1: กลับมาแล้ว ก่อนทุกอย่างจะเริ่ม

ฝนตกหนักในคืนนั้น

หลินเฉินนอนจมกองเลือดอยู่ในตรอกมืดหลังตึกสำนักงานของกิลด์「ราชันนิรันดร์」สายตาพร่าเลือนมองแสงไฟนีออนที่สะท้อนบนผิวน้ำขัง

สิบปี

เขาทุ่มเทให้กิลด์นี้มาสิบปีเต็ม นอนวันละสี่ชั่วโมง วางแผนสงครามกิลด์นับร้อยครั้ง ขุดข้อมูลบอสโลกทุกตัวด้วยมือตัวเอง จนกิลด์ก้าวขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของ《จ้านเสิน》

แล้วเขาได้อะไรตอบแทน?

เจียงเฟย—เพื่อนสนิทที่เขาลากเข้ากิลด์มากับมือ—ฮุบเครดิตทุกอย่างไปเป็นของตัวเอง ยุทธศาสตร์ที่เขาเขียน กลายเป็น "ผลงานของรองหัวหน้าเจียง"

ฉินเสว่—ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงดูส่งเสียมาเจ็ดปี—ซบอยู่ในอ้อมแขนของเย่หาว หัวหน้ากิลด์ พร้อมรอยยิ้มเย็นชา "หลินเฉิน นายมันก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง ใครจะไปรักเครื่องมือจริงๆ กัน"

และคืนนี้ หลังจากเขาประกาศจะออกจากกิลด์พร้อมเปิดโปงทุกอย่าง รถตู้คันหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เขากลางตรอก

"เย่...หาว..." หลินเฉินกัดฟัน เลือดไหลออกจากมุมปาก "ข้า...ไม่ยอม..."

ถ้ามีชาติหน้า

ถ้าได้เริ่มใหม่อีกครั้ง—

ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง

---

"เฉิน! หลินเฉิน! ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสายนะ!"

เสียงเคาะประตูดังปังๆ พร้อมเสียงหวานใสที่คุ้นเคยจนเจ็บปวด

หลินเฉินลืมตาพรวด

เพดานปูนเก่าๆ มีรอยน้ำซึมเป็นวงสีเหลือง พัดลมตั้งพื้นรุ่นโบราณส่ายหน้าดังแกรกๆ ที่นอนแข็งๆ บนเตียงเหล็กคับแคบ

นี่คือ...ห้องเช่าเก่าที่ตรอกเหลาเจีย?

เขาผุดลุกขึ้นนั่ง คว้าโทรศัพท์มือถือข้างหมอน—มือถือจอร้าวรุ่นที่ตกยุคไปนานแล้ว

หน้าจอแสดงวันที่ชัดเจน

**วันที่ 14 มิถุนายน — อีก 1 วัน《จ้านเสิน》เปิด Open Beta**

หัวใจของหลินเฉินแทบหยุดเต้น

เขาจำวันนี้ได้ จำได้แม่นยำยิ่งกว่าวันเกิดตัวเอง

วันนี้คือหนึ่งวันก่อนที่《จ้านเสิน》—เกม VR ดำดิ่งเต็มรูปแบบเกมแรกของโลก—จะเปิดให้บริการ วันที่เปลี่ยนชีวิตคนนับร้อยล้าน วันที่เปลี่ยนชีวิตเขา...ทั้งขึ้นสวรรค์ และลงนรก

"ข้า...ย้อนเวลากลับมา?"

หลินเฉินยกมือขึ้นมอง มือคู่นี้ไม่มีรอยด้านจากการกำดาบเสมือนสิบปี ไม่มีรอยสักรูปดาบที่ทำตอนกิลด์ครองเซิร์ฟ มันคือมือของนักศึกษาปีสองวัยยี่สิบ

ความทรงจำสิบปีถาโถมเข้ามาในหัวเหมือนเขื่อนแตก

เควสลับทุกเควสในสามปีแรก ตำแหน่งบอสโลกทั้งเจ็ดตัว จุดเกิดไอเทมระดับเทพ ช่วงพีคของราคาเหรียญทอง แพตช์เนิร์ฟทุกครั้ง ทีมไหนจะรุ่ง กิลด์ไหนจะร่วง หุ้นตัวไหนจะพุ่งสิบเท่าเพราะกระแสเกม

ทั้งหมดอยู่ในหัวของเขา

หลินเฉินหลับตาลงช้าๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายในดวงตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง—เยือกเย็น คมกริบ ราวกับดาบที่ถูกลับมาสิบปี

"สวรรค์ให้โอกาสข้าอีกครั้ง"

"ชาตินี้ ทุกอย่างที่เคยเป็นของข้า ข้าจะเอาคืนทั้งหมด"

"ส่วนพวกที่เคยเหยียบข้า..." มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย "เตรียมตัวให้ดี"

---

ปัง ปัง ปัง

"หลินเฉิน! ยังไม่ตื่นอีกเหรอ ฉันจะเข้าไปแล้วนะ!"

ประตูไม้บานเก่าถูกผลักเปิด หญิงสาวร่างระหงก้าวเข้ามาพร้อมกล่องข้าวในมือ

ผมดำยาวมัดหางม้าสูง ใบหน้าขาวสะอาดไร้เครื่องสำอาง ดวงตากลมโตเป็นประกาย เสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องยาวระหง แม้แต่งตัวธรรมดาที่สุด ก็ยังกลบรัศมีความงามระดับดอกฟ้าประจำมหาวิทยาลัยไม่มิด

ซูเหยา

เพื่อนบ้านห้องติดกัน เพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันในตรอกเดียวกัน

หลินเฉินมองหญิงสาวตรงหน้า ลำคอตีบตัน

ชาติก่อน หลังจากเขาดังระเบิดใน《จ้านเสิน》และย้ายเข้าเมืองใหญ่ไปกับกิลด์ เขาก็ห่างเหินกับเธอไปเรื่อยๆ มารู้ทีหลังว่าตอนที่แม่เขาผ่าตัด เงินก้อนแรกที่โอนเข้าบัญชีโรงพยาบาลแบบไม่ระบุชื่อ คือเงินที่ซูเหยาเก็บจากการทำงานพาร์ทไทม์สามปี

ผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตเขา กลับเป็นคนที่เขามองข้ามมาตลอด

"มองอะไรขนาดนั้น" ซูเหยาเอียงคอ แก้มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยภายใต้สายตาร้อนแรงผิดปกติของเขา "วันนี้แปลกๆ นะ"

"เปล่า" หลินเฉินยิ้ม "แค่รู้สึกว่า...ไม่ได้เจอกันนานมาก"

"บ้าเหรอ เพิ่งเจอกันเมื่อวานเย็น" เธอวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ "ข้าวต้มกับไข่เจียว กินซะ เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงท้องนายร้องข้ามกำแพงเลย"

หลินเฉินเปิดกล่องข้าว ไอร้อนลอยกรุ่น

ข้าวต้มถ้วยนี้ ในชาติก่อนเขากินจนเบื่อ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันมีค่ายิ่งกว่างานเลี้ยงหรูที่เคยกินกับเหล่าผู้บริหารกิลด์ทั้งชีวิต

"ซูเหยา" เขาเงยหน้าขึ้น "พรุ่งนี้《จ้านเสิน》เปิดแล้ว เธอจะเล่นไหม"

"เล่นสิ อยากเล่นจะตาย" ซูเหยาถอนใจ นั่งลงบนขอบเตียง "แต่หมวก VR รุ่นถูกสุดก็ตั้งสองพันเก้า ฉันเก็บเงินได้แค่ครึ่งเดียว สงสัยต้องรอเทอมหน้า...นายก็อย่าเพิ่งคิดเลย ค่ายาคุณน้าเดือนนี้ยังไม่ได้จ่ายเลยไม่ใช่เหรอ"

หลินเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง

แม่ของเขานอนโรงพยาบาลด้วยโรคไต ค่ายาเดือนละแปดพันหยวน และอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หมอจะแจ้งว่าต้องผ่าตัดด่วน ค่าใช้จ่ายหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

ชาติก่อน เขาหาเงินก้อนนั้นแทบเป็นแทบตาย กว่าจะหามาได้ก็เกือบสายเกินไป

แต่ชาตินี้ไม่เหมือนเดิม

"ซูเหยา ฉันถามอะไรหน่อย" หลินเฉินวางตะเกียบลง "ถ้าฉันบอกว่า ฉันจะเอาเงินเก็บทั้งหมดไปซื้อหมวก VR วันนี้ เธอจะว่าไง"

"หา?!" ซูเหยาเด้งตัวลุกขึ้น "นายมีเงินเก็บเท่าไหร่ สามพันสองใช่ไหม! ซื้อหมวกไปสองพันเก้า แล้วจะเหลืออะไรกิน! ค่ายาคุณน้าล่ะ!"

"เชื่อฉันสักครั้ง" หลินเฉินสบตาเธอ น้ำเสียงสงบแต่หนักแน่นจนแปลกหู "ภายในหนึ่งอาทิตย์ ฉันจะหาเงินจากเกมนี้ได้มากกว่าที่เธอทำพาร์ทไทม์ทั้งปี ภายในหนึ่งเดือน ค่าผ่าตัด เอ่อ ค่ารักษาของแม่จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป"

"《จ้านเสิน》ไม่ใช่เกมธรรมดา มันคือโลกอีกใบที่เศรษฐกิจผูกกับเงินจริง คนที่เข้าใจมันก่อนใคร...จะรวยก่อนใคร"

ซูเหยามองชายหนุ่มตรงหน้าตะลึงงัน

หลินเฉินที่เธอรู้จักเป็นคนเงียบๆ ขี้เกรงใจ ไม่เคยพูดจามั่นใจขนาดนี้ แต่ไม่รู้ทำไม สายตาคู่นั้นในตอนนี้ กลับทำให้เธอ...เชื่อ

"ก็ได้" เธอกัดริมฝีปาก "แต่ถ้านายอดข้าว ฉันไม่เลี้ยงข้าวต้มเพิ่มนะ!"

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง แต่ถึงประตูกลับหยุดชะงัก หันมาพูดเสียงเบา

"...โกหกฉันล่ะก็ ฉันโกรธจริงด้วย"

---

บ่ายวันเดียวกัน ศูนย์การค้าดิจิทัลกลางเมือง

ผู้คนแน่นขนัดหน้าร้านตัวแทนจำหน่ายอุปกรณ์《จ้านเสิน》ป้ายโฆษณายักษ์ฉายภาพโลกแฟนตาซีตระการตา พร้อมตัวเลขนับถอยหลัง

**เปิดเซิร์ฟเวอร์ใน 19 : 24 : 17**

หลินเฉินยืนต่อแถวอย่างสงบ ในมือถือกล่องหมวก VR รุ่นพื้นฐาน「เสินโยว I」ราคา 2,999 หยวน

เงินในบัญชีเหลือ 201 หยวน

คนทั่วไปคงมือสั่น แต่เขากลับสงบราวผิวน้ำนิ่ง เพราะเขารู้ดีว่าเงินสองร้อยหยวนนี้ กับความทรงจำในหัว จะงอกเงยเป็นอะไรในเจ็ดวันข้างหน้า

"เฮ้ย นั่นหลินเฉินนี่ ไอ้เด็กตรอกเหลาเจียก็มีปัญญาซื้อหมวก VR กับเขาด้วยเหรอ"

เสียงเยาะหยันดังขึ้นจากด้านข้าง

ชายหนุ่มร่างท้วมในเสื้อแบรนด์เนม เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหยียดๆ ข้างกายมีพรรคพวกสองสามคน ในมือถือกล่องหมวก VR รุ่นท็อป「เสินโยว Pro」ราคาสองหมื่นเก้า

เจียงเฟย

หลินเฉินหรี่ตาลงช้าๆ

ในชาตินี้ ตอนนี้ ทั้งคู่ยังเป็น "เพื่อนร่วมมหาลัย" ที่รู้จักกันผิวเผิน ยังไม่ได้ร่วมทีมกัน ยังไม่มีการทรยศหักหลัง

แต่ใบหน้ายิ้มๆ นี้ คือใบหน้าเดียวกับที่กดบัญชีของเขาทิ้งในชาติก่อน

"ฉันบอกพวกนายแล้วไง" เจียงเฟยหันไปคุยกับพรรคพวกเสียงดังจงใจให้ได้ยินทั้งแถว "เกมนี้คนจนเล่นไปก็เปลืองข้าวสุก ไม่มีทุนอัดของ ไม่มีทีมระดับท็อป ป่านนั้นพวกทุนหนาก็ยึดเซิร์ฟหมดแล้ว ฟาร์มทองแข่งกับสตูดิโอจีนเหรอ ฝันไปเถอะ"

พรรคพวกหัวเราะครืน

หลินเฉินกลับยิ้มออกมา

"พูดถูก" เขาพยักหน้าเนิบๆ "เกมนี้คนไม่มีข้อมูล เล่นไปก็เปลืองข้าวสุกจริงๆ"

เจียงเฟยชะงัก "นายว่าอะไรนะ"

"เปล่า" หลินเฉินรับถุงจากพนักงาน หันมามองเจียงเฟยปราดหนึ่ง สายตานั้นเรียบนิ่ง แต่กลับทำให้เจียงเฟยขนลุกซู่โดยไม่รู้สาเหตุ

"แค่อยากบอกว่า อีกหนึ่งเดือน นายจะรู้ว่าใครกันแน่ที่เปลืองข้าวสุก"

ทิ้งประโยคนั้นไว้ หลินเฉินก็เดินจากไปท่ามกลางความเงียบงันของคนทั้งกลุ่ม

"ไอ้...ไอ้บ้านั่นมันกินอะไรผิดมาวะ" เจียงเฟยสบถ แต่ลึกๆ ในใจกลับมีเงาบางอย่างก่อตัวขึ้น

---

คืนนั้น ห้องเช่าตรอกเหลาเจีย

หลินเฉินนั่งขัดสมาธิบนเตียง หมวก VR สีขาววางอยู่ตรงหน้า กระดาษหนึ่งแผ่นถูกเขียนจนเต็มด้วยลายมือหวัดๆ

แผน 24 ชั่วโมงแรก:

หนึ่ง—สร้างตัวละครให้เร็วที่สุด เลือกหมู่บ้านเกิด「ชิงสุ่ย」หมู่บ้านชายขอบที่ไม่มีใครเลือก เพราะที่นั่นมีเควสลับของเฒ่าตีเหล็ก จุดเริ่มต้นของ hidden class「นักดาบสังหารมาร」ที่ชาติก่อนกว่าจะมีคนค้นพบก็ปาเข้าไปปีที่สาม

สอง—ฟาร์มเลเวลตามเส้นทางที่คำนวณไว้ เก็บไอเทมขายร้านสามชิ้นที่คนทั้งเซิร์ฟมองข้าม แต่จะกลายเป็นของหายากราคาพุ่งในอีกเจ็ดวัน

สาม—เรตแลกเงินวันแรก หนึ่งเหรียญทองต่อสิบหยวน คือเรตที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์เกม ก่อนจะดิ่งลงเรื่อยๆ ทุกเหรียญที่ฟาร์มได้ในสามวันแรก มีค่าเท่าทองคำ

ชื่อตัวละคร เขาเขียนไว้ท้ายกระดาษ

ไม่ใช่「เทพดาบหลินเฉิน」ชื่อที่เคยสั่นสะเทือนเซิร์ฟในชาติก่อน

แต่เป็นชื่อใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก—**「เงาธุลี」**

ชาตินี้ เขาจะซ่อนตัวในเงามืด สะสมกำลังเงียบๆ และเมื่อถึงวันที่ศัตรูรู้ตัว...ทุกอย่างก็จะสายเกินไปแล้ว

หลินเฉินมองตัวเลขนับถอยหลังบนหน้าจอมือถือ

**เปิดเซิร์ฟเวอร์ใน 07 : 59 : 59**

นอกหน้าต่าง ฟ้าเริ่มสาง แสงแรกของวันใหม่สาดผ่านม่านผ้าเก่าๆ เข้ามาในห้องแคบ

เขาหลับตาลง ภาพชาติก่อนแล่นผ่าน—กองเลือดในตรอกมืด รอยยิ้มเยาะของเย่หาว ใบหน้าเย็นชาของฉินเสว่ และเงาหลังของแม่บนเตียงโรงพยาบาล

มือทั้งสองค่อยๆ กำแน่น

"《จ้านเสิน》..."

"ชาติก่อน เจ้าคือหลุมศพของข้า"

"ชาตินี้—"

ดวงตาคู่นั้นเปิดขึ้น แวววาวดุจดาบที่ออกจากฝัก

"—เจ้าจะเป็นบันไดให้ข้าเหยียบขึ้นสู่จุดสูงสุด"