33: รอบแบ่งกลุ่ม: ทีมที่ไม่เคยซ้อม ปะทะโลกทั้งใบ
หลังนัดเปิดสนามปราบก๊วนเที่ยงคืน นัดที่เหลือของรอบแบ่งกลุ่มก็เดินตามสคริปต์เดียวกัน—สคริปต์ที่ทั้งประเทศเริ่มท่องได้ขึ้นใจ
"ทีมที่ไม่เคยซ้อมด้วยกัน" หมายความว่าอะไร มันหมายความว่า—พวกเขาไม่ต้องซ้อม
ทุกทีมในสายงัดของใหม่มาแก้ทางเฉินเทียน บางทีมเปลี่ยนเซ็ตอัพยกชุดคืนก่อนแข่ง บางทีมจ้างนักวิเคราะห์มานั่งถอดเทปข้ามคืน ผลลัพธ์เหมือนเดิมทุกนัด: กัปตันทีมเฉินเทียนรู้สไตล์ เซ็ตอัพ และนิสัยส่วนตัวของผู้เล่นแทบทุกคนในวงการ ราวกับดูเทปย้อนหลังมาสิบปี ของใหม่ที่ซุ่มเตรียม ถูกทักทายด้วยคนไปยืนดักรออยู่ก่อน
ฟอรัมถึงกับเปิดกระทู้รวม: **「รวมคลิปวินาที 'มันรู้ได้ไงวะ' ของทุกทีมที่เจอเฉินเทียน」**—ยาวสิบเจ็ดหน้า ภายในสามวัน
และเมื่อคู่แข่งหันมาโฟกัสเงาธุลี สิ่งที่รออยู่คือบทเรียนจากนัดเปิดสนาม: ธนูเดี่ยวบนสะพานของเอ๋อร์เอ๋อร์ กับนักบวชที่ฮีลบนเส้นด้ายอย่างเหยาเหยา ดาวรุ่งทั้งสองที่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเรียกว่าตัวประกอบอีกแล้ว
จบรอบ เฉินเทียนกวาดทุกนัดขาดลอย ขึ้นเป็นทีมวางอันดับหนึ่งของสาย พร้อมเรตติ้งถ่ายทอดสดที่ฉีกทุกทีม—ส่วนหนึ่งเพราะฝีมือ อีกส่วนเพราะถังอวิ้นเอ๋อร์เปิด "สตรีมมุมมองทีม" หลังจบทุกแมตช์ ยอดผู้ชมสะสมทะลุยี่สิบล้าน
เงินสปอนเซอร์เริ่มไหลเข้าเฉินเทียนเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีเป็นครั้งแรก สัญญาแรกสามฉบับ มูลค่ารวมแปดล้านหยวน จ้าวเคออี๋ส่งข้อความมาสั้นๆ: *"งบบริษัทเขียวแล้วค่ะ เร็วกว่าแผนหกเดือน — ฉันเริ่มเข้าใจคำว่า 'หุ้นของอนาคต' แล้ว"*
---
แต่ไม่ใช่ทุกอย่างจะราบรื่น
ระหว่างสัปดาห์แข่ง ฉินเสว่โผล่มาทุกที่—ในฐานะพิธีกรสนาม เธอมีบัตรผ่านทุกโซน สัมภาษณ์ทีมเฉินเทียนถูกจัดสรรให้เธอ "โดยบังเอิญ" ทุกครั้ง คำถามหวานๆ แฝงเบ็ด การยืนใกล้เกินมาตรฐาน การ "เผลอ" เซล้มใส่ตอนเดินสวน
ทุกดอกถูกหลินเฉินรับแบบนักการทูต: สุภาพ เรียบ และไกลออกไปหนึ่งช่วงแขนเสมอ
จนดอกสุดท้ายของสัปดาห์ หลังไมค์ปิด ฉินเสว่ก็ทิ้งหน้ากาก
"คุณเงาธุลีคะ" เธอเอ่ยเสียงหวานเฉพาะสองคนได้ยิน "รู้ไหม ผู้ชายที่ทำเย็นชาใส่ฉันน่ะ สุดท้ายทุกคนจบที่เดียวกันหมด"
"ที่ไหนครับ"
"ที่ที่ฉันต้องการให้อยู่ค่ะ" เธอยิ้มมั่นใจเต็มร้อย
หลินเฉินมองเธอครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเบาๆ—เสียงหัวเราะที่ทำให้ฉินเสว่ขนลุกโดยไม่รู้สาเหตุ
"คุณฉิน ผมจะบอกอนาคตให้ฟังข้อหนึ่ง ฟรีอีกแล้ว" เขาโน้มเข้ามาเล็กน้อย เสียงเบาแต่ชัดทุกพยางค์ "อีกสามปี ในห้องแต่งตัวสตูดิโอแห่งหนึ่ง คุณจะมองกระจกแล้วถามตัวเองว่า 'ฉันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง' เพราะคนที่คุณทุ่มทุกอย่างเพื่อเกาะ จะเปลี่ยนคุณเป็นของขวัญให้พาร์ทเนอร์ธุรกิจ เหมือนขวดไวน์"
"ถึงตอนนั้น ค่อยมาคุยกันใหม่ว่า 'ที่ที่คุณต้องการ' มันคือที่ไหนกันแน่"
เขาผละออก เดินจากไปตามปกติ
ฉินเสว่ยืนแข็งอยู่กับที่ หน้าซีดเผือด
ไม่ใช่เพราะคำพูดร้ายแรง—แต่เพราะ "ขวดไวน์" คือคำเปรียบที่เย่หาวใช้จริงๆ ในห้องประชุมลับเมื่อเดือนก่อน ตอนพูดถึงแผนการใช้งานเธอระยะยาว
คำที่มีคนได้ยินอยู่สี่คน ทั้งสี่คือวงในสุดของราชันนิรันดร์
*มันรู้ได้ยังไง... ผู้ชายคนนี้ มันเป็นอะไรกันแน่!?*
เป็นครั้งแรกที่ฉินเสว่มองเป้าหมาย แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองต่างหากที่เป็นเหยื่อ
---
ค่ำวันสุดท้ายของรอบแบ่งกลุ่ม ห้องประชุมราชันนิรันดร์
"รายงานครับท่านประธาน" มู่หรงเปิดจอ "เฉินเทียนเข้ารอบแปดทีมแบบไร้พ่าย เรตติ้งกินรวบ สปอนเซอร์เราสองเจ้าขอ 'เจรจาเงื่อนไขใหม่' และ...ทีมบีของเราจับสลากเจอเฉินเทียนรอบรองครับ"
เย่หาวนิ่งไปครู่ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำทั้งห้องเย็นวาบ
"ใครคุมตารางจับสลาก"
"ท่าน...ท่านประธานครับ การจับสลากถ่ายทอดสด มันแทรกแซงไม่—"
"ข้าไม่ได้ถามเรื่องสลาก" เย่หาวตัดบท "ข้าถามว่า **ใครคุมสนาม** ระบบเซิร์ฟเวอร์แข่ง อุปกรณ์มาตรฐาน กรรมการตัดสินดาเมจก้ำกึ่ง พื้นที่สีเทาพวกนี้ ใครดูแล"
มู่หรงกลืนน้ำลาย "บริษัทผู้จัดร่วม...ซึ่งเราถือหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ครับ"
"ดี" ราชันนิรันดร์พิงเก้าอี้ ดวงตาเย็นเยียบ "ในเกมข้าแพ้มันมาสามรอบ เพราะเล่นในสนามที่มันอ่านขาด"
"คราวนี้ ให้มันลองเล่นในสนาม...ที่ **ข้าเขียนกติกา** ดูบ้าง"