190: เด็กที่เลือกกลับบ้าน

สามวันก่อนงาน เด็กชายอายุสิบหก—คนที่เคยหนีไป EDEN แล้วกลับมาเตือนเรื่องเรือนเพาะชำ—มาขอพบหลินเฉินที่ศูนย์ฝึกสาขาเหนือ

แม่ของเขาหายดีแล้ว รักษาที่ศูนย์เวชศาสตร์เฉินเทียนฟรีตามสัญญา และเด็กชายก็กลับมาเป็นเด็กฝึกของศูนย์อีกครั้ง—แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปในแววตาเขา

"บอสครับ" เขาเริ่มลำบาก "ผมมาขอโทษ...อีกครั้ง ที่เคยหนีไป"

"ขอโทษไปแล้วครั้งหนึ่ง พอแล้ว" หลินเฉินตอบ "มาวันนี้มีเรื่องอื่นใช่ไหม"

เด็กชายพยักหน้า "ผมตัดสินใจแล้วครับ—ว่าจะเป็นนักกีฬาอาชีพให้ได้ ไม่ใช่เพื่อเงิน ไม่ใช่เพื่อรักษาแม่ แต่เพราะ..."

เขาหยุด รวบรวมคำ

"เพราะตอนผมอยู่ในเรือนเพาะชำ ผมเห็นเพื่อนๆ ที่หลับไม่ตื่น—เด็กที่อายุเท่าผม ที่หนีจากบ้านจนๆ เหมือนผม มาหาเงินในสวน แล้วถูกใช้เป็นเชื้อเพลิง" เสียงเขาสั่น "ผมรอดมาเพราะ 'ประตูศูนย์ฝึกไม่เคยล็อก' ที่บอสบอก"

"ผมอยากเป็นนักกีฬาที่เก่งพอ จะมีเวทีบอกเด็กแบบนั้นทั้งโลกว่า—มีที่ที่ประตูไม่ล็อกอยู่จริง ไม่ต้องไปหาสวนปลอม" เขาเงยหน้า ตาลุก "ผมอยากเป็นประตูที่ไม่ล็อก ให้เด็กคนต่อไปครับ"

หลินเฉินมองเด็กชายตรงหน้า—เงาของตัวเองในชาติก่อน ที่ครั้งนี้ เลือกเส้นทางที่ต่างออกไป เพราะมีใครสักคนเปิดประตูทิ้งไว้

"รู้ไหม" เขาเอ่ย "เมื่อสิบกว่าปีก่อน มีเด็กผอมๆ คนหนึ่งในตรอกเก่า บ้านจน แม่ป่วย และโลกตัดสินไปแล้วว่าเขาแพ้ตั้งแต่เกิด"

"เด็กคนนั้นโชคดี—มีคนยื่นข้าวต้มให้ตอนหิว มีตรอกที่ไม่ทอดทิ้ง และวันหนึ่งเขาก็พบว่า สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้ ไม่ใช่การปีนให้สูงที่สุด แต่คือการกางหลังคาให้คนที่ยังยืนอยู่จุดที่ตัวเองเคยยืน"

"เจ้าเพิ่งเลือกจะกางหลังคา" หลินเฉินยิ้ม "และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าภูมิใจกว่าแชมป์โลกทุกสมัย"

"งั้นมางานแต่งข้าด้วย" เขาเสริม "ในฐานะเด็กฝึกที่จะเป็นแชมป์คนต่อไปของประเทศ—และจดวันนี้ไว้ ว่าวันที่เจ้าเลือกกลับบ้าน คือวันที่เจ้าเริ่มเป็นคนที่เด็กรุ่นหลังจะเขียนชื่อในการบ้าน 'บุคคลที่ฉันอยากเป็น'"

เด็กชายร้องไห้—ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนบอกว่าเขามีค่าพอจะเป็นแบบอย่าง

---

ขากลับจากสาขาเหนือ หลินเฉินแวะที่ร้านเน็ตลุงเฉียน—ที่ตอนนี้เป็นศูนย์ฝึกเยาวชนเต็มตัว

ลุงเฉียนนั่งอยู่หน้าร้าน มองเด็กๆ ซ้อมผ่านกระจก แก่ลงแต่ตาเป็นประกาย

"เสี่ยวเฉิน!" แกทักทาย "มาดูว่าที่ลุงตีตัวเลขค่าไฟไม่เคยพลาดเหรอ"

"มาเชิญลุงไปงานแต่งครับ" หลินเฉินยื่นการ์ด "และมาขอบคุณ—ที่เปิดร้านให้ห้าหนุ่มหมาป่าเหนือซ้อมตอนตีหนึ่ง สามปีก่อน"

ลุงเฉียนรับการ์ด มองมันนาน

"รู้ไหม" แกเอ่ย "ตอนนั้นลุงให้เด็กห้าคนใช้เครื่องฟรี เพราะสงสารพวกมันตกงาน ไม่ได้คิดว่าจะมีวันนี้—วันที่ร้านเน็ตจะๆ ของลุง กลายเป็นที่ที่เด็กทั้งภาคมาเรียนเป็นนักกีฬา"

"คนเราน่ะเสี่ยวเฉิน" แกพับการ์ดเก็บอย่างทะนุถนอม "ทำเรื่องเล็กๆ ด้วยใจดี แล้วไม่รู้หรอกว่ามันจะงอกเป็นอะไร—ลุงแค่เปิดเครื่องให้เด็กใช้ฟรี และมันกลายเป็นทั้งหมดนี้"

"ลุงสอนผมเรื่องนั้นโดยไม่รู้ตัว" หลินเฉินตอบ "ว่าความเมตตาเล็กๆ มันงอกเงยเสมอ—ผมเลยพยายามทำเรื่องเล็กๆ ด้วยใจดี ทุกวัน"

"และดูสิว่ามันงอกเป็นอะไร" ลุงเฉียนผายมือไปรอบศูนย์ฝึกที่เต็มไปด้วยเด็ก "ทั้งหมดนี้ เริ่มจากข้าวต้มชามหนึ่งที่สาวข้างห้องยื่นให้เอ็ง...ความเมตตามันต่อกันเป็นทอดๆ จริงๆ นะ ไอ้หนู"

หลินเฉินมองศูนย์ฝึกที่เต็มไปด้วยเด็กที่ฝัน—เด็กที่ครั้งหนึ่งโลกอาจตัดสินว่าแพ้ตั้งแต่เกิด

ความเมตตาทอดหนึ่ง: ข้าวต้มชามแรก

ทอดต่อมา: ตรอกที่ซื้อคืน ทีมที่สร้าง บริษัทที่ตั้ง ศูนย์ฝึกที่เปิด เด็กที่กลับบ้าน

ทอดต่อไป: เด็กรุ่นนี้ ที่จะกางหลังคาให้รุ่นหน้า

"ขอบคุณครับลุง" เขาเอ่ย "เจอกันในงานนะครับ"