2: เปิดเซิร์ฟ! หมู่บ้านชิงสุ่ยที่ไม่มีใครเหลียวแล
**เปิดเซิร์ฟเวอร์ใน 00 : 00 : 10**
หลินเฉินนอนราบบนเตียง หมวก「เสินโยว I」ครอบศีรษะ ลมหายใจสม่ำเสมอ
ทั่วทั้งประเทศ—ไม่สิ ทั่วทั้งโลก—ผู้คนสามร้อยล้านคนกำลังทำสิ่งเดียวกัน นับถอยหลังสู่การเปิดประตูโลกใบใหม่
ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
แสงขาวกลืนกินการรับรู้
---
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลินเฉินยืนอยู่กลางห้วงดาราจักร แสงดาวนับล้านหมุนวนรอบกาย เสียงทุ้มต่ำดังก้องมาจากทุกทิศ
【ยินดีต้อนรับสู่《จ้านเสิน》นักเดินทางหมายเลข 8,4XX,XXX กรุณาสแกนยืนยันตัวตน】
ลำแสงกวาดผ่านร่าง
【ยืนยันตัวตนสำเร็จ กรุณาตั้งชื่อตัวละคร】
"เงาธุลี"
【ชื่อ「เงาธุลี」ใช้งานได้ ระบบจะสร้างรูปลักษณ์จากใบหน้าจริง ปรับแต่งได้ไม่เกิน 30%】
หลินเฉินปรับเพียงเล็กน้อย—กรามคมขึ้นนิด ผมยาวขึ้นหน่อย พอให้คนรู้จักจำไม่ได้ในแวบแรก แต่ไม่ถึงกับหล่อสะดุดตาจนเป็นจุดสนใจ
ชาตินี้ เขาต้องการเป็นเงา ไม่ใช่ดวงไฟ
【กรุณาเลือกอาชีพเริ่มต้น: นักดาบ / นักเวท / นักธนู / นักบวช / นักฆ่า / ผู้พิทักษ์】
"นักดาบ"
【กรุณาตอบแบบสอบถามชะตา 3 ข้อ เพื่อกำหนดหมู่บ้านเริ่มต้น】
มาแล้ว
ผู้เล่นเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์คิดว่าหมู่บ้านเกิดเป็นการสุ่มล้วนๆ แต่ชาติก่อน มีคนแกะอัลกอริทึมออกมาในปีที่สอง—คำตอบทั้งสามข้อคือตัวกำหนด
【ข้อ 1: เมื่อเผชิญทางแยก เจ้าเลือกเส้นทางที่...】
"เงียบสงบที่สุด"
【ข้อ 2: สิ่งที่เจ้าปรารถนาคือ...】
"คมดาบที่แท้จริง"
【ข้อ 3: เจ้าเชื่อใน...】
"สองมือของตัวเอง"
【วิเคราะห์ชะตาสำเร็จ... หมู่บ้านเริ่มต้นของเจ้าคือ—หมู่บ้านชิงสุ่ย ชายแดนตะวันตก】
【ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ นักเดินทาง】
แสงสว่างวาบ
---
กลิ่นหญ้าหลังฝนลอยเข้าจมูกเป็นสิ่งแรก
หลินเฉินยืนอยู่บนลานดินกลางหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยขุนเขาเขียวขจี ลำธารใสไหลผ่านกังหันน้ำไม้เก่า ไก่เดินจิกข้าวเปลือกอยู่ริมรั้ว
สมจริงทุกกระเบียดนิ้ว ราวกับหายใจอยู่ในโลกอีกใบจริงๆ
แม้จะเคยอยู่ในโลกนี้มาสิบปี วินาทีที่กลับมายืนจุดเริ่มต้นอีกครั้ง หัวใจของหลินเฉินก็ยังเต้นแรง
รอบตัวมีผู้เล่นปรากฏร่างประปราย—นับหัวได้ไม่เกินสามสิบคน
"เฮ้ย อะไรวะเนี่ย หมู่บ้านบ้านนอกชะมัด!"
"เพื่อนกูเกิดเมืองหลวงตะวันออก คนเป็นแสน! เควสเพียบ! ทำไมกูมาเกิดที่นี่วะ"
"ได้ยินว่าจ่ายเงินย้ายจุดเกิดได้นี่ ร้านค้าเงินสด ไปๆ"
ผู้เล่นทยอยกดย้ายออกไปต่อหน้าต่อตา เหลือไม่ถึงสิบคนที่ขี้เกียจเสียเงิน
หลินเฉินมองตามด้วยสายตาเรียบเฉย
พวกเจ้าไม่มีทางรู้หรอกว่ากำลังเดินหนีจากภูเขาทองลูกใหญ่ที่สุดในสามปีแรกของเกมนี้
หมู่บ้านชิงสุ่ย—หมู่บ้านที่ดูต่ำต้อยที่สุดในสิบสองหมู่บ้านเริ่มต้น แต่ซ่อน NPC ระดับตำนานไว้หนึ่งตน และเควสลับที่นำไปสู่ hidden class อันดับต้นๆ ของทั้งเกม
ชาติก่อน คนค้นพบมันในปีที่สาม ตอนนั้นเงื่อนไขบางอย่างปิดตายไปแล้ว ผู้โชคดีคนนั้นกลายเป็นเทพระดับเซิร์ฟชั่วข้ามคืน
ชาตินี้ มันจะเป็นของเขา
หลินเฉินเปิดหน้าต่างสถานะ
【เงาธุลี | นักดาบ | Lv.1 | HP 100 | พลังโจมตี 10 | เงิน: 0】
มือใหม่หมดตัวโดยสมบูรณ์
เขายิ้มน้อยๆ แล้วก้าวเดิน—ไม่ใช่ไปหาผู้ใหญ่บ้านรับเควสแรกเหมือนผู้เล่นทุกคนบนโลก แต่มุ่งตรงไปยังสุดซอยตะวันตกของหมู่บ้าน
ที่นั่น มีโรงตีเหล็กเก่าๆ หลังหนึ่ง
---
เปลวไฟในเตาหลอมส่องแสงแดงฉาน
ชายชราร่างกำยำผิดวัยยืนอยู่หน้าทั่งเหล็ก ผมขาวมัดรวบ หนวดเครารุงรัง กล้ามแขนเปลือยเปล่านูนเด่นราวรากไม้พันปี ค้อนเหล็กในมือยกขึ้น ฟาดลง
โป้ง!
ประกายไฟกระจาย
เหนือหัวชายชรามีชื่อลอยอยู่: 【เฒ่าฉือ — ช่างตีเหล็กประจำหมู่บ้าน】
แค่ "ช่างตีเหล็กประจำหมู่บ้าน" ธรรมดา ไม่มีเครื่องหมายเควส ไม่มีอะไรพิเศษ ผู้เล่นร้อยทั้งร้อยเดินผ่านโดยไม่เหลียวมอง
แต่หลินเฉินรู้
ตาเฒ่าตรงหน้านี้ คือ「เทพดาบฉืออิ่ง」หนึ่งในสิบผู้แข็งแกร่งของทวีปเมื่อร้อยปีก่อน ผู้สังหารราชามารด้วยดาบเล่มเดียว แล้วหักดาบหลบมาซ่อนตัวในหมู่บ้านชายแดน
เงื่อนไขทริกเกอร์เควสลับโง่จนไม่มีใครคิดถึง—**ยืนดูแกตีเหล็กเงียบๆ สามชั่วโมงเต็ม ห้ามพูดแม้แต่คำเดียว**
ใครจะบ้ามายืนดู NPC ตีเหล็กสามชั่วโมง ในวันเปิดเซิร์ฟที่ทุกวินาทีคือการแข่งขัน?
หลินเฉินเดินเข้าไปยืนห่างจากทั่งเหล็กสามก้าว แล้วหยุดนิ่ง
โป้ง! โป้ง! โป้ง!
เสียงค้อนดังสม่ำเสมอราวจังหวะหัวใจ ตาเฒ่าไม่แม้แต่เหลือบมอง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ผู้เล่นคนหนึ่งเดินผ่านหน้าโรงตีเหล็ก เห็นหลินเฉินยืนเซ่ออยู่ก็ส่ายหัว "ไอ้นี่บั๊กแน่ๆ" แล้วเดินจากไป
สองชั่วโมงผ่านไป
ขาเริ่มชา ระบบความสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ส่งความเมื่อยล้ามาเต็มๆ หลินเฉินยังคงนิ่ง สายตาจับอยู่ที่คมเหล็กบนทั่ง
ยิ่งมองเขายิ่งเห็น—ทุกค้อนที่ฟาดลง ไม่ใช่การตีเหล็กธรรมดา มันคือ "เพลงดาบ" จังหวะหนัก เบา เร็ว ช้า ซ่อนวิถีแห่งกระบี่ไว้ในทุกประกายไฟ
ชาติก่อนเขาไม่มีวันมองออก แต่ชาตินี้ ด้วยประสบการณ์ดาบสิบปี เขามองเพลงค้อนนี้แล้ว...หลังเปียกเหงื่อ
ชั่วโมงที่สาม
แสงแดดนอกโรงเริ่มเอียง
โป้ง!—ค้อนสุดท้ายฟาดลง
แล้วเสียงค้อนก็เงียบไป
เฒ่าฉือยืนนิ่งหันหลังให้ ควันบางๆ ลอยขึ้นจากแท่งเหล็กแดงฉาน ก่อนเสียงแหบพร่าจะดังขึ้นเป็นครั้งแรก
"สามชั่วโมง"
"สิบปีมานี้ เจ้าเป็นคนแรกที่ยืนดูข้าตีเหล็กได้ครบสามชั่วโมงโดยไม่ปริปาก"
ตาเฒ่าหันกลับมาช้าๆ ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้น ฉับพลันก็คมวาบราวคมดาบ
"บอกข้ามา เจ้าหนู—ข้ากำลังตีอะไร"
【ติ๊ง! เจ้าได้ทริกเกอร์เควสลับ【ใจดาบใต้เถ้าธุลี】(ขั้นที่ 1/4)】
【คำเตือน: ตอบผิด เควสจะปิดตายถาวร】
หลินเฉินสูดหายใจลึก
มาถึงคำถามที่ชี้ชะตาทั้งชาติแล้ว