194: คำสาบานใต้โคมแดง

ซูเหยาเดินบนพรมแดง และตรอกทั้งตรอกกลั้นหายใจ

ไม่ใช่เพราะชุดเจ้าสาวที่ป้าๆ ปักด้วยรัก ไม่ใช่เพราะกิ๊บเงินที่เปล่งแสงจันทร์บนผม—แต่เพราะทุกคนในตรอกรู้จักเด็กสาวคนนี้มาตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาเป็นนักศึกษาจนๆ และวันนี้ พวกเขากำลังดูลูกสาวของตรอก เดินสู่ความสุขที่เธอคู่ควร

หลินเฉินมองเธอเดินมา และเป็นครั้งแรกในสองชาติ ที่แชมป์โลกผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อหน้าศัตรูไหน...ตาแดง

ซูเหยามาหยุดตรงหน้าเขา ยิ้มทั้งน้ำตา

"มาช้าไปสิบกว่าปีนะ" เธอกระซิบ "นับจากที่นายแบ่งขนมให้เด็กผู้หญิงที่ร้องไห้หน้าบันได"

"ขอโทษที่ช้า" เขากระซิบตอบ "แต่ข้าใช้สองชาติกว่าจะเดินมาถึงตรงนี้—คุ้มกับการรอไหม"

"คุ้มที่สุดในจักรวาล"

พิธีไม่มีพระ ไม่มีผู้ประกอบพิธีมืออาชีพ—ตามคำขอของทั้งคู่ คนที่ยืนเป็นสักขีพยานหลัก คือแม่ของหลินเฉิน กับยายหลี่ ตัวแทนของตรอกทั้งตรอก

และไม่มีเก้าอี้พ่อแม่ฝั่งเจ้าสาว—พ่อแม่ของซูเหยาจากไปนานแล้ว นานพอที่เด็กสาวคนหนึ่งต้องเรียนรู้การอยู่คนเดียวก่อนวัยอันควร วันที่เหลือตัวคนเดียว เธอเลือกกลับมาหาตรอกที่เคยวิ่งเล่นตอนหกขวบ และตรอกก็รับเธอกลับ เหมือนเธอไม่เคยจากไปไหน

วันนี้เก้าอี้สองตัวฝั่งเจ้าสาวจึงไม่ว่าง—ยายหลี่นั่งตัวหนึ่ง ในฐานะยายของลูกสาวทั้งตรอก ส่วนอีกตัว แม่ของหลินเฉินยืนกรานจะนั่งเอง "ฝั่งโน้นแม่เป็นแม่เจ้าบ่าว ฝั่งนี้แม่เป็นแม่เจ้าสาว ใครจะว่าก็เชิญ—ความจริงแม่เป็นมาสิบกว่าปีแล้ว"

"ไม่มีบทให้ท่อง" หลินเฉินหันมาบอกซูเหยา ต่อหน้าทุกคน "ข้าเลยจะพูดจากใจ—สั้นๆ เพราะถ้ายาว ข้าจะร้องไห้ก่อนพูดจบ"

เสียงหัวเราะเบาๆ คลายความตื้นตันลงครึ่งหนึ่ง

"ซูเหยา" เขาเริ่ม "ชาติก่อน ข้าตายคนเดียวกลางฝน พร้อมคำถามว่าชีวิตข้าคุ้มไหม...และไม่มีใครตอบ"

"ชาตินี้ มีคนยื่นข้าวต้มให้ข้าตอนหิว เคาะประตูหาข้าทุกเช้า ตะโกนเรียกข้ากลับแม้แต่จากปากประตูจักรวาล" เสียงเขาสั่นนิดเดียว "และตอบคำถามที่ข้าแบกมาสองชาติ—ด้วยการมีอยู่ของเธอ ทุกวัน"

"ข้าสัญญาสามอย่าง" เขาจับมือเธอ "หนึ่ง—ไม่ว่าจะปีนสูงแค่ไหน ข้าจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านเสมอ สอง—ไม่ว่าพายุกี่ลูก ข้าจะให้เธอยืนข้างข้าในพายุ ไม่ใช่รอที่ปลายทาง"

"และสาม—" เขามองตาเธอ "ข้าจะรักเธอ ในแบบที่เด็กหกขวบแบ่งขนมให้เด็กที่ร้องไห้ ง่ายๆ แบบนั้น ทุกวัน จนวันสุดท้าย"

ซูเหยาน้ำตาไหลพราก แต่ยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต

"ข้อสัญญาของฉันมีข้อเดียว" เธอตอบ เสียงสั่นแต่ชัด "ไม่ว่านายจะเป็นเงาธุลี แชมป์โลก ผู้กลับมา หรืออะไรที่ใหญ่โตแค่ไหน...สำหรับฉัน นายคือเด็กผู้ชายข้างห้องที่เคยโดนห่านไล่"

"ห่าน—!?" หลินเฉินสะดุ้ง ใบหูแดง

ตรอกระเบิดเสียงหัวเราะ ถังถ่ายเก็บไว้ด้วยมือสั่นเพราะหัวเราะ

"และฉันสัญญาจะรักเด็กคนนั้น" ซูเหยายิ้ม "ไม่ใช่แชมป์ ไม่ใช่เทพ—เด็กที่ยังร้องไห้เป็น ยังกลัวเป็น ยังแบ่งขนมเป็น และยังกลับบ้านมาหาฉันทุกคืน"

"ตลอดไป"

แม่ของหลินเฉินกับยายหลี่ ในฐานะตัวแทนของทุกคนที่รักทั้งสอง ก้าวมาข้างหน้า

"งั้นในนามของตรอกเหลาเจีย และในนามของทุกคนที่รักพวกเจ้า" ยายหลี่ประกาศ เสียงสั่นด้วยความสุข "ป้าขอประกาศว่า—เสี่ยวเฉินกับซูเหยา เป็นสามีภรรยากันตั้งแต่บัดนี้!"

"จูบได้แล้ว!" ลุงฉางตะโกนจากหลังหม้อไฟ "แล้วมากินหม้อไฟ น้ำซุปได้ที่พอดี!"

หลินเฉินสวมแหวนวงที่สาม—วงสุดท้าย—ลงนิ้วซูเหยา ซ้อนกับสองวงเดิม: สัญญา หมั้น และแต่ง ครบสมบูรณ์

แล้วก้มลงจูบเจ้าสาว ใต้โคมแดงสามร้อยดวง ท่ามกลางเสียงเฮของทั้งสองโลก

---

และในวินาทีนั้นเอง—ตามที่ไป๋ลู่เตรียมไว้—ของขวัญจากโลกในเกมก็มาถึง

เหนือหุบเขาประกายหินในจ้านเสิน ที่ตอนนี้ผู้เล่นนับล้านกำลังออนไลน์ ดอกไม้ขาวพันธุ์จากอารามจันทราตะวันตก—ที่เหยียนซิ่นดูแลมาร้อยปี—บานพร้อมกันทั่วทั้งเนิน ใต้แสงจันทร์เต็มดวงพิเศษที่ผู้เฝ้าประตูตะวันตกเรียกขึ้น

ระบบขึ้นประกาศที่ไม่มีใครเข้าใจ แต่ทุกคนจดจำ

【ปรากฏการณ์พิเศษ:【จันทราวิวาห์】— ดอกไม้ขาวบานเต็มเนิน เพื่อเฉลิมฉลองการรวมกันของสองดวงใจ】

ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟแห่มาดูเนินดอกไม้ขาวที่บานสะพรั่งใต้จันทร์—ไม่รู้ว่ามันคือของขวัญแต่งงาน จากโลกหนึ่งสู่อีกโลกหนึ่ง

แต่บรรณารักษ์รู้

และในหอจดหมายเหตุ ดวงแสงดวงใหม่ก็ถูกจาร—ดวงที่เด็กหญิงผมขาวสัญญาจะปกป้องตลอดกาล แม้โลกจะถูกเขียนใหม่อีกกี่รอบ

ดวงที่จดว่า: *ผู้กลับมา หยุดวิ่งได้สำเร็จ และเลือกบ้าน*