185: ของขวัญข้ามโลก

ข่าวงานแต่งของกัปตันเฉินเทียน เดินทางไปไกลกว่าโลกจริง

ในจ้านเสิน บรรดา NPC และสิ่งมีชีวิตที่ผูกพันกับทีมตลอดสามปี ต่างเตรียม "ของขวัญ" ในแบบของตัวเอง—ของขวัญที่ข้ามเส้นแบ่งระหว่างสองโลกในแบบที่ไม่มีงานแต่งไหนเคยมี

**เฒ่าฉือ** เป็นคนแรก แกเรียกหลินเฉินไปโรงตีเหล็กกลางนคร ก่อนงานสิบวัน

"ของขวัญแต่งงาน" แกวางของบนโต๊ะ—กิ๊บติดผมเงิน ฝีมือประณีตจนดูเหมือนแสงจันทร์ถูกตีให้เป็นรูป "ตีจากเศษแกนน้ำแข็งพันปีที่เจ้าเอามาตั้งแต่ศึกบอสโลกตัวแรก กับเศษเงินจากดาบเล่มแรกของเจ้า"

"ตาเฒ่า..." หลินเฉินรับด้วยสองมือ "ไม่ต้องลำบาก—มือท่านอ่อนแรง การตีของละเอียดแบบนี้..."

"ใช้เวลาสามเดือน" แกตัดบท เสียงแหบ "ค้อนหนักยกไม่ไหวแล้วก็จริง แต่ของเล็กๆ ที่ใส่ใจลงไปได้เยอะ ข้ายังตีไหว—และของชิ้นนี้ ข้าอยากตีเอง"

แกหยุดครู่ มองกิ๊บเงินในมือลูกศิษย์

"ร้อยปีก่อน ข้าไม่มีโอกาสตีของแต่งงานให้ใคร" เสียงแกเบาลง "ข้ากับฮุ่ยเยวี่ย...สงครามมันไม่ให้เวลา เราเป็นได้แค่เพื่อนร่วมเฝ้าประตู จนวันสุดท้าย"

"เพราะงั้น ของชิ้นนี้..." แกผลักมันคืนเข้ามือหลินเฉิน "มันคือของขวัญที่ข้าอยากให้ตัวเองเมื่อร้อยปีก่อน—ฝากให้เจ้ากับเด็กผู้หญิงของเจ้าใช้แทน อย่าให้สงครามไหนมาขโมยเวลาของพวกเจ้าไป เหมือนที่มันขโมยของข้า"

หลินเฉินกำกิ๊บเงินแน่น คอตีบ "ครับ ตาเฒ่า—ผมสัญญา"

**ไป๋ลู่กับเหยียนซิ่น** มอบของขวัญจากอารามตะวันตก—กิ่งดอกไม้ขาวจากเนินหน้าวิหาร ที่เหยียนซิ่นดูแลมาร้อยปี และในคืนวันแต่ง ดอกไม้พันธุ์นี้ที่ขึ้นอยู่ทั่วโลกในเกม จะ "บานพร้อมกัน" ทั้งหุบเขาประกายหิน เป็นปรากฏการณ์ที่ไป๋ลู่ในฐานะผู้เฝ้าประตู เตรียมไว้ให้

"ดอกไม้ขาวบานเต็มหุบเขา ใต้แสงจันทร์พิเศษ" ไป๋ลู่อธิบาย รอยยิ้มสงบใส "เป็นของขวัญจากโลกในเกม ถึงงานแต่งในโลกจริง—ทั้งทีมจะได้เห็นพร้อมกัน ตอนเข้าเกมคืนงาน"

---

แต่ของขวัญชิ้นที่ไม่มีใครคาด มาถึงในคืนถัดมา—ในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดยิ่งกว่า

หลินเฉินยืนอยู่บนเนินดอกไม้ขาวหน้าบ้านในหุบเขาประกายหิน—เนินที่ใต้ผืนดินคือหมุดแรกของผนึก—ตรวจพื้นที่ที่ไป๋ลู่จะใช้เตรียมปรากฏการณ์คืนวันแต่ง

แล้วดวงตราก็สั่นเบาๆ

ไม่ใช่คำเตือน ไม่มีกลิ่นภัย—มันเหมือน...เสียงเคาะประตูที่สุภาพที่สุดเท่าที่สิ่งซึ่งหลับอยู่ใต้แผ่นดินจะทำได้

【...เด็กข้ามเวลา】

เสียงนั้นต่ำลึกราวดังขึ้นจากใต้พิภพ ผ่านรากของเนินทั้งเนิน—เสียงที่เคยบอกเขาว่า *เราต่างเป็นนักโทษของประตูเดียวกัน*

ราชามาร—ครึ่งหลับครึ่งตื่นในผนึกที่ตัวเองมอบหัวใจให้

"ท่านได้ยินด้วยสินะ" หลินเฉินไม่แปลกใจ เขานั่งลงบนเนินช้าๆ "เรื่องงานแต่ง"

【แม่ทัพเก่าของข้าปากสว่าง】น้ำเสียงนั้นมีบางอย่างคล้ายขำขัน—อารมณ์ที่เกือบลืมวิธีใช้ไปแล้ว【มันเล่าผ่านผนึกลงมา...ว่าเจ้าจะ "แต่งงาน" 】

【คำนั้น ข้าใช้เวลาสามคืน กว่าจะขุดความหมายของมันขึ้นมาจากซากความทรงจำได้】

หลินเฉินนั่งเงียบ ไม่เร่ง—กับสิ่งที่ถูกประตูกลืนมานับร้อยปี ความทรงจำมนุษย์ทุกชิ้นคือของที่ขุดยากที่สุด

【ข้าจำหน้าตัวเองไม่ได้แล้ว】ราชามารเอ่ยช้าๆ【จำชื่อตัวเองไม่ได้ จำหน้าคนที่เคยรักไม่ได้ ประตูกลืนไปหมด...แต่คืนนี้ ข้าจำได้หนึ่งอย่าง】

【เสียงกลองงานแต่ง ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่กองทัพข้าเดินผ่าน เมื่อครั้งข้ายังเป็นมนุษย์】

【ทหารหนุ่มคนหนึ่งในกองข้า ขอลากลับไปแต่งงาน ข้าไม่อนุญาต—ข้าบอกมันว่า "สงครามต้องมาก่อน งานแต่งรอได้"】เสียงนั้นเงียบไปนาน【ศึกถัดมา มันตาย...งานแต่งของมันรอไปตลอดกาล】

【นั่นคือความทรงจำมนุษย์ชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในตัวข้า เด็กข้ามเวลา—ไม่ใช่ชัยชนะ ไม่ใช่กองทัพ แต่เป็นเสียงกลองงานแต่งที่ข้าไม่เคยอนุญาตให้ใครไปฟัง】

หลินเฉินนิ่งอยู่นาน นึกถึงเฒ่าฉือที่พูดเรื่องเดียวกันด้วยถ้อยคำคนละชุด—สงครามขโมยเวลาของทุกคน แม้แต่ของผู้ที่กลายเป็นมาร

"แล้วท่านจะบอกข้าว่าอะไร"

【ไม่บอก—จะให้】

พื้นดินกลางเนินสั่นไหวเบาๆ

แล้วท่ามกลางทะเลดอกไม้ขาว ดอกไม้หนึ่งดอกก็ค่อยๆ ผลิขึ้น—กลีบสีดำสนิทราวราตรี ก้านสีเงิน ไม่มีกลิ่นมาร ไม่มีมลทิน มีแต่ความนิ่งสงบแปลกประหลาด เหมือนความมืดที่ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่อย่างสันติ

【พลังที่เหลือเสี้ยวสุดท้ายนอกหัวใจ ข้าใช้กับมัน】ราชามารเอ่ย【มันจะบานอยู่กลางเนินนี้ ตราบเท่าที่หัวใจข้ายังเต้นอยู่ในผนึก—คืนวันแต่งของเจ้า เมื่อดอกไม้ขาวบานพร้อมกันทั้งหุบเขา จะมีหนึ่งดอกที่เป็นสีดำ】

【ให้มันยืนแทนข้า—มารตนหนึ่ง ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทหาร และอยากฟังเสียงกลองงานแต่งสักครั้ง ก่อนโลกจะลืมว่าข้าเคยเป็นมนุษย์】

หลินเฉินมองดอกไม้สีดำกลางทะเลขาว แล้วเอ่ยเสียงนิ่ง

"สัญญาของเรายังอยู่—ถ้าวันหนึ่งผนึกพัง และท่านกลายเป็นภัย ข้าจะฆ่าท่านให้สนิท ด้วยมือข้าเอง"

【ข้าหวังพึ่งคำสัญญานั้นอยู่】

"แต่ก่อนวันนั้นจะมาถึง—ถ้ามันจะมาถึง" เขาลุกขึ้น มองดอกไม้สีดำที่โยกเบาๆ ในลม "ข้าจะนับท่านเป็นแขกของงาน เสมอ"

"และข้าจะบอกซูเหยาว่า ดอกที่สวยที่สุดบนเนิน คือดอกสีดำ—เพราะมันคือดอกเดียวที่ต้องใช้ทั้งชีวิตของใครบางคน แลกกับการได้บาน"

ใต้แผ่นดิน เสียงนั้นเงียบไปนานมาก

【...ไปเถอะ เด็กข้ามเวลา】ในที่สุดมันก็เอ่ย เบาจนเกือบกลืนไปกับเสียงลม【ไปมีชีวิตแบบที่ทหารของข้าไม่ทันได้มี—แล้ววันไหนเจ้าได้ยินเสียงกลองงานแต่ง ฟังเผื่อข้าด้วย】

---

**และบรรณารักษ์** มอบของขวัญที่แปลกที่สุด—ผ่านดวงตราในคืนหนึ่งก่อนงาน

【ข้าไม่มีของให้จับต้องได้】เสียงเด็กหญิงเอ่ย【แต่ข้าเป็นผู้เก็บบันทึก—และของขวัญของข้าคือ: ข้าจะจารวันแต่งงานของเจ้า ลงในหอจดหมายเหตุ เป็นบันทึกถาวร】

【ในบรรดาบันทึกล้านล้านดวงในหอ—สงคราม ความตาย ความลับ ความจริงที่ถูกลบ—ข้าจะเพิ่มดวงหนึ่ง: ดวงที่จดว่า ผู้กลับมา หยุดวิ่งได้สำเร็จ และเลือกบ้าน】

【มันจะอยู่ในหอตลอดกาล ผู้กลับมา—แม้โลกถูกเขียนใหม่อีกกี่รอบ แม้ประตูจะลบอะไรอีกเท่าไหร่...ดวงนี้ ข้าจะปกป้องไม่ให้ถูกลบ】

【เพราะมันคือหลักฐานว่า—วงจรนับไม่ไหวรอบ มันจบลงได้ ด้วยข้าวต้มหนึ่งชาม กับคนที่ยอมเคาะประตูยามเช้า】

หลินเฉินนั่งเงียบกับของขวัญที่ลึกที่สุดเท่าที่เคยได้รับ—ในจักรวาลที่ความทรงจำถูกลบได้ทุกอย่าง บางคนเลือกจะปกป้องความทรงจำหนึ่งดวงไว้ตลอดกาล

"ขอบใจ" เขาเอ่ยเบาๆ "ขอบใจจริงๆ"

【นี่คือหน้าที่ข้า ผู้กลับมา—เก็บรักษาสิ่งที่สำคัญ】บรรณารักษ์ตอบ และในเสียงเด็กหญิงผมขาว มีความอบอุ่นที่ไม่เคยมี【และในล้านล้านบันทึกที่ข้าเฝ้า...ดวงของเจ้า เป็นดวงที่ข้าภูมิใจที่สุดที่ได้จด】

---

ค่ำนั้น หลินเฉินวางกิ๊บเงินของเฒ่าฉือลงในกล่อง ข้างแหวนสามวง (วงที่สามรอวันแต่ง) และมองของขวัญข้ามโลกที่ทยอยมาถึง

ทุกชิ้น มาจากคนหรือสิ่งที่ครั้งหนึ่งเขาไม่เคยคิดว่าจะมีในชีวิต—ช่างตีเหล็กเทพ มารแม่ทัพ นักบวชสายเลือดร้อยปี แกนของโลก และราชาแห่งมารผู้มอบหัวใจตัวเองให้ผนึก แล้วเจียดพลังเสี้ยวสุดท้าย มาปลูกดอกไม้หนึ่งดอก

สองชาติก่อน เขาตายโดยไม่มีใครจำชื่อ

ชาตินี้ เขากำลังจะแต่งงาน ท่ามกลางของขวัญจากทั้งสองโลก—และมีแม้แต่มารที่ถูกผนึกใต้พิภพ รอฟังเสียงกลองงานแต่งของเขา

"ของถ่วงใจของข้า" เขาพึมพำคำที่เคยตอบรอยประทับของฮุ่ยเยวี่ย "มันไม่ได้อยู่ในตัวข้า มันยืนล้อมข้าอยู่ทั้งสองโลก"