181: รอบรอง — ดาบขาว กับ ดาวิด

เช้าวันรอบรองชนะเลิศ อารีน่าซ้อมของเฉินเทียนปิดตาย—ข้างในมีแสงจันทร์กลางวันแสกๆ

【จันทราประสาน】ของไป๋ลู่กางคลุมทั้งห้าคน และเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่แสงวาบเดียวแบบปีก่อน—มันคือสายใยที่ **ค้างอยู่**

สิบวินาที ยี่สิบ สามสิบ—ห้าคนเคลื่อนเหมือนร่างเดียว มู่ชิงเสว่รู้ว่าถังจะยิงก่อนสายธนูตึง ซูเหยาฮีลแผลก่อนแผลเกิด

สี่สิบเอ็ดวินาที แสงแตกผึง ไป๋ลู่ทรุดลงคุกเข่า

"สี่สิบเอ็ด" เธอหอบ แต่ตาเป็นประกาย "เมื่อวานสามสิบห้า"

"ค่าซิงก์เธอพุ่งคนเดียวห้าเท่าของอีกสี่คน" เสียงกู้เหวินซีตัดเข้ามาจากจอมอนิเตอร์ข้างสนาม—หลังสงคราม EDEN หมอสาวไม่ยอมให้ทีม "ซ้อมของแปลก" โดยไม่มีเธอเฝ้าอีกแล้ว "เกินหนึ่งนาทีเมื่อไหร่ ฉันดึงปลั๊ก จำไว้"

"ตั้งแต่คืนสะพานราก ฉันเข้าใจแล้วว่า 'ห้าคนเป็นหนึ่ง' หน้าตาเป็นยังไง" ไป๋ลู่ลุกขึ้น มองมือที่มีรอยจันทร์เสี้ยวจางๆ "ฉันแค่อยากพามันมาไว้ในสนามให้ได้...ก่อนรอบชิง"

"มันยังไม่สมบูรณ์" หลินเฉินตัดสินใจ "วันนี้ไม่ใช้—เก็บเป็นไพ่ใบสุดท้าย และต่อให้ถึงรอบชิง จะใช้หรือไม่ใช้ เธอเป็นคนเลือกเอง ไม่ใช่ข้า"

ไป๋ลู่พยักหน้า—และยิ้มน้อยๆ แบบที่แปลว่าเธอเลือกไว้แล้ว

---

บ่ายวันเดียวกัน รอบรองสายแรก: เฉินเทียน ปะทะ พายุขาว

สามเกมแรกผลัดกันเชือด 2-1 และเกมที่สี่ บนสะพานหินขาวกลางแมป สิ่งที่ทั้งวงการรอคอยก็เกิดขึ้น—ฮันซอทิ้งทุกเลน เดินตรงมาหามู่ชิงเสว่

"หนึ่งปีเต็ม" นักดาบหนุ่มชักดาบช้าๆ "ผมไล่หาสามนิ้วที่ขาด เจอมันในที่ที่ไม่คิดว่าจะเจอ—ในวิดีโอที่คุณแพ้เงาธุลีดวลแรก ผมดูมันสี่ร้อยรอบ"

"งั้นก็มาดูของจริง" ดาบเงินออกจากฝัก "ของข้าเพิ่งลับมาเมื่อคืน"

การปะทะร้อยกว่ากระบวนถูกอัดในสี่นาที—เร็วจนจอช้าของสนามต้องฉายซ้ำสามรอบให้คนตามทัน ฮันซอของปีนี้ไม่ใช่คนเดิม ระยะดาบยาวขึ้น "สามนิ้ว" ที่หายไป กลายเป็นคมที่กัดเข้ามาถึงเส้นผมเธอสองครั้ง

ครั้งที่สาม เขาอ่านจังหวะหายใจเธอขาด ดาบขาวพุ่งเข้ามุมที่ตำราไหนก็บอกว่าปิดไม่ทัน

แต่ดาบของมู่ชิงเสว่ไม่ได้อยู่ในตำราไหนมาปีกว่าแล้ว

เธอ **ไม่ปิด**—เธอเอียงตัวรับให้คมเฉี่ยวเกราะไหล่ แลกกับการได้ยืนในระยะที่ดาบยาวสามนิ้วของเขา **ยาวเกินไป** หนึ่งฝ่ามือ

ดาบเงินหยุดที่คอนักดาบหนุ่ม นิ่งสนิท

"ครึ่งนิ้วสุดท้าย" เธอบอก "ไม่ได้อยู่ที่ดาบ—อยู่ที่กล้าให้เขากัดถึงเนื้อ"

ฮันซอมองคมที่คอตัวเองครู่หนึ่ง แล้วเก็บดาบ ค้อมตัวเก้าสิบองศาเต็มพิกัด

"ปีหน้า ผมจะหาอีกขั้นให้เจอ" เขาประกาศ ไม่มีความขมขื่นแม้แต่หยด "และสักวัน...ขอดวลกับอาจารย์ของคุณด้วย"

"ต่อคิว" มู่ชิงเสว่ตอบ "คิวยาว"

เฉินเทียนปิดซีรีส์ 3-1 ผ่านเข้าชิงเป็นทีมแรก

---

ค่ำนั้น รอบรองสายที่สอง—และทีมเฉินเทียนนั่งดูจากอัฒจันทร์ ไม่ใช่ห้องพัก เพราะแมตช์นี้พวกเขาอยากดูด้วยตาเปล่า

ZERO ปะทะ Avalon สื่อทั้งโลกเรียกมันด้วยชื่อเดียว: ดาวิด ปะทะ โกไลแอท

ห้าคนจากร้านเน็ตเก่า ปะทะปราสาทที่เรียนรู้จะด้นสด—และตลอดสี่เกม ดาวิดไม่ได้แค่ยืนระยะ มันต่อยสวนจนโกไลแอทเซ

เกมห้า นาทีสุดท้าย ZERO เหลือสามคน ค้ำแนวสุดท้ายไว้ด้วยแผนที่เย่หาวขีดสดข้างสนาม—ชายที่เคยบัญชากิลด์แสนคน ตอนนี้ยืนตะโกนแหบจนเสียงแตก เพื่อเด็กห้าคนที่โลกเพิ่งรู้จัก

มันเกือบพอ

เกือบ

【Avalon ชนะเกมที่ 5 — เข้าชิงชนะเลิศ】

สนามทั้งสนามลุกขึ้นยืน—ไม่ใช่ให้ผู้ชนะ แต่ให้ทีมที่แพ้แบบไม่ถอยสักก้าว เสียงปรบมือให้ ZERO ดังกว่าตอนประกาศผลเสียอีก และเย่หาวที่เดินไปกอดเด็กทั้งห้าทีละคน ก็ได้รับเสียงเชียร์มากกว่าสมัยเป็นราชันทุนหมื่นล้านทั้งชีวิตรวมกัน

"ปีนี้พอแค่นี้" เขาบอกทีม ไม่มีความผิดหวัง มีแต่ไฟ "ทีมหน้าใหม่เข้ารอบรองโลกปีแรก—ไม่มีใครเคยทำ ปีหน้า เราจะกลับมาให้ถึงรอบชิง"

แล้วข้อความก็เด้งถึงหลินเฉินบนอัฒจันทร์

*"ข้าไปไม่ถึงรอบชิงปีนี้ — แต่เจ้าไปถึงแล้ว เจอ Avalon อีกครั้ง"*

*"ชนะมันให้ดู — แล้วปีหน้า ข้าจะปีนขึ้นไปแย่งบัลลังก์จากเจ้าเอง / นั่นคือคำสัญญา ไม่ใช่คำขู่"*

---

คืนก่อนรอบชิง มอร์กาน่าส่งข้อความตามธรรมเนียมของเธอ

*"ปีที่แล้วฉันแพ้คุณด้วยสิ่งที่เรียกว่า 'บ้าน' — ปีนี้ฉันใช้เวลาทั้งปีถามตัวเองว่า ทีมที่สร้างจากความสมบูรณ์แบบ จะมี 'บ้าน' ได้ไหม"*

*"คำตอบของฉันอยู่ในสนามพรุ่งนี้ค่ะ — และไม่ว่าผลเป็นยังไง ขอบคุณที่เป็นคู่แข่งที่ทำให้ฉันเป็นกัปตันที่ดีขึ้น"*

หลินเฉินตอบสั้นๆ

*"เจอกันบนกระดานครับ — มาดูกันว่าใครเรียนรู้จากปีที่แล้วได้มากกว่ากัน"*

เขาวางมือถือ มองออกนอกหน้าต่างหมู่บ้านนักกีฬา—พรุ่งนี้คือรอบชิงโลกครั้งที่สอง

และไพ่ใบสุดท้ายของทีม อยู่ในมือเด็กสาวที่มีรอยจันทร์เสี้ยวบนฝ่ามือ