27: บริษัทเฉินเทียน เปิดทำการ (และซื้อตึกคืนทั้งแถว)

**บริษัทเฉินเทียนเน็ตเวิร์กเทคโนโลยี จำกัด**

ทุนจดทะเบียน: 10 ล้านหยวน ผู้ถือหุ้น: หลินเฉิน 70% / เคอเฉิงแคปิตอล 15% / หุ้นสำรองพนักงาน 15% ธุรกิจ: บริการข้อมูลเกม, จัดการทีมอีสปอร์ต, ผลิตคอนเทนต์, การค้าทรัพย์สินดิจิทัล

สำนักงานแห่งแรกไม่ได้อยู่ตึกหรูย่านการเงิน—หลินเฉินเลือกเช่าโกดังเก่าสองชั้นชานเขตเหอตง ปรับปรุงใหม่ทั้งหลัง ครึ่งหนึ่งเป็นออฟฟิศ อีกครึ่งเป็นห้องฝึกซ้อมพร้อมแคปซูล VR รุ่นท็อปแปดเครื่อง

"บอสคะ ทำไมไม่เอาตึกในเมือง ภาพลักษณ์บริษัท—" ถังอวิ้นเอ๋อร์ที่เซ็นสัญญาย้ายค่ายมาเป็น "ผู้อำนวยการฝ่ายสื่อ" คนแรกของบริษัท ถามขณะเดินสำรวจ

"บริษัทเกมที่ภาพลักษณ์อยู่ที่ตึก คือบริษัทที่ใกล้เจ๊ง" หลินเฉินเคาะแคปซูล VR "ภาพลักษณ์ของเรา อยู่ในเกมกับบนหน้าฟีดของเธอ ส่วนเงินค่าเช่าที่ประหยัดได้ปีละสองล้าน—เอาไปทำสิ่งที่สำคัญกว่า"

สิ่งที่สำคัญกว่า ถูกประกาศในเย็นวันเดียวกัน

โต๊ะกินข้าวบ้านป้าเจ้าของห้องเช่า ตรอกเหลาเจีย

"ป้าครับ" หลินเฉินวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าหญิงชราที่ตาแดงๆ มาหลายวัน "บริษัทผมขอเสนอซื้อตึกแถวนี้ ราคาสูงกว่าที่บริษัทอสังหาฯ นั่นเสนอ สิบเปอร์เซ็นต์"

"เสี่ยวเฉิน!?" ป้าตาค้าง "หนูเอาเงินที่ไหน—ไม่สิ ต่อให้มี ทำไมต้องซื้อ ตึกเก่าจะพังมิพังแหล่แบบนี้"

"เพราะตรอกนี้เลี้ยงผมกับแม่มาสิบปีครับ" เขาตอบเรียบง่าย "และเพราะผมไม่ชอบให้ใครมาไล่คนในบ้านผม"

ดีลปิดภายในหนึ่งสัปดาห์ บริษัทลูกของทุนเย่ที่กว้านซื้อมาครึ่งแถว เจอผู้ซื้อปริศนาตัดหน้าซื้อส่วนที่เหลือทั้งหมด แถมยื่นข้อเสนอซื้อ *ต่อ* จากส่วนที่ทุนเย่ถืออยู่—ในราคาตลาดเป๊ะ ไม่บวกสักหยวน

ฝั่งนั้นถืออสังหาฯ ชานเมืองครึ่งแถวที่ทำอะไรต่อไม่ได้ ขายก็เท่าทุน ถือก็จมเงิน สุดท้ายต้องคายออกมาเงียบๆ

วันโอนกรรมสิทธิ์ถูกนัดไว้เช้าวันเสาร์ ที่สำนักงานที่ดินเขตเหอตง—วันที่ทุนเย่ต้องมานั่งโต๊ะเดียวกับ "ผู้ซื้อปริศนา" และวันที่ตรอกเหลาเจียทั้งตรอก จะได้รู้ว่าเจ้าของใหม่ของบ้านพวกเขา...เป็นใคร

---

ขณะที่โลกจริงเริ่มเข้ารูป โลกในเกมก็ส่งข่าวใหญ่มาเคาะประตู

【ประกาศระบบ: ศึกชิงจ้าวระดับเมือง《จ้านเสิน》ฤดูกาลที่ 1 เปิดรับสมัครแล้ว! ทีมละ 5 คน / เงินรางวัลชนะเลิศระดับเมือง 5,000,000 หยวน / ทีมแชมป์ได้สิทธิ์เข้าศึกระดับประเทศ ชิงรางวัลรวม 100,000,000 หยวน】

ร้อยล้าน—ตัวเลขที่ทำให้ทั้งประเทศ ไม่ใช่แค่ทั้งเซิร์ฟ หันมามองเกมนี้พร้อมกัน

"มาแล้ว" หลินเฉินมองประกาศ "เค้กก้อนที่รอ"

ชาติก่อน ศึกชิงจ้าวฤดูกาลแรกคือจุดที่ราชันนิรันดร์ใช้แชมป์สองระดับซ้อน สถาปนาตัวเองเป็น "หน้าตาของวงการ" ดูดสปอนเซอร์ ลิขสิทธิ์ และอำนาจต่อรองทั้งหมดไว้มือเดียว เป็นบันไดสู่การผูกขาดที่เขาเคยช่วยสร้าง...ก่อนถูกเตะลงมา

ชาตินี้ บันไดขั้นเดียวกัน จะถูกถอดออกจากใต้เท้าเย่หาว

"แต่เรามีปัญหาหนึ่งข้อค่ะบอส" ถังอวิ้นเอ๋อร์ชี้กฎการแข่ง "ทีมละ **ห้า** คน เฉินเทียนมีสี่"

ห้องประชุมเงียบ ทุกสายตาหันมาที่หลินเฉิน

"มีตัวเลือกในใจแล้ว" เขาเปิดจอกลาง รูปผู้เล่นคนหนึ่งปรากฏ—นักบวชสายโจมตีศักดิ์สิทธิ์ ชุดขาวขลิบทอง กำลังโซโล่เควสระดับทีมอยู่กลางทะเลทราย ท่วงท่าสงบราวพระจันทร์ "อันดับ 6 ของเซิร์ฟ เล่นคนเดียวมาตลอด ไม่สังกัดกิลด์ ปฏิเสธทุกข้อเสนอ รวมถึงของราชันนิรันดร์สามรอบ"

ID:「ไป๋ลู่」

"เทพธิดาแห่งเซิร์ฟ..." ซูเหยาตาโต "เขาว่ากันว่าเธอไม่คุยกับใครเลยนะ ทักไปก็ไม่ตอบ มีฉายาว่า 'จันทร์เดียวดาย' นายจะชวนยังไง"

"ง่ายมาก" หลินเฉินยิ้ม "เพราะฉันรู้ว่าเธอกำลังตามหาอะไรอยู่ในเกมนี้"

"และของสิ่งนั้น...อยู่ในดินแดนของเรา"