ห้าวันก่อนงานแต่ง หลินเฉินลงไปที่ห้องไร้หน้าต่างใต้สำนักงาน—ห้องของที่ปรึกษาพิเศษหมายเลข 7
เจียงเฟยยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม กองข้อมูลรอบตัว แต่บางอย่างเปลี่ยนไปในรอบสามปี—ชายที่เคยขโมยเครดิตสิบปีของหลินเฉินในชาติก่อน ตอนนี้นั่งตรง ตาสงบ และทำงานที่เก่งที่สุดในประเทศโดยไม่ต้องประจบใคร
"มาทำไมครับบอส" เขาเงยหน้า "ห้านี้ก่อนงานแต่ง น่าจะยุ่งกว่านี้"
"มาเชิญเจ้าไปงาน" หลินเฉินวางการ์ดลงบนโต๊ะ "ในตัวตนใหม่ ที่นั่งโต๊ะแขก ไม่ใช่หลังฉาก"
เจียงเฟยมองการ์ดเงียบไปนาน
"บอสครับ" เขาเอ่ยในที่สุด เสียงเครือ "สามปีที่ผมทำงานให้บอส ผมพยายามไม่ถามคำถามที่ถามวันแรกในห้องใต้ดิน—ทำไมบอสเลือกผม ทำไมช่วยผม และทำไมมองผมด้วยสายตาที่เก่ากว่าทุกอย่างที่ผมเคยทำกับบอส"
"แต่ก่อนงานแต่ง...ผมขอถามครั้งสุดท้าย"
หลินเฉินมองชายตรงหน้า—ศัตรูที่ฆ่าเขาในชาติก่อน หมากที่ทำงานให้เขาดีที่สุดในชาตินี้ และคนที่ไม่มีวันรู้ความจริงทั้งหมด
เขาตัดสินใจ ในแบบที่ตัวเองจะอยู่กับมันได้
"นั่งลง" หลินเฉินดึงเก้าอี้ "ข้าจะเล่าให้ฟัง—บางส่วน เท่าที่เจ้าจะรับไหว"
แล้วเขาก็เล่า—ไม่ใช่เรื่องย้อนเวลา ไม่ใช่เรื่องประตู แต่เป็นความจริงที่จริงพอ และเจียงเฟยรับได้
"ในที่ที่ข้ามาจาก—เรียกว่าอดีตก็ได้" หลินเฉินเริ่ม "มีคนหนึ่งที่ข้าไว้ใจที่สุด แล้วเขาทรยศข้า ขโมยทุกอย่างที่ข้าสร้าง และข้าตายเพราะมัน...ในแบบหนึ่ง"
เจียงเฟยตัวแข็ง "...คนนั้น หน้าตาเหมือนผม"
"เหมือนเป๊ะ" หลินเฉินไม่ปฏิเสธ "วันแรกที่ข้าเห็นเจ้า ข้าเห็นคนคนนั้น—และข้าเกลียดเจ้า ทั้งที่เจ้ายังไม่เคยทำอะไรข้าเลย"
"แล้วทำไม..." เจียงเฟยเสียงสั่น "ทำไมช่วยผม ทำไมให้งาน ทำไม—"
"เพราะข้าเรียนรู้อย่างหนึ่ง" หลินเฉินตอบ มองเขาตรงๆ "ว่าเจ้าไม่ใช่คนคนนั้น เจ้าคือเจียงเฟยที่ยังไม่เคยเลือก—และข้าตัดสินใจให้เจ้าได้เลือก แทนที่จะลงโทษเจ้าสำหรับสิ่งที่อีกคนทำ"
"และเจ้าเลือกแล้ว เจียงเฟย" เขาลุกขึ้น "สามปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เจ้าเลือกซื่อสัตย์ ทุกครั้งที่เจ้าเสี่ยงชีวิตส่งข้อมูล ทุกครั้งที่เจ้าทำงานเก่งโดยไม่ต้องประจบใคร—เจ้าพิสูจน์ว่าเจ้าไม่ใช่คนทรยศในความทรงจำข้า"
"เจ้าเป็นคนที่ข้าภูมิใจที่ได้ทำงานด้วย"
เจียงเฟยก้มหน้าลง น้ำตาหยดบนการ์ดเชิญ
"ผมไม่เข้าใจหมดหรอกครับ" เขาเอ่ยแหบๆ "เรื่องอดีต เรื่องคนที่เหมือนผม—มันใหญ่เกินกว่าผมจะเข้าใจ แต่ผมเข้าใจอย่างเดียว"
"บอสมองคนที่เคยทำร้ายบอส แล้วเลือกให้เขาโอกาสเป็นคนใหม่...ทั้งที่ไม่จำเป็น"
"นั่นคือเหตุผลที่ผมจะทำงานให้บอสไปจนตาย" เขาเงยหน้า เช็ดน้ำตา "ไม่ใช่เพราะกลัว ไม่ใช่เพราะเงิน—เพราะบอสคือคนแรกในชีวิตที่เห็นผมเป็นมากกว่าสิ่งที่ผมเคยเป็น"
"งั้นก็มางาน" หลินเฉินยิ้ม "นั่งโต๊ะแขก กินหม้อไฟ และเลิกเรียกข้าว่าบอสในงานแต่ง—วันนั้นเราเป็นแค่คนสองคนที่กินข้าวโต๊ะเดียวกัน"
"ครับ...หลินเฉิน" เจียงเฟยเอ่ยชื่อเขาเป็นครั้งแรกในสามปี
และในห้องไร้หน้าต่างนั้น ศัตรูเก่าจากความมืด ก็ได้เดินออกสู่แสง—อย่างสมบูรณ์
---
ขากลับขึ้นลิฟต์ หลินเฉินยืนคิดถึงสิ่งที่เพิ่งทำ
เขาไม่ได้ให้อภัยเจียงเฟยสำหรับสิ่งที่ "อีกคน" ทำ—เพราะเจียงเฟยคนนี้ไม่เคยทำ
เขาแค่ปฏิเสธที่จะให้อดีตของชายคนหนึ่ง เลือกอนาคตของเขาแทนตัวเขาเอง
*การอภัย คือการจำได้ว่า ทุกคนที่กลายเป็นมาร เคยเป็นทหารมาก่อน*
คำตอบจากพิธีปลดผนึกขั้นห้า ดังในหัวอีกครั้ง—และคราวนี้ เขาเข้าใจมันลึกกว่าเดิม
มันไม่ใช่แค่ปรัชญา มันคือวิธีที่เขาเลือกใช้ชีวิตทั้งชาติ—และเป็นเหตุผลที่ในวันแต่งงานของเขา จะมีอดีตศัตรูนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับครอบครัว มากกว่าหนึ่งคน
Sign in to comment
No comments yet.