30: พิธีปลดผนึก — คำถามของดาบ

คืนเดียวกัน ห้องลับใต้โรงตีเหล็ก

บันไดหินวนลึกลงไปยี่สิบขั้น สู่ห้องโถงที่อากาศอุ่นผิดธรรมชาติ ผนังทั้งสี่ด้านสลักอักขระโบราณเต็มพรืด ตรงกลางคือทั่งหินดำก้อนมหึมาที่ไม่มีรอยต่อ ราวถูกควักขึ้นมาจากใจกลางภูเขาทั้งก้อน

"ทั่งนี้..." ไป๋ลู่แตะอักขระบนผนังเบาๆ คทาขาวในมือเรืองรับ "อักษรชุดเดียวกับวิหารที่ข้าตามรอย มันอายุร้อยปีจริงๆ"

"ร้อยยี่สิบเจ็ดปี" เฒ่าฉือวางหีบผนึกลงข้างทั่ง "ข้าแบกมันหนีมาจากแนวรบด้านเหนือ ตอนนั้นยังหนุ่ม โง่ และคิดว่าสงครามจะจบใน...ช่างเถอะ นั่งลงก่อน ทั้งสองคน"

"ก่อนเริ่มพิธี มีเรื่องที่พวกเจ้าต้องรู้ เพราะคืนนี้ คนหนึ่งจะเอาเลือดแลก อีกคนจะเอาพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งตัวเข้าค้ำ" ตาเฒ่ามองทั้งคู่สลับกัน "ข้าไม่ให้ใครลงเดิมพัน โดยไม่รู้ว่าบนโต๊ะมีอะไร"

หลินเฉินนั่งลงบนแท่นหิน

ชาติก่อน ปูมเรื่องนี้กว่าจะถูกขุดเจอก็ปีที่สาม กระจัดกระจายอยู่ในเศษเควสนับร้อยที่ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟช่วยกันปะติดปะต่อ คืนนี้เขากำลังจะได้ฟังฉบับเต็ม จากปากพยานตัวจริง...เร็วกว่ากำหนดเดิมสามปี

"ร้อยปีก่อน ทัพมารทะลุแดนเหนือ" เสียงตาเฒ่าต่ำลง อักขระบนผนังเรืองแสงตามคำพูดราวกำลังฟังอยู่ด้วย "ข้าในตอนนั้นคือนักดาบหนุ่มที่โลกเรียกว่าเทพดาบฉืออิ่ง ถือดาบคู่ใจชื่อ 'ชิงหมิง' ส่วนคนที่เดินเคียงข้างคือแม่ชีสาวจากอารามจันทรา นามฮุ่ยเยวี่ย"

"พวกข้าไล่ตีทัพมารถอยร่นไปจนถึงบัลลังก์ของมัน—ราชามารผู้ไม่มีนาม เพราะทุกคนที่รู้นามของมัน ตายหมด"

"ศึกนั้นสามวันสามคืน ชิงหมิงของข้าหักคามือตอนรับท่าสุดท้ายของมัน ข้าควรตายตรงนั้น แต่ฮุ่ยเยวี่ยเผาพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดของนาง ตรึงราชามารลงกับแผ่นดิน แล้วบอกข้าว่า—'ผนึกสิ ฉืออิ่ง ใช้ทุกอย่างที่เหลือ ผนึกมัน'"

"พวกข้าผนึกมันได้ แต่ฆ่ามันไม่ได้" ตาเฒ่ากำมือ "ราชามารไม่ตาย มันแค่หลับ และผนึกที่แลกมาด้วยทุกอย่างของคนสองคน...อ่อนลงทุกปี"

ไป๋ลู่นั่งนิ่ง น้ำตาคลอ "แล้วท่านยายฮุ่ยเยวี่ย...จารึกบอกว่านางเดินไปทางตะวันตก"

"นางเหลือพลังแค่พอเดิน นางเลยเดิน" เฒ่าฉือหลับตา "นางบอกว่าจะกลับไปตายที่บ้านเกิด แต่ข้าเชื่อว่านางไปทำอย่างอื่น—ไปฝากบางอย่างไว้กับสายเลือดของนาง เผื่อวันที่ผนึกแตก"

"และนั่นคือเหตุผลที่เจ้ามาอยู่ตรงนี้ เด็กน้อย เควสของเจ้าไม่ได้พาเจ้ามาหาอดีต...มันพาเจ้ามาเตรียมรับอนาคต"

หลินเฉินฟังเงียบๆ ในใจไม่สงบเท่าหน้า

*ราชามารไม่ตาย ผนึกอ่อนลงทุกปี...ชาติก่อนตอนปีที่สาม เนื้อเรื่องใหญ่ของเกมคือ "การกลับมาของราชามาร" ทั้งเซิร์ฟคิดว่ามันคือแพตช์คอนเทนต์ธรรมดา*

*แต่ถ้าเกมนี้ไม่ใช่แค่เกม...แล้วสิ่งที่จะตื่นขึ้นมา คืออะไรกันแน่*

"ส่วนเจ้าดาบนั่น" เฒ่าฉือชี้ซื่อโม่ที่สั่นครางถี่ขึ้นเรื่อยๆ "มันคือดาบที่ข้าตีขึ้นใหม่หลังสงคราม จากเศษของชิงหมิง หลอมรวมกับแก่นมารร้อยตน ให้มันเป็นดาบที่เกิดมาเพื่องานเดียว—สังหารราชามารในวันที่ผนึกแตก"

"แต่ดาบที่กินวิญญาณมารมากขนาดนั้น ใจมันมืดง่าย ข้ากับฮุ่ยเยวี่ยเลยล็อกมันไว้เก้าขั้น แต่ละขั้นเปิดได้ด้วยหัวใจมารหนึ่งดวง...กับคำตอบจากใจจริงของผู้ถือหนึ่งครั้ง มันจะถามอะไร ข้าไม่รู้ ดาบเลือกคำถามเอง จากสิ่งที่มันเห็นในตัวเจ้า"

"คนที่ตอบโกหก โดนดาบกลืน คนที่ใจไม่แกร่งพอจะฟังคำถาม ก็โดนดาบกลืน" ตาเฒ่ามองหลินเฉินนิ่ง "ยังจะทำไหม เจ้าหนู"

หลินเฉินลุกขึ้น ตอบด้วยการเดินไปยืนข้างทั่ง

"คำถามน่ะ ข้ากลัว" เขายอมรับตรงๆ "แต่ศัตรูของข้ารอไม่ได้ และดาบของข้าก็รอไม่ได้ เริ่มเถอะ"

---

พิธีเริ่มตอนเที่ยงคืนตรง

ใจมารเพลิงถูกวางลงบนทั่งโบราณ ทันทีที่หีบผนึกเปิด ทั้งห้องร้อนวูบราวเตาหลอม หัวใจสีแดงฉานเต้นตุบๆ เปลวไฟรูปหน้ามารเหยียนหมัวลอยวนรอบมัน แผดเสียงคำรามไร้เสียงใส่ทุกคนในห้อง

"ไป๋ลู่! ตอนนี้!"

"【จันทราภิเษก—แสงสาดส่องนภา】"

แสงจันทร์สีขาวนวลสาดลงคลุมทั่งทั้งแท่น เปลวมารที่อาละวาดถูกกดให้สงบลงราวสัตว์ป่าเจอสายตาผู้คุม ไป๋ลู่ยืนตรึงคทา แขนทั้งสองเริ่มสั่นตั้งแต่นาทีแรก—พลังศักดิ์สิทธิ์ของเธอทั้งหมด ถูกดึงออกไปค้ำไว้ไม่ให้พิธีระเบิด

"ทนไว้ เด็กน้อย! นี่แหละงานของสายเลือดฮุ่ยเยวี่ย!" เฒ่าฉือยกค้อน รัศมีที่ไม่ใช่ของช่างตีเหล็ก แต่เป็นของเทพดาบ ระเบิดออกจากร่างชรา

*โครม! โครม! โครม!*

ค้อนแต่ละครั้งไม่ได้ตีลงบนหัวใจมาร แต่ตีลงบน "จังหวะ" ของมัน—เพลงดาบที่หลินเฉินเคยยืนฟังสามชั่วโมงเต็มหน้าโรงตีเหล็กหมู่บ้านชิงสุ่ย บัดนี้บรรเลงเต็มอัตราศึก หัวใจมารถูกตีให้ยุบลงทีละชั้น กลายเป็นลำธารไฟไหลเข้าสู่ใบดาบดำม่วงที่อ้ากินอย่างหิวกระหาย

"เลือด! ตอนนี้!"

หลินเฉินกรีดฝ่ามือ เลือดหยดลงใบดาบดำ

โลกรอบตัวดับวูบ

---

ในความมืดสนิท ไม่มีห้องพิธี ไม่มีเสียงค้อน ไม่มีแสงจันทร์

มีแต่เขา กับเสียงทุ้มต่ำราวมาจากก้นเหวที่ดังขึ้นในหัว

**【เจ้าผู้ถือข้า... ความแค้นของเจ้า กับคนที่เจ้ารัก ถ้าต้องเลือกได้อย่างเดียว เจ้าเลือกอะไร】**

คำถามที่แทงตรงกลางหัวใจของผู้ย้อนเวลา

แล้วภาพก็ไหลทะลักเข้ามา ราวดาบกรีดเปิดความทรงจำสองชาติพร้อมกัน

*ฝนคืนนั้น ตรอกเปียกๆ หลังงานฉลองของกิลด์ที่เขาปั้นมากับมือ—งานที่ชื่อบนถ้วยรางวัลไม่ใช่ชื่อเขาอีกต่อไป*

*รอยยิ้มของเพื่อนสนิทบนเวที กับมือที่เคยตบบ่าเขาแล้วพูดว่า "นายอยู่เบื้องหลังแหละดีแล้ว"*

*น้ำหอมกลิ่นเดิมของหญิงสาวที่เดินผ่านเขาไปเกาะแขนคนอื่น แววตาที่มองเขาราวมองบันไดขั้นที่ใช้แล้ว*

*ไฟหน้ารถตู้ แสงขาวจ้า ความเย็นของพื้นถนน และความมืด*

ความแค้นในอกลุกโชนราวใจมารเพลิงดวงที่สอง มันร้อน มันจริง มันมีน้ำหนักของสิบปีที่ถูกขโมยไปทั้งชีวิต

แต่แล้วภาพอีกชุดก็ซ้อนขึ้นมา

*เสียงเคาะประตูยามเช้า กับชามข้าวต้มร้อนๆ ในมือเด็กสาวข้างห้อง*

*แม่ที่หลับสบายบนเตียงโรงพยาบาล เครื่องวัดเต้นนิ่งสม่ำเสมอเป็นเพลงที่เพราะที่สุดในโลก*

*หญิงสาวถือดาบเงินที่ประกาศกลางสนามว่าจะตามจนกว่าจะเข้าใจ*

*โต๊ะยาวกลางตรอก ป้าที่ร้องไห้ ป้ายผ้าเขียนพู่กัน—ตรอกเหลาเจียของพวกเรา*

หลินเฉินนิ่งไปนาน ภาพสองชาติไหลผ่าน—กองเลือดในตรอก กับรอยยิ้มทั้งน้ำตาของซูเหยาหน้าห้องผ่าตัด

"เมื่อก่อน ข้าจะตอบว่าความแค้น" เขาตอบในใจ ช้าๆ ชัดๆ "แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว—ความแค้นมันแบกคนตาย ส่วนคนที่ข้ารักแบกคนเป็น"

"ข้าเลือกคนเป็น ส่วนความแค้น...ไม่ต้องเลือก เพราะมันจะถูกชำระระหว่างทางที่ข้าปกป้องพวกเขาอยู่แล้ว"

ความมืดเงียบไปอึดใจ

**【...คำตอบที่โลภมาก แต่เป็นความโลภที่ซื่อสัตย์ ข้าชอบ】**

**【ถือข้าให้มั่น ผู้กลับมาจากความตาย โลกนี้ยังมีอีกหลายอย่าง ที่รอให้เจ้าตัดขาด】**

แสงดำม่วงระเบิดท่วมห้องลับ

【ติ๊ง! 【ซื่อโม่】ปลดผนึกขั้นที่ 2 สำเร็จ! พลังโจมตี +40% / ปลดสกิลดาบขั้นสาม【เงาสังหารมาร】/ ดาบสามารถ "จดจำ" คมดาบของศัตรูที่เคยปะทะ】

---

แสงสงบลง ห้องพิธีกลับมาเป็นห้องใต้ดินธรรมดา เหลือเพียงไอร้อนจางๆ กับกลิ่นโลหะไหม้

ไป๋ลู่ทรุดนั่งกับพื้น หอบ พลังศักดิ์สิทธิ์เหลือไม่ถึงหนึ่งส่วนสิบ แต่ตาเธอจ้องดาบดำม่วงในมือหลินเฉินไม่กะพริบ

【ติ๊ง! เควสลับสายตำนาน【จันทร์ที่สาบสูญ】อัปเดต: "ดาบสังหารมารตื่นขึ้นอีกขั้น เมื่อผนึกทั้งเก้าเปิดครบ ความจริงเบื้องหลังสงครามร้อยปี—และเบื้องหลังโลกใบนี้—จะเปิดตาม"】

"เบื้องหลัง...โลกใบนี้?" เธออ่านข้อความซ้ำ เสียงแผ่ว

หลินเฉินกับเฒ่าฉือสบตากันวูบหนึ่ง ไม่มีใครพูด แต่ทั้งคู่คิดเรื่องเดียวกัน

*เควสของเธอ ผูกกับดาบเล่มนี้...และดาบเล่มนี้ ผูกกับบางอย่างที่ใหญ่กว่าราชามาร*

"เอาเป็นว่าคืนนี้พอแค่นี้" ตาเฒ่าเก็บค้อน เสียงกลับมาเป็นช่างแก่ขี้บ่นตามเดิม "เด็กสายเลือดฮุ่ยเยวี่ย ไปนอน พลังศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่น้ำก๊อก ส่วนเจ้า—" แกชี้หลินเฉิน "ลองดาบได้พรุ่งนี้ ห้ามควงในห้องข้า"

หลินเฉินยกซื่อโม่ขึ้นมอง ใบดาบดำม่วงนิ่งสงบ แต่ลึกลงไปเขาสัมผัสได้—มันอุ่นขึ้นผิดปกติ ราวจับมือเพื่อนเก่าที่เพิ่งตื่นจากหลับยาว

และในความอุ่นนั้น มีบางอย่างใหม่ กำลัง "จดจำ"—คมดาบทุกเล่มที่เคยปะทะ ถูกสลักเก็บไว้ในใจดาบ ทีละเล่ม ทีละองศา

*ความสามารถนี้...ชาติก่อนไม่เคยมีใครเปิดถึงขั้นที่ดาบจดจำคมศัตรูได้ มันจะมีความหมายแค่ไหน อีกไม่นานคงได้รู้*

"อีกเจ็ดขั้น" เขากระซิบกับดาบ "ไปด้วยกันนะ เจ้าเฒ่า"

เหนือพื้นดินขึ้นไป ฟ้ากำลังจะสาง

และอีกสามวัน ศึกชิงจ้าวระดับเมือง—สังเวียนแรกที่เงินรางวัลร้อยล้านรออยู่ปลายทาง—จะเปิดฉาก พร้อมแขกจากชาติก่อนที่เขาไม่ได้เชิญ