191: ดวลใต้จันทร์ก่อนวันแต่ง
สองวันก่อนงาน—คืนสุดท้ายก่อนตรอกเหลาเจียจะเข้าสู่ "โหมดงานแต่ง" เต็มอัตรา
หลินเฉินเพิ่งวางรายการตรวจสอบฉบับสุดท้าย ก็พบซูเหยายืนถือหมวก VR ของเขารออยู่ พร้อมรอยยิ้มแบบที่แปลว่าเธอรู้อะไรที่เขาไม่รู้
"คืนนี้ของนายถูกจองแล้ว" เธอยื่นหมวกให้ "เจ้าหนี้มาทวงสัญญายืม—ลานฝึกของตาเฒ่า ในนคร อีกครึ่งชั่วโมง"
"เจ้าหนี้...?" หลินเฉินรับหมวก แล้วก็ถึงบางอ้อ "มู่ชิงเสว่"
"ห้ามถามรายละเอียด ห้ามไปสาย" ซูเหยาผลักหลังเขาเบาๆ ไปทางแคปซูล "และห้ามออมมือ—อันนี้เจ้าหนี้สั่งมาเป็นลายลักษณ์อักษร"
---
ลานฝึกเก่าของเฒ่าฉือ ชายขอบนครธุลีหนุนฟ้า
ลานหินที่ร้อยปีก่อนเทพดาบฉืออิ่งใช้ลับดาบ และปีนี้ตกทอดมาถึงผู้หญิงที่ยืนรออยู่กลางลาน ใต้จันทร์ดวงโต
มู่ชิงเสว่ไม่ได้ถือดาบตำนานเพลิงนรก
เธอยืนอยู่ข้างราวไม้เก่า ที่พาดดาบเหล็กฝึกซ้อมไว้สองเล่ม—ดาบโรงตีธรรมดา ไม่มีออร่า ไม่มีค่าสถานะพิเศษ แบบเดียวกับที่นักดาบมือใหม่ทุกคนในเกมเคยถือ
"คืนนี้ไม่ใช้ของดี" เธอโยนเล่มหนึ่งให้เขา "ดาบเหล็กธรรมดา เหมือนดวลแรกของเรา—ตอนนั้นเจ้าก็ถือดาบโนเนม แล้วชนะข้าทั้งที่ข้าถือของแพงกว่าสิบเท่า"
หลินเฉินรับดาบ ลองน้ำหนัก—เบา ซื่อ ไร้เล่ห์ ดาบแบบที่บอกทุกอย่างตามจริง
"กติกา" มู่ชิงเสว่เดินสู่กลางลาน "หนึ่งกระบวน ไม่ใช้สกิล ไม่เรียกวิญญาณดาบ ไม่มีระบบช่วย—แค่ดาบ กับคนถือดาบ"
【มู่ชิงเสว่ ขอเชิญดวลฝึกซ้อม — เงื่อนไขพิเศษ: ไม่บันทึกผล】
【ตอบรับ / ปฏิเสธ】
"ไม่บันทึกผล" หลินเฉินอ่านกล่องระบบ แล้วเงยมองเธอ "ไม่นับเป็นครั้งที่สี่สินะ"
"ครั้งที่สี่มีไว้ดวลปีหน้า" เธอตอบ "คืนนี้ไม่ใช่การดวล—คืนนี้คือการ **คุยกัน** ในภาษาเดียวที่ข้าพูดคล่องที่สุด"
เขากดตอบรับ
ที่ขอบลาน เงาสองเงานั่งอยู่บนม้านั่งหินโดยไม่มีใครเชิญ—เฒ่าฉือถือกาน้ำชา ("ข้ามาดูลานของข้า ไม่ได้มาดูพวกเจ้า อย่าคิดมาก") กับซูเหยาที่วาร์ปตามมาพร้อมกระติกชาอีกใบ นั่งลงข้างตาเฒ่าอย่างรู้งาน
และบนซื่อโม่ที่ถูกวางพิงราวไม้ วิญญาณขุนพลร้อยตนก็ทยอยโผล่หัวออกมาดูเงียบๆ ทั้งแถว เหมือนแฟนบอลแอบดูนัดพิเศษ
"...บอกว่าไม่มีผู้ชมไง" มู่ชิงเสว่มองแถวขุนพล
"ข้าคุมได้แค่ดาบ" หลินเฉินยักไหล่ "คนในดาบ มีเสรีภาพ"
---
จันทร์ลอยถึงกลางฟ้า
ทั้งคู่ประจันหน้ากันกลางลาน คำนับด้วยดาบ—แบบนักดาบ ไม่ใช่แบบนักกีฬา
แล้วมู่ชิงเสว่ก็เปิดกระบวน
ดาบแรกของเธอพุ่งตรงเข้ากลางอก—เรียบ ตรง ไร้การหลอกล้ำ
หลินเฉินจำมันได้ทันที: ดาบแรกในชีวิตที่เธอเคยฟันใส่เขา เมื่อสามปีก่อน ในดวลที่เธอประกาศต่อหน้าคนทั้งเซิร์ฟว่าจะพิสูจน์ว่าเขาคือของปลอม
เขาตอบด้วยการเบี่ยงคมแบบเดียวกับวันนั้น—เอียงดาบสามนิ้ว ปัดวิถีพอให้พลาดเป้า ไม่มากกว่านั้นแม้กระเบียด
"จำได้สินะ" เธอเอ่ยกลางจังหวะถอน
"ดาบที่เปลี่ยนชีวิตข้า มีไม่กี่เล่ม" เขาตอบ "ของเจ้าคือเล่มแรกๆ"
กระบวนไหลต่อ—และหลินเฉินก็เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังทำ
เธอกำลังเล่นความทรงจำสามปีให้ดูทั้งม้วน ทีละดาบ
จังหวะที่สิบ ดาบของเธอเปลี่ยนเป็นชุดที่เคยใช้ในดวลครั้งที่สอง—ดาบที่เธอ "เขียนนิสัยใหม่" จนซื่อโม่ที่จดจำคมดาบนับร้อยล้านยังจำไม่ได้ ดาบที่ทำให้เขาแพ้เป็นครั้งแรกในสองชาติ
คราวนี้เขาไม่แพ้แล้ว—เขาอ่านมันออกตั้งแต่ครึ่งจังหวะ เพราะหลังจากวันนั้น เขาแกะมันอยู่สามเดือน
แต่ที่เขาไม่ได้คาด คือเธอ **รู้** ว่าเขาแกะมันแล้ว—ดาบจริงของเธอจึงซ่อนอยู่หลังดาบหลอกอีกชั้น พลิกข้อมือกลางอากาศ คมเฉียดไหล่เขาไปครึ่งนิ้ว
"สามเดือนที่เจ้าแกะดาบข้า" เธอเอ่ย ลมหายใจเริ่มแรง "ข้าใช้เวลาเท่ากัน แกะวิธีแกะของเจ้า"
"แล้วใครแกะใครอยู่ตอนนี้"
"นั่นแหละที่ทำให้มันสนุก—ไม่มีวันรู้"
ยี่สิบจังหวะ สามสิบ ห้าสิบ—
ดาบเหล็กธรรมดาสองเล่มปะทะกันกลางลานหิน ไม่มีแสงสกิล ไม่มีคลื่นพลัง มีแต่เสียงเหล็กกับเหล็ก จังหวะเท้ากับลมหายใจ และจันทร์ที่เป็นไฟเวทีดวงเดียว
ที่ขอบลาน เฒ่าฉือจิบชาช้าลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ลืมจิบ
แกเคยดูคนดวลกันบนลานนี้มาร้อยปี—ดวลแค้น ดวลศักดิ์ศรี ดวลแย่งชิง
แต่ดาบสองเล่มคืนนี้ไม่ได้สู้กัน
มันกำลัง **ขอบคุณ** กัน—ทุกการปะทะคือประโยคหนึ่ง ทุกการเบี่ยงหลบคือคำตอบรับ สามปีของการลับกันและกันให้คม ถูกเล่าย้อนตั้งแต่ดาบแรกจนดาบล่าสุด โดยไม่มีคำพูดสักคำ
"ตาเฒ่า ร้องไห้เหรอคะ" ซูเหยากระซิบ
"น้ำชามันร้อน" แกตอบเสียงขุ่นๆ "...ร้อยปีที่ข้าเฝ้าลานนี้ ไม่เคยเห็นดาบที่อิสระเท่าคืนนี้เลย เด็กหญิง—ดาบที่ไม่ต้องชนะ มันสวยแบบนี้นี่เอง"
---
จังหวะที่แปดสิบเก้า
ทั้งคู่เปิดดาบสุดท้ายพร้อมกัน—โดยไม่ได้นัด เป็นดาบเดียวกันเป๊ะ: ดาบตรงเรียบง่ายเล่มเดียวกับที่เปิดกระบวนเมื่อสามปีก่อน
คมสองคมหยุดนิ่งกลางอากาศ—ปลายดาบเธอทาบข้างคอเขา ปลายดาบเขาทาบข้างคอเธอ ห่างผิวหนังเท่ากันเป๊ะ ภาพเดียวกับจุดจบของดวลครั้งที่สาม
แต่คราวนี้ ไม่มีกล่องระบบประกาศผลเสมอ
มีแต่เสียงหัวเราะเบาๆ ของคนสองคน แล้วดาบสองเล่มก็ลดลงพร้อมกัน
"จบกระบวน" มู่ชิงเสว่หอบ เหงื่อบนหน้าผากเป็นประกายใต้แสงจันทร์ และรอยยิ้มของเธอคืนนี้ไม่มีน้ำแข็งเหลือสักเกล็ด "ขอบใจ—สำหรับสามปี และสำหรับคืนนี้"
"ข้าต่างหากต้องขอบใจ" หลินเฉินคืนดาบเหล็กให้ราวไม้ "เจ้าคือคู่ดวลที่ทำให้ข้าไม่กล้าหยุดลับดาบแม้วันเดียว—ในสองชาติของข้า มีไม่กี่คนที่ทำแบบนั้นได้"
มู่ชิงเสว่เก็บดาบอีกเล่มเข้าที่ จัดให้ขนานกันเรียบร้อยแบบนิสัยเธอ
"ภาคแรกของข้า เริ่มต้นที่แพ้เจ้ากลางสนาม ต่อหน้าคนทั้งเซิร์ฟ" เธอเอ่ย มองดาบสองเล่มบนราว "ข้าเลยอยากปิดมันตรงนี้—ด้วยดาบ ไม่ใช่คำพูดในวงน้ำชา ข้าพูดเรื่องพวกนี้ด้วยปากไม่เก่ง เจ้าก็รู้"
"แต่กระบวนคืนนี้ ข้าได้ยินทุกประโยค" เขาตอบ
"ดี" เธอหันมา "งั้นฟังประโยคปิดด้วย—ของขวัญแต่งงานจากข้า ไม่ใช่ของในกล่อง: มันคือคำสัญญาว่า ปีหน้า เดือนไหนสักเดือน คืนไหนสักคืน ข้าจะมาทวงกระบวนต่อไป และปีถัดไป และถัดไป—จนกว่าเราจะถือดาบไม่ไหวกันทั้งคู่"
"เจ้าจะไม่มีวันได้หยุดถูกลับให้คม เงาธุลี—นั่นแหละของขวัญจากข้า"
"รับไว้ด้วยความยินดี" หลินเฉินยิ้ม "คู่ดวลไปจนแก่"
"คู่ดวลไปจนแก่"
เธอเดินไปที่ม้านั่งหิน หยุดหน้าซูเหยา แล้วทำท่าส่งมอบอย่างเป็นทางการ
"ส่งคืนตามสัญญายืม" เธอประกาศหน้าตาย "สภาพดีกว่าตอนยืมเล็กน้อย—ข้าลับมาให้แล้ว"
"ดอกเบี้ยล่ะ" ซูเหยาทวงยิ้มๆ
"ดอกเบี้ยคือวันงาน ข้าจะยืนข้างเจ้าในฐานะเพื่อนเจ้าสาว **ที่พกดาบ**" มู่ชิงเสว่ตอบ "ใครถามก็บอกว่า กันคนขโมยตัวเจ้าบ่าว—โลกนี้มีคนอยากขโมยเขาเยอะกว่าที่เจ้าคิด"
เสียงหัวเราะดังทั่วลาน แม้แต่แถวขุนพลบนซื่อโม่ยังไหวระริก
---
ขากลับ สามคนเดินลงเนินจากลานฝึก เฒ่าฉือเดินนำถือกาน้ำชา ซูเหยาเดินกลาง หลินเฉินรั้งท้าย
เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง
ลานหินว่างเปล่าใต้แสงจันทร์ ดาบเหล็กธรรมดาสองเล่มพักอยู่บนราวไม้ ขนานกันเงียบๆ—ดาบที่เพิ่งเล่าเรื่องสามปีจบไปทั้งม้วน
บทที่เริ่มต้นด้วยดาบ ก็ปิดลงด้วยดาบ
และพรุ่งนี้ เมื่อตะวันตกดิน จะเป็นคืนสุดท้ายของความโสด—คืนที่ตรอกทั้งตรอก ครอบครัวทั้งสองโลก จะมารวมกันเพื่อส่งคนสองคนข้ามเส้นชัยที่สำคัญที่สุดในชีวิต
หลินเฉินเร่งฝีเท้าตามสองคนข้างหน้าไป
เวลาบนข้อมือซ้ายของเขา—ในจินตนาการ—เริ่มเดินนับถอยหลังแล้ว