182: ป้องบัลลังก์

【รอบชิงชนะเลิศ World Series ฤดูที่ 2: เฉินเทียน VS Avalon】

รีแมตช์ที่โลกรอมาทั้งปี—แชมป์เก่าที่เพิ่งผ่านสงครามจริงมาทั้งสงคราม กับรองแชมป์ที่รื้อระบบตัวเองทั้งระบบเพื่อล้างตา

สนามแปดหมื่นไม่มีที่ว่างตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนเริ่ม ยอดผู้ชมทั่วโลกทุบสถิติปีก่อนตั้งแต่เกมแรกยังไม่เปิด

**เกมที่หนึ่ง** — และโลกได้เห็นว่า "ปราสาทที่เรียนรู้จะด้นสด" หมายความว่าอะไร

นาทีที่สิบสอง เฉินเทียนวางกับดักเดิมที่เคยกินปราสาทได้ปีก่อน: เปิดช่องว่างปลอมที่ปีกซ้าย ล่อให้ขบวนโล่ยืดตัว แล้วหุบกินรอยต่อ

ปราสาทเดินเข้ากับดักตามสคริปต์ทุกก้าว—แล้วในวินาทีที่กลของเฉินเทียนเริ่มหุบ ขบวนโล่ทั้งขบวนก็ **เปลี่ยนใจกลางจังหวะ** สลายรูปแล้วประกอบใหม่กลับด้านในสามวินาที กับดักที่หุบลงจึงกัดโดนแต่ลม และคมสวนของ Avalon ก็กินแนวหลังเฉินเทียนเต็มปาก

"มันยอมเข้ากับดักเพื่อเรียนจังหวะหุบของเรา!" ถังร้องกลางเกม

แลนสล็อตนำขบวนทะลวงเส้นสุดท้ายด้วยตัวเอง หอกขาวเฉี่ยวผ่านดาบเงินของมู่ชิงเสว่ไปจบเกมที่แกนพลัง

Avalon ขึ้นนำ 1-0—ครั้งแรกที่เฉินเทียนตามหลังในรอบชิง นับตั้งแต่ขึ้นเวทีโลก

**เกมที่สองถึงสี่** กลายเป็นสิ่งที่นักวิเคราะห์เรียกว่า "บทสนทนาระหว่างสองปรัชญา"

เกมสอง หลินเฉินเลิกใช้กลที่ซ้อมมา สั่งทั้งทีม "เล่นสด" ทั้งเกม—ปราสาทที่เรียนรู้จากแพตเทิร์น เจอทีมที่ไม่มีแพตเทิร์นให้เรียน 1-1

เกมสาม มอร์กาน่าสวนด้วยการป้อน "แพตเทิร์นปลอม" ให้เฉินเทียนอ่านผิดทาง—ปราสาทล่อให้ทีมบุกลึกแล้วงับทั้งทีมกลางทาง 1-2

เกมสี่ ซูเหยาพลิกบท จากกองหนุนกลายเป็นแม่ทัพล่อ—แสงฮีลที่เคลื่อนผิดตำแหน่งทั้งเกมหลอกให้ปราสาทอ่านทิศบุกผิดสามครั้งติด มู่ชิงเสว่ทุบรอยร้าวที่สามจนแตก 2-2

สองปรัชญา ตอบกันคนละหมัดจนหมดกระดาน—เหลือเกมเดียว

【เกมที่ 5 — ชิงบัลลังก์โลก】

---

ห้องเตรียมทีมก่อนเกมห้า เงียบจนได้ยินเสียงหายใจ

"Avalon เก็บข้อมูลเรามาสี่เกม" หลินเฉินมองทีม "เกมนี้ปราสาทจะรับมือทุกอย่างที่เราเคยโชว์ได้หมด—ทุกอย่าง ยกเว้นสิ่งเดียวที่ยังไม่เคยขึ้นจอ"

สายตาทุกคู่เลื่อนไปที่ไป๋ลู่

"สี่สิบเอ็ดวินาที คือสถิติซ้อม" เธอพูดเอง น้ำเสียงสงบ "แต่ในสนามจริง มีพวกพี่อยู่ในสายใยด้วยกัน...ฉันถือได้นานกว่านั้น"

"หมอขีดเส้นไว้หนึ่งนาที" เสียงกู้เหวินซีดังจากลำโพงห้อง ตึงกว่าทุกครั้ง "เกินเมื่อไหร่ฉันดึง—ต่อให้เหลืออีกวินาทีเดียวจะชนะก็ดึง เข้าใจตรงกันนะ"

"เข้าใจ" ไป๋ลู่ยิ้ม กำมือที่มีรอยจันทร์เสี้ยว "หนึ่งนาที...พอถมเถ"

เกมห้าเดินไปสี่สิบนาทีแบบหายใจไม่ทั่วท้อง สกอร์ย่อยไล่กันไม่เกินแต้มเดียว จนนาทีที่สี่สิบสาม Avalon เปิดท่าสุดท้าย—ปราสาทรวมร่างเวอร์ชันใหม่ ที่ไม่ใช่เครื่องจักรอีกแล้ว ขบวนที่ทั้งแกร่งและ **มีชีวิต** เคลื่อนเข้าหาฐานเฉินเทียนเหมือนสัตว์ยักษ์ที่มีหัวใจ

"ไป๋ลู่" หลินเฉินเรียกชื่อเดียว

"อือ" เธอตอบ—แล้วยกมือขึ้นหาจันทร์จำลองกลางฟ้าแมป

【จันทราประสาน·เต็มดวง】

แสงจันทร์ไม่ได้วาบ—มัน **ลงมาคลุม** ห้าร่างกลายเป็นสายใยเงินที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทั้งสนามแปดหมื่นเงียบกริบไปครึ่งวินาที

แล้วทีมเฉินเทียนก็หยุดเป็นห้าคน

ปราสาทมีชีวิตปะทะสิ่งมีชีวิตห้าหัวใจ—และความต่างก็ปรากฏทุกเสี้ยววินาที: Avalon ต้องอ่านกันผ่านการมอง เฉินเทียน **รู้สึกถึงกัน** ก่อนการขยับ ดาบเงินเปิดแผล ธนูสายฟ้าขยายแผล โล่แสงปิดทุกหมัดสวนก่อนหมัดออก เงาดำไหลผ่านรอยต่อขบวนเหมือนน้ำหารอยรั่ว

ในหูทีม เสียงกู้เหวินซีนับถอยหลังเรียบๆ "สามสิบวินาที...สี่สิบ...ค่าซิงก์ไป๋ลู่แตะเส้นเหลือง..."

"อีกนิดเดียว" ไป๋ลู่กัดฟัน สายใยเงินสั่นแต่ไม่ขาด—คืนสะพานรากเธอเรียนรู้แล้วว่าการถือสายใยเพื่อคนอื่นหน้าตาเป็นยังไง เทียบกับคืนนั้น...หนึ่งนาทีนี้สั้นนิดเดียว

"ห้าสิบวินาที—"

หัวใจของปราสาทเปิดออกหนึ่งจังหวะ และห้าหัวใจก็ตอบพร้อมกัน

จันทราสังหารมาร·เต็มดวง ระเบิดกลางขบวน ในวินาทีที่ห้าสิบเก้า

【ทีมเฉินเทียน ชนะเกมที่ 5!】

【ป้องกันแชมป์ World Series สำเร็จ —【เฉินเทียน】แชมป์โลกสมัยที่ 2!!】

---

แสงจันทราดับ ไป๋ลู่ทรุดลงทั้งยิ้ม—และคนแรกที่ประคองเธอไม่ใช่ใครในสนาม แต่คือเสียงในหูฟัง: "ค่าซิงก์กลับสู่ปกติ...ทำได้ดีมาก คนไข้ดื้อ"

มอร์กาน่าเดินมาจับมือหลินเฉิน ยิ้มที่ไม่มีความขมขื่น

"คำตอบของฉันคือ—สร้างบ้านในระบบได้ค่ะ" เธอกล่าว "แต่คุณนำหน้าฉันหนึ่งปีเสมอ เพราะคุณไม่ได้สร้างบ้านในทีม...ทีมของคุณ **คือ** บ้านตั้งแต่แรก ฉันไล่ตามสิ่งที่คุณมีอยู่แล้ว"

"ปีหน้า" เธอปล่อยมือ ดวงตานักวางแผนเปล่งประกาย "ฉันจะหาทางที่ระบบเอาชนะบ้านให้เจอ และถ้าหาไม่เจอ...ฉันอาจต้องยอมรับว่า บางอย่างเงินกับความสมบูรณ์แบบซื้อไม่ได้จริงๆ"

"เจอกันปีหน้าครับ กัปตันมอร์กาน่า" หลินเฉินจับมือ "พร้อม ZERO ของเย่หาว และทุกทีมที่กำลังโตขึ้น—วงการนี้ ยิ่งแข่ง ยิ่งสนุก"

ถ้วยแชมป์สมัยที่สองถูกชูขึ้นกลางสายตาโลก—คราวนี้คนที่ถูกดันให้ยืนกลางแท่นไม่ใช่กัปตัน แต่คือเด็กสาวผมขาวที่ทั้งทีมพร้อมใจส่งขึ้นไป พร้อมรอยจันทร์เสี้ยวบนฝ่ามือที่ชูถ้วยสูงสุดแขน

แต่ในใจของคนห้าคนบนแท่น มันยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่สุดของเดือนนี้

เพราะอีกสามสัปดาห์...กัปตันของพวกเขาจะแต่งงาน