41: หมากเดินเอง: จดหมายจากเจียงเฟย และรอยร้าวของฉินเสว่

เหตุพยายามลักพาตัวหน้าโรงพยาบาล ถูกกดเป็นข่าวเล็กระดับ "เหตุชุลมุนหน้าสถานพยาบาล" ภายในหกชั่วโมง—ฝีมือการกดข่าวระดับมืออาชีพ ที่ยิ่งกดยิ่งยืนยันว่าคู่ต่อสู้มีมือยาวแค่ไหน

แต่หลินเฉินไม่ได้หวังพึ่งข่าวอยู่แล้ว เขาหวังพึ่งสิ่งที่แม่นยำกว่า: ความโลภกับความแค้นของมนุษย์

และคืนนั้น "นายจ้างปริศนา" ก็ได้รับไฟล์ใหม่จากเจียงเฟย—ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยส่ง

*"ของชิ้นนี้ราคาสองล้าน ต่อรองไม่ได้ เพราะถ้าเย่หาวรู้ว่าหลุด กูตายสถานเดียว"*

*"พวกโครนอสไม่ได้มาลงทุนอีสปอร์ต พวกมันบังคับให้เย่หาวใช้ราชันนิรันดร์เป็น 'เครื่องมือเก็บข้อมูล' กูแอบได้ยินคำว่า 'สัญญาณชีวภาพผู้เล่น' กับ 'พิกัดของแกนกลาง' และมีห้องเซิร์ฟเวอร์ลับชั้นใต้ดินที่ไม่เชื่อมกับระบบบริษัท พวกฝรั่งเข้าออกทุกคืน"*

*"อีกเรื่อง—พวกมันสั่งเย่หาวว่า ระดับประเทศรอบชิง 'ต้องการแค่ให้หลินเฉินใส่แคปซูลที่พวกเขาเตรียม' กูไม่รู้แปลว่าอะไร แต่ฟังแล้วขนลุก"*

หลินเฉินอ่านจบ นั่งนิ่งในความมืดของห้องทำงานนานมาก

สัญญาณชีวภาพผู้เล่น พิกัดของแกนกลาง แคปซูลที่เตรียมไว้

ชิ้นส่วนพวกนี้ต่อกับความรู้ชาติก่อนของเขาได้ครึ่งภาพ—ชาติก่อน ปีที่ห้าของเกม เคยมีข่าวลือสั้นๆ เรื่อง "โครงการลับของทุนข้ามชาติที่พยายามวิศวกรรมย้อนกลับเทคโนโลยีดำดิ่งของจ้านเสิน" ก่อนข่าวจะเงียบหายพร้อมนักข่าวที่เขียนมัน

ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นทฤษฎีสมคบคิด

ตอนนี้ ทฤษฎีนั้นส่งรถตู้มาหน้าบ้านเขาแล้ว

"เกมที่สร้างจากเรื่องจริงของตระกูลไป๋ลู่... NPC ที่ฉลาดเกินโปรแกรม... และทุนที่ตามล่า 'แกนกลาง'" เขาพึมพำ "จ้านเสิน เจ้าคืออะไรกันแน่"

คำตอบยังไม่มี แต่เข็มทิศมีแล้ว—หอจดหมายเหตุพันธสัญญา ที่จะเปิดในอีกแปดวัน ชาติก่อนมันคือดันเจี้ยนแรกที่ "เนื้อเรื่อง" เริ่มพูดถึงผู้สร้างโลก

ชาตินี้ เขาจะไปอ่านมันด้วยตาที่รู้ว่าต้องหาอะไร

---

อีกด้านของกระดาน หมากอีกตัวก็เริ่มเดินเอง

ฉินเสว่นั่งอยู่ในรถ มองตึกราชันนิรันดร์มีเดียผ่านกระจก มือกำซองเอกสารแน่น

ในซองคือสัญญาฉบับใหม่ที่ฝ่ายบริหารยื่นให้เมื่อเช้า—เงื่อนไขดีขึ้นทุกข้อ ยกเว้นข้อ 22 ที่เพิ่มเข้ามาเงียบๆ: *"บริษัทมีสิทธิ์มอบหมายงานรับรองแขกพิเศษและกิจกรรมส่วนตัวของพันธมิตรธุรกิจ ตามที่เห็นสมควร"*

งานรับรองแขกพิเศษ กิจกรรมส่วนตัว

ภาษากฎหมายของคำว่า "ขวดไวน์"

คำทำนายของผู้ชายคนนั้นดังก้องในหัว: *อีกสามปี ในห้องแต่งตัวสตูดิโอแห่งหนึ่ง คุณจะมองกระจกแล้วถามตัวเองว่ามาถึงจุดนี้ได้ยังไง*

ไม่ใช่สามปี แค่สามเดือน มันมาแล้ว

ฉินเสว่หลับตา ทบทวนชีวิตตัวเองอย่างเย็นชาแบบที่เธอถนัด—เธอไม่ใช่คนดี เธอรู้ตัวดี เธอปีนบันไดด้วยทุกอย่างที่มี และไม่เคยละอาย

แต่เธอมีกฎเหล็กข้อเดียวมาตลอด: **คนปีนบันได กับบันไดที่ถูกคนอื่นปีน มันคนละสถานะกัน**

และเย่หาวเพิ่งเปลี่ยนสถานะเธอ โดยไม่ถามสักคำ

เธอเปิดมือถือ ไล่หารายชื่อติดต่อจนถึงชื่อหนึ่งที่เซฟไว้ตั้งแต่งานแถลงข่าว ทั้งที่เจ้าตัวไม่เคยให้—เบอร์ผู้อำนวยการถัง ฝ่ายสื่อเฉินเทียน ที่เธอแอบจดจากนามบัตรบนโต๊ะกองงาน

พิมพ์ ลบ พิมพ์ ลบ พิมพ์ใหม่ สุดท้ายเหลือข้อความสั้นที่สุด

*"ดิฉันฉินเสว่ มีเรื่องอยากคุยกับท่านประธานหลิน ไม่ใช่เรื่องงานสื่อ และไม่ใช่กับดัก—เขาจะเข้าใจเองว่าทำไมฉันถึงเปลี่ยนข้าง บอกเขาว่า 'ขวดไวน์เริ่มมองเห็นชั้นวาง' "*

ส่ง

สามสิบนาทีต่อมา ข้อความตอบกลับมาจากเบอร์ไม่แสดงชื่อ

*"พรุ่งนี้ 14:00 ร้านชาเดิมที่คุณจ้าวเคยนัดผม ชั้น 28 — มาคนเดียว แล้วเอาสัญญาฉบับที่มีข้อ 22 มาด้วย"*

ฉินเสว่จ้องข้อความ ขนลุกทั้งแขนเป็นรอบที่สาม

*มันรู้แม้กระทั่งเลขข้อในสัญญา...*

---

ขณะเดียวกัน ห้องประชุมลับชั้นใต้ดิน ตึกราชันนิรันดร์

เย่หาวยืนรายงานหน้าจอที่ต่อข้ามทวีป ท่าทีนอบน้อมที่ไม่มีใครในประเทศเคยเห็น

"ปฏิบัติการหน้าโรงพยาบาลล้มเหลว เป้าหมายเพิ่มการคุ้มกันระดับทหาร การลักพาตัวก่อนรอบชิง...ความเสี่ยงสูงเกินไปครับ"

**"งั้นก็ใช้แผนเดิม"** เสียงจากจอเย็นเรียบ **"รอบชิงระดับประเทศ ผู้เข้าแข่งทุกคนต้องใช้แคปซูลมาตรฐานของฝ่ายจัด—และฝ่ายจัด ทำงานให้เรา"**

**"ให้มันเดินเข้าแคปซูลเอง ต่อหน้าคนร้อยล้าน ไม่มีการลักพาตัวไหนเนียนกว่านี้อีกแล้ว เด็กน้อย"**

**"ส่วนข้างใน...เราแค่ต้องการสแกนสมองมันสิบห้านาที ว่าทำไมคลื่นประสาทของเด็กคนนี้ ถึง 'ซิงก์' กับแกนกลางของจ้านเสิน ได้มากกว่ามนุษย์ทุกคนที่เราเคยวัด"**