ทีมรักษาความปลอดภัยที่จ้าวเคออี๋จัดมา ไม่ใช่ รปภ. ธรรมดา—บริษัท「เกราะหิน」อดีตหน่วยรบพิเศษทั้งทีม ค่าตัวเดือนละหนึ่งล้านสอง และคุ้มทุกหยวนตั้งแต่สัปดาห์แรก
"รายงานครับท่านประธานหลิน" หัวหน้าทีมนามสกุลสือ ร่างเหมือนตู้เหล็กเคลื่อนที่ วางแฟ้มภาพถ่ายลงตรงหน้า "เจ็ดวัน เราระบุทีมเฝ้าสังเกตได้สามชุด หมุนเวียนกัน รถหกคัน มืออาชีพระดับสูง—ไม่ใช่นักสืบเอกชนแน่นอน วิธีทำงานเหมือนหน่วยข่าวกรองเอกชนต่างชาติ"
"ที่น่ากังวลคือชุดที่สาม" เขาชี้ภาพชายผมทองในรถคันหนึ่ง "หน้านี้อยู่ในฐานข้อมูลวงการ: อดีตทหารรับจ้างยุโรปตะวันออก ปัจจุบันสังกัดบริษัทที่จดทะเบียนหมู่เกาะเคย์แมน ชื่อ...โครนอสซีเคียวริตี้โซลูชันส์"
โครนอส
ชื่อที่เจียงเฟยเพิ่งขายให้เขาเมื่อสามวันก่อน ผ่านตัวกลางสองชั้นที่อีกฝ่ายไม่มีทางรู้ว่าผู้ซื้อคือใคร—*"มีฝรั่งกลุ่มหนึ่งเข้าออกชั้นลับตึกราชันนิรันดร์ เย่หาวเรียกพวกมันว่า 'ผู้ถือหุ้นพิเศษ' และพวกมันถามถึงนายบ่อยผิดปกติ"*
เงินค่าข้อมูลห้าแสน เจียงเฟยรับโดยไม่รู้ว่ากำลังขายนายให้ใคร รู้แค่ว่า "นายจ้างปริศนา" จ่ายงามกว่าเย่หาวที่เพิ่งลดขั้นเขา และความแค้นทำให้มือพิมพ์ข้อมูลลับคล่องขึ้นทุกครั้ง
หมากที่ปลูกไว้ เริ่มออกผลตรงเวลา
"พวกมันยังไม่ลงมือ แค่เก็บข้อมูล แพทเทิร์นการเฝ้าแบบนี้คือการ 'ทำแผนที่ชีวิต' เป้าหมายครับ" หัวหน้าสือสรุป "เส้นทางประจำ จุดอ่อน คนใกล้ตัว ช่องว่างการคุ้มกัน—ปกติใช้เวลาสามถึงหกสัปดาห์ก่อนปฏิบัติการจริง"
"ปฏิบัติการแบบไหน" ซูเหยาที่นั่งฟังอยู่ด้วยถามเสียงแห้ง
หัวหน้าสือมองหลินเฉิน ได้รับสัญญาณพยักหน้า จึงตอบตรง
"ระดับทีมนี้ ราคานี้ มีงานเดียวครับ—**ลักพาตัว**"
ห้องเงียบกริบ
มู่ชิงเสว่ลุกขึ้นยืนช้าๆ "ข้าจะย้ายมานอนตึกนี้ ห้องว่างมีไหม" เธอประกาศหน้าตาย ไม่ใช่คำถาม
"เอ๋อร์ด้วยค่ะ!" ถังอวิ้นเอ๋อร์ยกมือ "บ้านเอ๋อร์ก็โดนเฝ้าเหมือนกันแหละมั้ง อยู่รวมกันปลอดภัยกว่า แล้วก็...แอบเป็นห่วงบอสด้วยนิดหน่อย นิดเดียวจริงๆ"
ไป๋ลู่ไม่พูดอะไร แค่เปิดแอปจองตั๋ว ย้ายเที่ยวบินกลับเมืองตัวเองทิ้งทั้งหมด
หลินเฉินมองสี่สาวที่ตัดสินใจกันเองเสร็จสรรพ อยากขำแต่ในอกกลับอุ่นวาบ
"ตึกนี้มีหกห้องว่าง" เขายอมแพ้ "แต่กฎเหล็กข้อเดียว—ทุกคนทำตามทีมเกราะหินร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีฮีโร่ ไม่มีข้อยกเว้น รวมถึงข้าด้วย"
---
แต่ศัตรูที่อยู่นอกความทรงจำ ขยับเร็วกว่าตำรา
คืนวันที่สิบเก้าก่อนศึกระดับประเทศ หลินเฉินออกจากโรงพยาบาลหลังเยี่ยมแม่—กิจวัตรเดียวที่เขาไม่ยอมตัดแม้ทีมรักษาความปลอดภัยจะขอร้อง แค่ยอมเปลี่ยนเวลาสุ่มทุกวัน
และคืนนั้น ความสุ่มช่วยชีวิตเขา
รถตู้ที่ควรประจำจุดตามแผนของอีกฝ่าย ต้องเร่งเครื่องไล่ตามกะทันหันเมื่อเป้าหมายออกมาเร็วกว่าคาดสี่สิบนาที แผนประกบสามทิศกลายเป็นการไล่ทื่อๆ ทิศเดียว
"ท่านประธาน วิ่ง!!" บอดี้การ์ดสองนายผลักเขาเข้าซอยโรงพยาบาลด้านหลัง พร้อมยืนขวางรถตู้ที่ปาดขึ้นทางเท้า
สามสิบวินาทีแห่งความโกลาหล—เสียงปะทะ เสียงคนวิ่ง เสียงนกหวีด รปภ. โรงพยาบาล แสงไฟฉุกเฉิน
รถตู้เผ่นหนีไปก่อนตำรวจถึงสามนาที ทิ้งบอดี้การ์ดเจ็บหนึ่ง และหลินเฉินที่ล้มครูดกับขอบฟุตบาทตอนถูกผลัก—แผลถลอกยาวที่แขนซ้าย กับข้อเท้าพลิก
ในห้องฉุกเฉิน ขณะพยาบาลวุ่นวาย เสียงเรียบนิ่งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือหัวเขา
"เลขสิบสี่ แผลถลอกแขนซ้าย ข้อเท้าขวาเคล็ด...และโกหกเจ้าหน้าที่ว่า 'หกล้มธรรมดา'"
หลินเฉินเงยหน้า
แพทย์หญิงในเสื้อกาวน์ยืนถือชาร์ตอยู่ตรงนั้น อายุราวยี่สิบหก ผมรวบเรียบใต้หมวก ใบหน้าสวยแบบสงบสะอาด แววตาหลังแว่นบางคมกริบราวมีดผ่าตัด ป้ายชื่อ: **กู้เหวินซี — อายุรศาสตร์**
หมอประจำตัวของแม่เขา คนที่เขาเจอผ่านๆ มาหลายเดือนในฐานะ "คุณหมอของคุณแม่"
"หกล้มจริงครับหมอ" เขายืนยัน
"คนหกล้ม แผลถลอกจะมีเศษกรวดกระจายทิศเดียว" เธอจดชาร์ตไม่เงยหน้า "ของคุณมีรอยครูดสองทิศ บวกรอยช้ำรูปนิ้วมือที่ต้นแขน—มีคน **ผลัก** คุณด้วยแรงระดับช่วยชีวิต และข้างนอกมีรถตำรวจสองคัน กับชายร่างใหญ่หน้าตึงสี่คนที่เฝ้าประตูห้องนี้เหมือนเฝ้าตู้เซฟ"
เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ เป็นครั้งแรก
"คุณหลินเฉิน—ลูกชายคนไข้เตียง 412 คนดังระดับประเทศ และคนโกหกที่แย่มาก" น้ำเสียงราบเรียบแต่มีประกายบางอย่าง "ฉันไม่สนว่าคุณไปมีเรื่องกับใคร นั่นเรื่องของตำรวจ แต่แม่ของคุณเพิ่งผ่าตัดใหญ่ ความเครียดคือศัตรูอันดับหนึ่งของการฟื้นตัว"
"เพราะงั้น ในเขตโรงพยาบาลนี้ ปัญหาของคุณ **ห้ามเดินถึงชั้นสี่** เด็ดขาด เข้าใจตรงกันไหมคะ"
หลินเฉินมองหมอสาวตรงหน้า แล้วพบว่าตัวเองยิ้มออกมาทั้งที่ข้อเท้ายังปวดตุบ
ในโลกที่ทุกคนมองเขาเป็นเทพ เป็นแชมป์ เป็นเป้าหมาย หรือเป็นภัยคุกคาม—ผู้หญิงคนนี้มองเขาเป็นแค่ "ญาติคนไข้ที่โกหกไม่เนียน"
"เข้าใจครับหมอ" เขาตอบ "และ...ขอบคุณที่ดูแลแม่ผมมาตลอดนะครับ"
"นั่นงานของฉัน" กู้เหวินซีปิดชาร์ต หมุนตัวเดินออก ถึงประตูก็หยุดนิดหนึ่ง พูดโดยไม่หันมา
"ส่วนการแข่งระดับประเทศ...คุณแม่คุณเปิดดูสตรีมลูกชายทุกวันจนพยาบาลทั้งวอร์ดติดกันหมดแล้ว ชนะให้ได้ล่ะ จะได้ไม่ต้องเพิ่มยาความดันให้แฟนคลับทั้งชั้น"
ประตูปิดลง
หลินเฉินนั่งนิ่งอยู่ครู่ แล้วหัวเราะเบาๆ คนเดียว
Sign in to comment
No comments yet.