23: กำเนิดกิลด์เฉินเทียน และค่ำคืนที่ใจเต้นแรง

หนึ่งเดือนเต็มหลังเปิดเซิร์ฟ ระบบกิลด์เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ

และข่าวที่กลบทุกข่าวในวันนั้น คือประกาศบรรทัดเดียวจากผู้เล่นอันดับหนึ่ง

【ประกาศระดับเซิร์ฟเวอร์: ผู้เล่น「เงาธุลี」ก่อตั้งกิลด์【เฉินเทียน】(ธุลีหนุนฟ้า) และใช้สิทธิ์จับจองดินแดน ณ หุบเขาประกายหิน — ดินแดนผู้เล่นแห่งแรกในประวัติศาสตร์《จ้านเสิน》ได้ถือกำเนิดแล้ว!】

วินาทีที่ประกาศดัง ม่านพรางของระบบเหนือหุบเขาประกายหินก็สลายลง เผยสิ่งที่ทั้งเซิร์ฟไม่มีใครรู้ว่าถูกสร้างมาแล้วทั้งสัปดาห์—กำแพงหิน ตลาดกลาง แปลงเพาะปลูกขั้นบันได และโรงตีเหล็กที่มีควันลอยกรุ่น

ไม่ใช่การ "เริ่มจับจอง" แต่คือการ "เปิดเมือง"

คลิปประกาศตั้งกิลด์ของถังอวิ้นเอ๋อร์ที่เปิดด้วยประโยค "ธุลีนับล้านเม็ดรวมกันคือแผ่นดิน และแผ่นดินคือสิ่งเดียวที่หนุนฟ้า" ทะลุสิบล้านวิวในสามชั่วโมง

สมาชิกก่อตั้ง: 4 คน

เพดานรับสมัคร: ปิด

ฟอรัมแทบบ้า กิลด์ที่ทั้งเซิร์ฟอยากเข้ามากที่สุด รับสมาชิกแค่สี่คน—แต่สี่คนนั้นคือทีมโค่นบอสโลก ที่ contribution ชนะกิลด์สามพันคน

"บอสคะ จดหมายขอเข้ากิลด์ทะลุสี่หมื่นฉบับแล้ว" ถังอวิ้นเอ๋อร์รายงานพลางกินขนมไป "มีโปรลีกสามคน เศรษฐีอันดับเจ็ดของเซิร์ฟหนึ่งคน เสนอค่าแรกเข้าสิบล้าน แล้วก็...ทีม「เจ้าสัวเฟย」อะไรสักอย่าง ส่งมาสิบสองรอบ"

"ปฏิเสธหมด" หลินเฉินยืนอยู่บนเนินสูงสุดของดินแดน มองผังก่อสร้างที่กางอยู่ตรงหน้า "เฉินเทียนไม่รับคนด้วยเงิน รับด้วยมาตรฐานเดียว—ไว้ใจได้เมื่อหันหลังให้"

"ช่วงนี้เราไม่ต้องการกองทัพ เราต้องการ **ฐาน**"

ผังในมือเขาไม่ใช่ผังกิลด์เกมทั่วไป มันคือพิมพ์เขียวธุรกิจ: โรงตีเหล็ก (เฒ่าฉือตอบรับย้ายมาเป็น NPC ประจำดินแดน—สิทธิพิเศษจากค่าความสนิทระดับสูงสุด), แปลงปลูกหญ้ารากเขียวผูกขาด, ตลาดกลางเก็บภาษีสองเปอร์เซ็นต์, และอาคารหลังหนึ่งที่ติดป้ายว่า "สตูดิโอ"

"สตูดิโอ?" มู่ชิงเสว่เลิกคิ้ว

"อีกสองอาทิตย์ ระบบทัวร์นาเมนต์ระดับเมืองจะเปิด ตามด้วยระดับประเทศ เงินรางวัล สปอนเซอร์ ลิขสิทธิ์ถ่ายทอด—เค้กก้อนพันล้านกำลังจะถูกตัดแบ่ง" หลินเฉินม้วนผัง "เฉินเทียนจะไม่ใช่แค่กิลด์ แต่เป็นบริษัทแรกที่กินครบทุกชั้นของเค้ก"

"ตั้งแต่เกม สื่อ ไปจนถึง...ตลาดหุ้นในโลกจริง"

สามสาวมองหน้ากัน เริ่มชินกับความรู้สึก "มองไม่เห็นเพดานของผู้ชายคนนี้" มากขึ้นทุกวัน

---

ค่ำวันนั้น โลกความจริง

ร้านหม้อไฟเล็กๆ ท้ายตรอกเหลาเจีย ควันหอมฉุย

งานฉลองสามวาระ—แม่ผ่าตัดสำเร็จ กิลด์ก่อตั้ง และดินแดนแห่งแรก—มีแขกแค่สองคน: หลินเฉินกับซูเหยา (อีกสองสาวอยู่คนละเมือง ร่วมฉลองผ่านวิดีโอคอลจนแบตหมดไปแล้ว)

"แด่...คุณน้าที่หายป่วย!" ซูเหยาชูแก้ว แก้มแดงระเรื่อจากเหล้าบ๊วยแก้วที่สาม "แล้วก็แด่เทพเงาธุลี เอ้ย หลินเฉิน แห่งตรอกเหลาเจีย!"

"เธอเมาแล้ว" หลินเฉินยื่นน้ำเปล่าให้

"ไม่เมา!" เธอเชิดหน้า ผมหางม้าแกว่ง "คนเมาที่ไหนนับได้ว่า...ว่าเดือนเดียว ชีวิตฉันเปลี่ยนจากสาวพาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อ เป็นนักบวชอันดับหนึ่งของเกมที่คนเล่นสามร้อยล้าน ฮึ นับได้เป๊ะขนาดนี้ เมาตรงไหน"

เธอวางแก้วลง มองเขาผ่านไอหม้อไฟ ดวงตาวิบวับ

"นี่ หลินเฉิน... บางทีฉันก็กลัวนะ"

"กลัวอะไร"

"กลัวตื่นมาแล้วทุกอย่างเป็นความฝัน" เสียงเธอเบาลง "นายที่เก่งขึ้นจนน่ากลัว ชีวิตที่ดีขึ้นเร็วจนเหมือนโกหก บางคืนฉันแอบคิด...ว่าหลินเฉินคนนี้ ยังเป็นหลินเฉินคนเดิมที่โดนห่านไล่หรือเปล่า"

หลินเฉินวางตะเกียบ

คำถามนี้ เขารอมาตลอด และกลัวมาตลอดเช่นกัน

"ซูเหยา" เขาสบตาเธอ "ถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ใช่หลินเฉินคนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์... ฉันเป็นหลินเฉินที่เคยเดินทางผิด เคยทิ้งคนสำคัญไว้ข้างหลัง เคยเสียทุกอย่าง แล้วได้โอกาสกลับมาแก้ตัวใหม่อีกครั้ง—เธอจะเชื่อไหม"

ร้านหม้อไฟเงียบลง เหลือแต่เสียงน้ำซุปเดือด

ซูเหยามองเขานิ่งนาน แล้วตอบด้วยประโยคที่เขาไม่คาดคิด

"งั้นคนสำคัญที่ว่า...มีฉันอยู่ด้วยหรือเปล่า"

"อยู่เป็นคนแรก"

คำตอบหลุดออกไปเร็วกว่าความคิด

แก้มที่แดงอยู่แล้วของหญิงสาว แดงลามถึงใบหู เธอก้มหน้างุดจิ้มเต้าหู้ในหม้อรัวๆ "ใ-ใครถามขนาดนั้น ตอบเร็วแบบนี้ น่าหมั่นไส้จริงๆ เลย..."

ทางกลับบ้าน ถนนตรอกเก่าเงียบสงัด แสงจันทร์เต็มดวงทอผ่านสายไฟระโยงระยาง

ซูเหยาเดินเซนิดๆ หลินเฉินยื่นแขนให้เกาะ เธอเกาะ แล้วไม่ปล่อย ทั้งคู่เดินเงียบๆ จนถึงหน้าบันไดห้องเช่า จุดเดียวกับคืนที่เขายื่นกล่องหมวก VR ให้

"ถึงแล้ว" เขาบอก

"อือ" เธอตอบ แต่มือยังเกาะแขน

"...ไม่ขึ้นไปเหรอ"

"หลินเฉิน" ซูเหยาเงยหน้าขึ้น แสงจันทร์อาบใบหน้าที่แดงระเรื่อ ดวงตากลมใสตอนนี้มีบางอย่างที่ลึกกว่าทุกครั้ง "เมื่อกี้ที่ร้าน นายบอกว่าฉันเป็นคนแรก"

"งั้น...พิสูจน์สิ"

หัวใจสองดวงเต้นดังจนได้ยินกันและกัน

หลินเฉินยกมือขึ้นช้าๆ แตะแก้มอุ่นผ่าวนั้น หญิงสาวหลับตาลง ขนตายาวสั่นระริก ระยะห่างระหว่างสองริมฝีปากค่อยๆ หายไป—

จูบแรกหวานปนรสเหล้าบ๊วยอ่อนๆ

เริ่มจากแผ่วเบาราวปีกผีเสื้อ แล้วลึกขึ้น แน่นขึ้น มือเล็กๆ ไต่ขึ้นเกาะคอเสื้อเขาแน่น ร่างบางถูกโอบเข้ามาแนบชิดจนไร้ช่องว่าง ความอุ่นของกันและกันลามผ่านอากาศเย็นยามดึก

เมื่อริมฝีปากผละจากกัน ทั้งคู่หอบหายใจระรัว หน้าผากแนบหน้าผาก

"ซูเหยา" เสียงเขาแหบพร่า "ถ้าไม่ไล่ฉันตอนนี้ ฉันจะไม่กลับห้องตัวเองแล้วนะ"

หญิงสาวซ่อนหน้าแดงก่ำลงกับอกเขา นิ่งไปสามวินาทีที่ยาวราวสามปี

แล้วมือเล็กๆ ก็ดึงชายเสื้อเขา เดินถอยขึ้นบันไดทีละขั้น...โดยไม่ปล่อย

ประตูห้องปิดลงเบาๆ

คืนนั้น แสงจันทร์เหนือตรอกเหลาเจียสวยเป็นพิเศษ

---

เช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์ตระกูลเย่

เย่หาวเปิดแฟ้มรายงานบนโต๊ะ รูปถ่ายชายหนุ่มหน้าโรงพยาบาลถูกวงด้วยปากกาแดง พร้อมชื่อกำกับ

**หลินเฉิน — นักศึกษาปีสอง เขตเหอตง / ผู้ต้องสงสัย: เงาธุลี (ความเชื่อมั่น 85%)**

มุมปากของราชันนิรันดร์ยกขึ้นช้าๆ เย็นเยียบราวงูเห็นเหยื่อ

"ในเกมข้าแตะแกไม่ได้"

"งั้นก็มาเล่นกันในโลกที่กฎกติกา...เป็นของตระกูลเย่ดีกว่า"

---

**— จบ Arc ย่อยที่ 2「บอสโลกและดินแดนแรก」—**