทั้งทีม แชมป์เมืองตะวันออก「วิหคเหล็ก」มาพร้อมเสียงเชียร์จัดตั้งสามพันคน แชมป์เขตเหมืองเหนือ—ทีมโนเนมในชุดวอร์มสีเทาเรียบที่ดูราคาถูกที่สุดในขบวน เดินแถวตรงเป๊ะราวคนงานเข้ากะ ป้ายชื่อทีมเขียนสั้นๆ:「หมาป่าเหนือ」

หลินเฉินที่กำลังรอคิวท้ายขบวน หรี่ตาลงนิดหนึ่ง

*หมาป่าเหนือ...?*

ความทรงจำสิบปีของเขาไล่รายชื่อทีมระดับประเทศทุกรุ่น ทุกซีซั่น

*ไม่มี ทีมนี้ไม่เคยมีอยู่ในไทม์ไลน์ชาติก่อน*

"บอส ใกล้ถึงคิวเราแล้ว" เสียงซูเหยาดึงสติกลับมา เขาเก็บคำถามนั้นลงลิ้นชัก—แต่ไม่ได้ทิ้ง

ทีมเฉินเทียนเดินออกมาเป็นลำดับสุดท้าย และเสียงสนามก็บอกทุกอย่าง—คลื่นเสียงแปดหมื่นคนกระแทกจนพื้นสั่น ป้ายไฟสว่างทั้งอัฒจันทร์ พวกเขาไม่ใช่แค่ทีมแข่ง แต่คือ "เรื่องเล่าของประเทศ" ไปแล้ว นักศึกษาจนที่ซื้อตึกคืนให้ทั้งตรอก ทีมที่ถูกริบดาบแล้วยังชนะ กัปตันที่โดนแฉกลางสนามแล้วพลิกเป็นวาทะระดับตำนาน

"ขอต้อนรับสู่ศึกชิงจ้าวระดับประเทศ ฤดูกาลที่หนึ่ง!" เสียงพิธีกรกึกก้อง "สามสิบสองทีม หนึ่งบัลลังก์ เงินรางวัลรวมหนึ่งร้อยล้านหยวน!"

พลุเงินทองระเบิดเต็มเพดานสนาม

ศึกที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เกมออนไลน์ เปิดฉากอย่างเป็นทางการ

---

รอบแรก เฉินเทียนเจอแชมป์เมืองชายฝั่ง「คลื่นสลาตัน」ทีมจัดอันดับเก้าของรายการ

ทีมชายฝั่งไม่ใช่หมู—กัปตันของพวกเขาคือสายข้อมูลชื่อดัง ทำการบ้านมาหนาเป็นฟอน หน้าสื่อให้สัมภาษณ์อย่างสุภาพ: "เฉินเทียนแข็งแกร่งครับ แต่ทุกทีมมีแพทเทิร์น เราถอดเทปมาครบทุกแมตช์ตั้งแต่ระดับเมือง"

เกมแรก ทีมไฟต์ 5v5 ทีมคลื่นสลาตันเปิดด้วยเซ็ตรับมือ "โหมดด้นสด" ที่ซ้อมมาเป็นเดือน—แผนรับความวุ่นวายที่ออกแบบมาดีที่สุดเท่าที่ทีมระดับเมืองจะทำได้

ปัญหาคือเฉินเทียนไม่ได้เล่นด้นสด

พวกเขาเล่นแผนพื้นฐานที่สุดในตำรา เดินเกมช้า เนียบ เป็นระเบียบ—และทีมที่เตรียมรับพายุ พอเจอความสงบกลับทำอะไรไม่ถูก จังหวะที่ตั้งใจรอ "ความมั่ว" ไม่เคยมาถึง มีแต่การบีบพื้นที่ทีละนิ้วราวเครื่องจักร จนหมดกระดาน

"พวกเขาถอดเทปเรามา เราเลยเล่นสิ่งที่ไม่อยู่ในเทป" หลินเฉินอธิบายสั้นๆ กลางเกมสอง "ความน่ากลัวของทีมเราไม่ใช่ความมั่ว แต่คือเลือกได้ว่าวันนี้จะเป็นทีมแบบไหน"

เกมสอง ชิงธง—เก้าสิบวินาทีบนสะพานของเอ๋อร์เอ๋อร์ถูกรีเมคในเวอร์ชันระดับประเทศ เกมสาม ดันเจี้ยน—สถิติเวลาใหม่ของรายการตามระเบียบ

ผลการแข่ง: 3-0 ใช้เวลารวมยี่สิบแปดนาที

กัปตันคลื่นสลาตันเดินมาจับมือหลังจบ สีหน้าทั้งช้ำทั้งทึ่ง "ผมถอดเทปคุณมาสามร้อยชั่วโมง...สรุปสิ่งเดียวที่ถอดไม่ได้ คือหัวกัปตันคุณ"

"ถอดได้ครับ" หลินเฉินจับมือตอบ "แต่ต้องใช้เวลาสิบปี"

ไม่มีใครรู้ว่าประโยคนั้นไม่ใช่มุก

---

แต่ตลอดทั้งแมตช์ สายตาของหลินเฉินไม่ได้อยู่ที่คู่แข่งแม้แต่นาทีเดียว

มันกวาดไปที่ขอบสนาม—แถวแคปซูล VR มาตรฐานฝ่ายจัดที่เรียงเงาวับ ป้ายระบุ "สำหรับรอบรองชนะเลิศและรอบชิงชนะเลิศ ผู้แข่งขันทุกคนต้องใช้อุปกรณ์กลางเพื่อความเท่าเทียม"

หกเครื่อง ใหม่เอี่ยม โลโก้ฝ่ายจัดติดเด่น ดูบริสุทธิ์ทุกตารางนิ้ว

แคปซูลรุ่นพิเศษ ที่ตามข้อมูลของเจียงเฟย—"พวกเขาเตรียมไว้ให้เขาโดยเฉพาะ"

กับดักตั้งอยู่กลางแจ้ง สวยงาม ถูกกติกา และมีคนร้อยล้านเฝ้าดูเขาเดินเข้าไป

"บอส มองแคปซูลพวกนั้นอีกแล้ว" ถังอวิ้นเอ๋อร์กระซิบข้างๆ "มีแผนหรือยังคะ"

หลินเฉินมองกับดักที่แวววาว แล้วมุมปากค่อยๆ ยกขึ้น

"มีสิ" เขาตอบเบาๆ "พวกมันอยากสแกนสมองข้าสิบห้านาทีใช่ไหม"

"งั้นข้าจะจัด 'สมอง' ให้พวกมันสแกน...แบบที่พวกมันจะเสียใจที่ขอ"