42: พันธมิตรที่คาดไม่ถึง และสังเวียนเปิดฉาก

ร้านชาชั้น 28 บ่ายสองตรง

ฉินเสว่มาคนเดียวตามนัด วางสัญญาลงบนโต๊ะ มือไม่สั่นแต่ตาไม่กล้าสบ

หลินเฉินอ่านข้อ 22 จบในสิบวินาที แล้ววางลง

"คุณต้องการอะไรจากผม" เขาถามตรง ไม่มีน้ำชา ไม่มีมารยาทเปิดบท

"ทางออก" ฉินเสว่ตอบตรงเช่นกัน เธอทิ้งบทนางฟ้าไปหมดแล้ว เหลือแต่ผู้หญิงที่คำนวณเก่งและกำลังจนมุม "สัญญาเก่าฉันเหลือสิบเดือน ค่าฉีกสัญญาแปดล้าน—เงินที่ฉันไม่มี ถ้าเซ็นฉบับใหม่ ฉันได้เงิน แต่กลายเป็นของขวัญในงานเลี้ยง ถ้าไม่เซ็น พวกเขาดองฉันจนเน่าแล้วปล่อยข่าวทำลายให้จบอาชีพ"

"คุณคือคนเดียวที่เคยเตือนฉัน ก่อนที่ฉันจะเชื่อ" เธอเงยหน้าขึ้น "และคุณคือคนเดียวที่ทำให้เย่หาวแพ้ได้ ฉันเลยมาขายของ"

"ขายอะไร"

"หูกับตาในราชันนิรันดร์มีเดีย" ฉินเสว่ยิ้มเจื่อนๆ "พิธีกรสาวไร้พิษภัยน่ะ เดินผ่านได้ทุกชั้น ได้ยินทุกวงเหล้า ผู้บริหารคุยกันต่อหน้าฉันเหมือนฉันเป็นแจกันดอกไม้—ซึ่งก็ถูกของพวกเขา แจกันใบนี้ความจำดีมาก"

"ราคา: ค่าฉีกสัญญาแปดล้าน บวกสัญญาใหม่กับเฉินเทียนมีเดียที่ไม่มีข้อ 22"

หลินเฉินมองผู้หญิงตรงหน้านิ่งนาน

สองชาติ สองเวอร์ชันของฉินเสว่—ชาติก่อนเธอเลือกปีนข้ามหลังเขาไปหาเย่หาว ชาตินี้เธอกำลังจะปีนข้ามหลังเย่หาวมาหาเขา คนคนเดียวกัน ตรรกะเดียวกัน แค่ลำดับบันไดสลับกัน

ความต่างเดียวคือ—ชาตินี้เขาไม่ได้มองเธอด้วยหัวใจ แต่มองด้วยกระดานหมาก

และบนกระดาน ตัวหมากที่เห็นแก่ตัวอย่างคงเส้นคงวา คือหมากที่คำนวณง่ายที่สุด

"ผมรับดีล โดยแก้สามข้อ" เขาเอ่ย "หนึ่ง—เงินแปดล้านเป็นเงินกู้จากบริษัท ผ่อนคืนจากค่าตัวห้าปี ผมไม่ซื้อคน ผมให้ทุนคนทำงาน สอง—สัญญาเฉินเทียนมีเดียของคุณ จะมีข้อที่ระบุชัดว่า บริษัทไม่มีสิทธิ์ใช้ตัวพนักงานนอกขอบเขตวิชาชีพ ทุกกรณี ทุกตำแหน่ง ไม่ใช่แค่ของคุณ"

ฉินเสว่ชะงักไปวินาทีหนึ่ง ข้อแรกเธอเข้าใจ—มันคือโซ่ที่สวยกว่าโซ่ของเย่หาว แต่ข้อสอง...เขียนเพื่อคุ้มครองคนทั้งบริษัท รวมถึงเธอ จากสิ่งที่เธอเกือบกลายเป็น

ผู้ชายคนนี้ปฏิเสธเธอสามรอบ แต่กลับเขียนเกราะให้เธอเป็นลายลักษณ์อักษร

"และสาม" สายตาเขาคมขึ้น "ข้อมูลชิ้นแรกที่ผมต้องการ ไม่ใช่วงเหล้าผู้บริหาร—ผมต้องการทุกอย่างที่คุณเคยเห็นหรือได้ยิน เกี่ยวกับ **ชั้นใต้ดินตึกราชันนิรันดร์ กับพวกต่างชาติที่เข้าออกตอนกลางคืน**"

ฉินเสว่ตาเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่ง "...คุณรู้เรื่องพวกนั้นด้วย"

เธอลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ ทั้งที่ร้านชาทั้งชั้นถูกเหมาไว้แล้ว

"ชั้นใต้ดินสามของตึก ลิฟต์แยกจากระบบหลัก ใช้คีย์การ์ดสีดำที่ทั้งบริษัทมีไม่ถึงสิบใบ ฉันเคยถูกเรียกไปเสิร์ฟของว่างในห้องรับรองชั้นนั้นสองครั้ง—พวกเขาเลือกฉันเพราะคิดว่าพิธีกรสาวฟังภาษาอังกฤษไม่ออก"

"ข้างในไม่เหมือนออฟฟิศ เหมือน...ศูนย์ควบคุมอะไรสักอย่าง จอเต็มผนัง ฝรั่งหกเจ็ดคนทำงานเงียบกริบ ทุกคนใส่บัตรโลโก้เดียวกัน—นาฬิกาทรายสีเงิน"

*นาฬิกาทราย...โครนอส* หลินเฉินจดทุกคำลงความจำ

"ครั้งล่าสุด ฝรั่งหัวหน้าพูดประโยคหนึ่งที่ฉันจำได้เป๊ะเพราะมันแปลก" ฉินเสว่เว้นจังหวะ "เขาบอกว่า—"

"**'เด็กคนนั้นไม่ใช่ความผิดปกติแรก เมื่อสิบปีก่อนเครื่องเคยตรวจพบคลื่นแบบเดียวกันหนึ่งครั้ง...ในวันที่แกนกลางถูกปลุก'**"

หลินเฉินนิ่งค้าง

โลกรอบตัวเหมือนถูกลดเสียงลงเหลือศูนย์ เหลือแต่ประโยคนั้นก้องวนซ้ำ

สิบปีก่อน—คือ "ตอนนี้" ของไทม์ไลน์ชาติก่อนที่เขาตาย และคือวันที่เขาลืมตาตื่นในชาตินี้

คลื่นแบบเดียวกัน ถูกตรวจพบ ในวันที่เขาย้อนเวลา

*เครื่องของพวกมัน เคยจับ "บางอย่าง" ได้ในวันที่ข้าตาย...วันเดียวกับที่แกนกลางของเกมถูกปลุก*

*แปลว่าการย้อนเวลาของข้า ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ลอยๆ มันทิ้งรอยไว้ในโลกจริง เป็นคลื่น เป็นข้อมูล เป็นสิ่งที่เครื่องจักรวัดได้—และมันเกี่ยวพันกับแกนกลางของจ้านเสิน*

มือใต้โต๊ะของเขากำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ—พวกโครนอสไม่ได้แค่ตามล่าความลับของเกม

พวกมันอาจกำลังตามล่า ความลับของ **การย้อนเวลาของเขา**

คำถามที่เขาแบกมาสิบปีบวกหนึ่งชาติ—*ใครส่งข้ากลับมา เพื่ออะไร*—วันนี้มีคนกลุ่มแรกที่อาจถือเศษคำตอบอยู่ในมือ และน่าขันที่สุด...มันคือศัตรู

"คุณหลิน?" ฉินเสว่เอียงหน้ามอง "หน้าคุณซีดไปนะ"

"ชาเย็นไปหน่อย" เขาตอบเรียบ สีหน้ากลับเป็นปกติในหนึ่งลมหายใจ—เร็วจนฉินเสว่ขนลุก นี่แหละผู้ชายที่เย่หาวแพ้ "ดีลจบ ทนายผมจะส่งสัญญาให้พรุ่งนี้"

"ส่วนคุณ จำสามข้อนี้ให้ขึ้นใจ" เขาชูนิ้ว "หนึ่ง—อย่าเปลี่ยนพฤติกรรมแม้แต่นิดเดียว ยิ้มแบบเดิม รับงานแบบเดิม สอง—ห้ามจดอะไรลงมือถือหรือกระดาษ ใช้ความจำดีๆ ของแจกันใบนี้ สาม—ช่องทางติดต่อ ผมจะให้คนกลางจัดให้ ห้ามทักหาผมตรงๆ อีกเด็ดขาด"

"ถ้าพวกนั้นเริ่มสงสัยคุณเมื่อไหร่ ถอนตัวทันที เงินกู้ไม่เกี่ยว ชีวิตคุณแพงกว่าข้อมูลทุกชิ้น"

ฉินเสว่เก็บสัญญาเก่าลงกระเป๋า มองชายหนุ่มตรงหน้าครู่หนึ่ง

"...รู้ไหม ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเย่หาวถึงแพ้คุณ" เธอลุกขึ้น ยิ้มจริงครั้งแรกของวัน "เขาใช้คนแบบใช้ของ คุณใช้คนแบบ...ลงทุนในคน ของมันพังได้ แต่การลงทุนมันงอกเงย"

"ขวดไวน์เริ่มมองเห็นชั้นวางแล้วจริงๆ" หลินเฉินรับคำ "ระวังตัวด้วย คุณฉิน"

ประตูร้านชาปิดลง

หลินเฉินนั่งอยู่คนเดียวอีกครู่ใหญ่ มองชาที่เย็นสนิทในถ้วย

*เย่หาว เจ้าเสียหูกับตาไปแล้วไม่รู้ตัว...ส่วนโครนอส* ตาเขาเย็นลงทีละองศา *พวกเจ้าอยากรู้นักใช่ไหมว่าคลื่นเมื่อสิบปีก่อนคืออะไร*

*อีกเจ็ดวัน เจอกันที่เมืองหลวง—คราวนี้ ข้าจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหากับดักเอง*