193: เช้าวันวิวาห์

ตรอกเหลาเจียตื่นก่อนพระอาทิตย์

เมื่อแสงแรกแตะขอบตึก ตรอกทั้งตรอกก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีงานแต่งระดับโลกไหนเคยมี—โคมแดงสามร้อยดวงแขวนตลอดแนว ดอกไม้กระดาษสามพันดอกฝีมือป้าๆ ประดับทุกหน้าต่าง พรมแดงทอดยาวจากปากตรอกถึงลานกลาง และซุ้มงานที่ลุงฉางกับชาวตรอกช่วยกันสร้างด้วยมือ จากไม้ไผ่กับผ้าแดง—งดงามกว่าซุ้มคริสตัลของห้องจัดเลี้ยงไหนๆ เพราะทุกตอกตะปูมีความรักอยู่ข้างใน

หม้อไฟสิบสองหม้อของลุงฉางเริ่มเดือดตั้งแต่ตีห้า เกี๊ยวมงคลของแม่ม่ายเฉินถูกห่อครบสามพันลูก และเด็กศูนย์ฝึกซ้อมขบวนต้อนรับรอบสุดท้าย ด้วยความตื่นเต้นจนลืมท่า

แขกเริ่มมาถึงตอนเช้าสาย และตรอกเล็กๆ ก็ได้ต้อนรับภาพที่ทำให้สื่อทั้งโลก (ที่ยืนรออยู่ปากตรอกตามมารยาท ไม่ได้รับเชิญเข้า) ต้องถ่ายเก็บไว้เป็นประวัติศาสตร์

มอร์กาน่าในชุดราตรีเรียบหรู เดินเคียงแมฟเวอริกที่ใส่สูทเป็นครั้งแรกในชีวิต (และบ่นว่าอึดอัดทุกสามนาที) ฮันซอกับสึบาเมะมาในชุดประจำชาติ กัปตันคาร์นิวัลขนกีตาร์มาด้วย พันธมิตรหกชาติที่เคยเป็นคู่แข่งบนเวทีโลก มายืนกินหม้อไฟในตรอกเก่าของประเทศที่อยู่อีกซีกโลก—ภาพที่พิสูจน์สิ่งที่หลินเฉินพูดมาตลอด: วงการสร้างจากโต๊ะอาหาร ไม่ใช่จากถ้วยรางวัล

"ตรอกนี้..." มอร์กาน่ามองรอบ พึมพำกับตัวเอง "นี่คือ 'บ้าน' ที่เอาชนะ Avalon ของฉันสองปีซ้อน—ในที่สุดฉันก็ได้เห็นมันกับตา"

"เป็นยังไงบ้างครับ" หลินเฉินที่เดินมาทักทาย ถาม

"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอยิ้ม "ทำไมฉันถึงไม่มีวันชนะคุณ—คุณไม่ได้สู้เพื่อถ้วย คุณสู้เพื่อ **ที่นี่** และคนที่สู้เพื่อบ้าน ไม่มีวันแพ้คนที่สู้เพื่อชัยชนะ"

"ปีหน้าก็ลองอีกครั้งครับ" หลินเฉินจับมือ "และขอบคุณที่บินมาไกลขนาดนี้"

"ฉันไม่พลาดงานแต่งของคนที่สอนฉันเรื่องสำคัญที่สุดในอาชีพหรอกค่ะ" เธอตอบ "เจอกันบนกระดานปีหน้า—แต่วันนี้ ขอเป็นแค่แขกที่ดีใจกับคุณจริงๆ"

---

ในห้องชั้นบนสุดของตึกหมายเลขสาม ซูเหยาแต่งตัวอยู่—ในชุดเจ้าสาวที่ป้าๆ ทั้งตรอกช่วยกันปักลายมงคล ฝีมือเย็บผ้าของป้าหลีที่ "ไม่แพ้ห้องเสื้อไหน" จริงตามคำคุย

หกผู้หญิงรายล้อม ช่วยกันแต่งตัวเจ้าสาว—มู่ชิงเสว่ที่งงกับหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวแต่ทำอย่างตั้งใจ ไป๋ลู่ที่จัดดอกไม้ขาวบนผมเจ้าสาวอย่างประณีต ถังที่ถ่ายเก็บทุกวินาที จ้าวเคออี๋ที่คุมตารางเวลาเป๊ะ และกู้เหวินซีที่ "เช็คชีพจรเจ้าสาวกันตื่นเต้นเกิน"

"ชีพจรปกติดีค่ะ" หมอสาวรายงาน "ตื่นเต้นกำลังพอดี—สวยมากนะคะ ซูเหยา"

ซูเหยามองตัวเองในกระจก—เด็กสาวข้างห้องที่เคยมีดีแค่ข้าวต้ม ตอนนี้อยู่ในชุดเจ้าสาวที่คนทั้งตรอกปักด้วยรัก ล้อมด้วยผู้หญิงที่เก่งที่สุดในโลกหกคนที่เรียกเธอว่าครอบครัว

แม่ของหลินเฉินเดินเข้ามา ถือกล่องเล็กๆ

"ของจากเฒ่าฉือ" แกเปิดกล่อง—กิ๊บติดผมเงินที่ตีจากแกนน้ำแข็งพันปีกับดาบเล่มแรก "เขาฝากบอกว่า ขอให้คู่นี้ มีเวลาด้วยกันมากกว่าที่เขาเคยมี"

แม่ติดกิ๊บเงินบนผมว่าที่ลูกสะใภ้ มืออบอุ่นที่เคยติดกระดุมเสื้อให้ลูกชายตอนแปดขวบ

"ซูเหยา" แกจับมือเธอ "ขอบคุณนะลูก—ที่เคาะประตูชีวิตลูกชายแม่ ในวันที่มันมืดที่สุด ข้าวต้มชามนั้น...ช่วยชีวิตเขาไว้ ในแบบที่ลูกอาจไม่เคยรู้"

ซูเหยากอดแม่ของคนที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย—ผู้หญิงที่จะกลายเป็นแม่ของเธอในอีกไม่กี่ชั่วโมง

"หนูจะดูแลเขาค่ะแม่" เธอเอ่ยแหบๆ "ทุกพายุ ทุกวัน ตลอดไป"

"แม่รู้" แกยิ้มทั้งน้ำตา "แม่ถึงยกเขาให้ลูกได้อย่างสบายใจ"

---

ลานกลางตรอก เที่ยงตรง

หลินเฉินยืนรอที่ปลายพรมแดง ในชุดเจ้าบ่าวเรียบๆ—ตัวเดียวกับสไตล์ที่เขาเป็นเสมอ ตามคำของถังที่บอกว่า "ให้คนจำง่ายๆ ว่าคนนี้ไม่เปลี่ยนตัวเองตามงาน"

รอบตัวเขา—ทั้งสองโลกที่เขาใช้สองชาติสร้างขึ้น

ครอบครัว ทีม พันธมิตร อดีตศัตรูที่กลายเป็นเพื่อน ชาวตรอกที่เลี้ยงเขามา และที่ปลายพรมแดง—ประตูที่ซูเหยากำลังจะก้าวออกมา

เพลงเริ่มบรรเลง

และเด็กสาวข้างห้อง ก็ก้าวออกมาบนพรมแดง สู่คนที่เธอเคาะประตูหาทุกเช้า มาตั้งแต่หกขวบ