180: ดวลครั้งที่สาม

World Series ฤดู 2 เดินหน้า และคราวนี้เฉินเทียนไม่ใช่ม้ามืดอีกแล้ว—พวกเขาคือเป้าที่ทุกทีมเล็ง

แต่ทีมที่ผ่านประตูมิติ สงครามสองโลก และความตายของตัวเองมาแล้ว ไม่หวั่นกับแรงกดของการเป็นแชมป์ พวกเขากวาดรอบแบ่งกลุ่มไร้พ่าย เข้าน็อคเอาท์อย่างสง่างาม

และในรอบรองชนะเลิศ โชคชะตาก็จัดสิ่งที่ทั้งวงการรอ—

เฉินเทียน ปะทะ พายุขาว

ซึ่งแปลว่า มู่ชิงเสว่ ปะทะ ฮันซอ อีกครั้ง

แต่ก่อนแมตช์นั้น มีดวลอีกคู่ที่สำคัญกว่าสำหรับทีม—ดวลที่ค้างมาตั้งแต่ปีก่อน

มู่ชิงเสว่ทวงนัดดวลครั้งที่สามกับหลินเฉิน คืนก่อนรอบรอง

"ทำไมตอนนี้" หลินเฉินถาม ขณะทั้งคู่ยืนในอารีน่าซ้อมที่ว่างเปล่า "พรุ่งนี้เจอพายุขาว เก็บแรงไว้ดวลฮันซอไม่ดีกว่าเหรอ"

"เพราะพรุ่งนี้ข้าต้องเป็นมู่ชิงเสว่ที่ดีที่สุด" เธอตอบ ชักดาบเงิน "และมู่ชิงเสว่ที่ดีที่สุด เกิดขึ้นได้หลังดวลกับเจ้าเท่านั้น—มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ดวลแรก ดวลกับเจ้าคือการลับดาบของข้า ไม่ใช่การลับใคร"

"และคราวนี้" มุมปากเธอยกขึ้น "ข้ามาทวงครั้งที่สี่ที่ค้าง—ครั้งที่ข้าประกาศว่าจะชนะ"

หลินเฉินชักซื่อโม่ ตอนนี้เป็นขั้นห้า พร้อมวิญญาณดาบที่ยืนสงบข้างกาย

"ดาบข้าตอนนี้แข็งแกร่งที่สุดในสองชาติ" เขาเตือน "ขั้นห้า เต็มกำลัง"

"ดีแล้ว" มู่ชิงเสว่ตอบ ดวงตาลุกโชน "ข้าจะได้รู้ว่าสิ่งที่ข้าฝึกมาทั้งปี ไปถึงไหนแล้ว—มาเลย เงาธุลี ไม่ต้องออมเหมือนกัน"

---

การดวลครั้งที่สาม กลายเป็นการปะทะที่ทั้งคู่ใช้ทุกอย่างที่มี

ดาบขั้นห้าของหลินเฉิน—พลังโจมตีมหาศาล วิญญาณดาบเคียงข้าง ความทรงจำรบร้อยปีของเหยียนซิ่น และเหลี่ยมของทั้งทีมที่ซึมเข้าในดาบเขา

ดาบของมู่ชิงเสว่—ที่ตอนนี้ไม่มีในตำราไหนของโลก เพราะเธอเขียนมันใหม่ทุกปี ผสมวิถีของฮันซอ สึบาเมะ และทุกคู่ปรับระดับโลกที่เธอปะทะ

สามสิบจังหวะ ห้าสิบ แปดสิบ—ไม่มีใครได้เปรียบเกินครึ่งเสี้ยว

นาทีที่สิบเก้า ทั้งคู่เปิดท่าสุดท้ายพร้อมกัน

【ดาวมารดับแสง】—เงาดาบทั้งหมดรวมเป็นดาบเดียว เจาะทุกเกราะ

ปะทะ

ท่าที่มู่ชิงเสว่ฝึกมาทั้งปี—การ "อ่านดาบที่อ่านไม่ได้" ที่เธอพัฒนาจากการดวลเสมอครั้งก่อน

ดาบสองเล่มสวนกันกลางอากาศ

และหยุดนิ่ง—คมหนึ่งทาบคอเธอ คมหนึ่งทาบคอเขา พร้อมกันเป๊ะ

【การดวลสิ้นสุด — ผลลัพธ์: เสมอ (Double KO)】

อารีน่าซ้อมเงียบสนิท

"...อีกแล้ว" หลินเฉินหอบ มองดาบที่ทาบคอตัวเอง "เสมอเป็นครั้งที่สอง"

มู่ชิงเสว่ลดดาบลงช้าๆ และเป็นครั้งแรกในการดวลทุกครั้ง ที่เธอ **ไม่** ผิดหวังกับการไม่ชนะ

"รู้ไหม ข้าฝึกมาทั้งปีเพื่อชนะเจ้า" เธอเก็บดาบเงิน "แต่พอเสมอได้กับดาบขั้นห้าของเจ้า—ดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในสองชาติ—ข้าเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง"

"อะไร"

"ว่าข้าไม่เคยอยากชนะเจ้าจริงๆ" เธอหันมา รอยยิ้มที่ไม่มีกล้องไหนเคยถ่ายติด "ดวลแรก ข้าประกาศว่าจะตามจนชนะและเข้าใจ—วันนี้ข้าเข้าใจแล้ว: สิ่งที่ข้าตามมาตลอด ไม่ใช่ชัยชนะ"

"มันคือ **คนที่ทำให้ข้าอยากเก่งขึ้นทุกวัน** — และคนแบบนั้น ข้าไม่อยากชนะให้จบ ข้าอยากดวลกับเขาไปเรื่อยๆ จนแก่"

"ครั้งที่สี่ล่ะ" หลินเฉินถาม "เจ้าเคยบอกว่าครั้งที่สี่คือวันที่เจ้าจะชนะ"

มู่ชิงเสว่หัวเราะเบาๆ คาดดาบไว้ข้างหลัง เดินไปทางประตู

"ยกเลิก" เธอตอบโดยไม่หันหลัง "เปลี่ยนเป็น—ครั้งที่สี่ ห้า หก ไปจนถึงครั้งที่ร้อย ข้าจะดวลกับเจ้าทุกปี"

"เพราะวันที่ข้าชนะเจ้าได้จริงๆ...คือวันที่ข้าไม่มีอะไรให้ไล่ตามอีก และข้าไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วเกินไป"

ถึงประตู เธอหยุด หันมาครึ่งหน้า

"พรุ่งนี้ข้าจะชนะฮันซอ—ด้วยดาบที่เพิ่งลับกับเจ้าคืนนี้" เธอประกาศ "และที่งานแต่งเจ้า ข้าจะยืนเป็นเพื่อนเจ้าสาว ด้วยความยินดีจริงๆ"

"เพราะคนที่ทำให้ข้าอยากเก่งขึ้นทุกวัน...สมควรได้มีความสุขที่สุดในโลก กับคนที่เขารัก"

ประตูปิดลง ทิ้งหลินเฉินไว้กลางอารีน่ากับวิญญาณดาบ และความรู้สึกอุ่นๆ ของมิตรภาพที่ลึกกว่าคำว่าคู่แข่ง