179: ของขวัญจากศูนย์

บัตรแมตช์การกุศล "เฉินเทียน vs ZERO" ขายหมดในสิบเอ็ดวินาที

วันแข่ง สนามแปดหมื่นแน่นถึงทางเดิน ตรอกเหลาเจียตั้งจอกลางแจ้งเหมือนทุกศึกใหญ่ และในหอผู้ป่วยฟื้นฟูของศูนย์เวชศาสตร์ อดีตผู้หลับแห่งเรือนเพาะชำหลายสิบคนนั่งดูถ่ายทอดสด—แมตช์ที่รายได้ทั้งหมดจะกลายเป็นค่ารักษาของพวกเขาเอง

กลางสนาม สองกัปตันจับมือกันต่อหน้าโลก

"ของขวัญแต่งงานจากข้า" เย่หาวในชุดผู้เล่นที่ไม่ได้ใส่มาหลายปี เกราะมาตรฐานไร้ออร่าตำนานสักชิ้น "และข้าจะสู้เต็มที่—เพราะแมตช์ที่ออมมือ คือการดูถูกคู่แข่ง"

"รับของขวัญ" หลินเฉินบีบมือตอบ "ระวังด้วย—ข้าตอบแทนน้ำใจหนักมือเสมอ"

【แมตช์การกุศล — Best of 5 — เกมที่ 1 เริ่ม!】

---

**เกมแรก** โลกได้รู้ว่า "กลับสู่ศูนย์" ไม่ได้มาเล่นพิธี

เย่หาวไม่มีสเตตัสระดับเทพ ไม่มีอาวุธตำนาน ความเร็วมือสู้เด็กรุ่นใหม่ในทีมตัวเองยังไม่ได้—แต่ตำแหน่งการยืนของเขา คือของที่เงินซื้อไม่ได้และเวลาสิบปีเท่านั้นที่สร้างได้

นาทีที่แปด เขายืนเฉยๆ ตรงเนินที่ดูไร้ความหมาย—และการยืนตรงนั้นจุดเดียว บีบเส้นทางเดินทัพของเฉินเทียนให้เหลือสองทาง ซึ่งทั้งสองทางมี ZERO ดักรออยู่แล้ว

"เขาอ่านการเปิดเกมของบอสขาด!" ถังเค้นเสียงกลางเกม "อ่านยังไง เราไม่เคยใช้รูปนี้ในรายการไหนเลยนะ!"

หลินเฉินมองชายบนเนินไกลลิบ แล้วขำในลำคอ

เพราะรูปเปิดเกมนี้ เขาไม่เคยใช้ในชาตินี้จริง—แต่เคยเล่าให้เย่หาวฟัง ในคืนที่เล่าเรื่องสองชาติทั้งหมด

"เขาไม่ได้อ่านเกมเรา" หลินเฉินบอกทีม "เขาอ่าน **ความทรงจำข้า**—ระวังให้ดี คืนนี้เราไม่ได้เจอทีม ZERO เราเจอคนเดียวในโลกที่รู้เรื่องข้ามากเกือบเท่าซูเหยา"

เกมหนึ่งจบที่นาทียี่สิบเก้า—ZERO ขึ้นนำ 1-0 ทั้งสนามอึ้งจนลืมเชียร์ แล้วระเบิดเสียงในจังหวะเดียว

**เกมสองและสาม** เฉินเทียนเลิกเล่นตามความเคยชิน

ในเมื่อคู่แข่งถือแผนที่ความทรงจำสองชาติ หลินเฉินก็โยนแผนที่ทิ้ง—มอบธงให้มู่ชิงเสว่นำบุกตามสัญชาตญาณดาบล้วนๆ ที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าจะไปทางไหน เกมสองจบด้วยดาบเงินทะลุกลางทัพ 1-1

เกมสาม เย่หาวสวนด้วยหมากเสียสละ—แลกมือหนึ่งของตัวเองตั้งแต่ต้นเกม ซื้อจังหวะทุบแนวหลัง ZERO นำ 2-1 และนักพากย์ทั่วโลกเริ่มพูดคำที่ไม่มีใครกล้าคิด: แชมป์โลกอาจแพ้ทีมรากหญ้า

**เกมสี่** ไป๋ลู่กับซูเหยาปิดประตูนั้นเอง—จันทร์เต็มดวงคุมกลางแมป แสงฮีลค้ำทุกแนวปะทะ เฉินเทียนไล่มา 2-2

【เกมที่ 5 — เกมตัดสิน】

---

นาทีที่สี่สิบของเกมห้า ทั้งสองทีมเหลือกำลังก้นหีบ และทีมไฟต์สุดท้ายก็ระเบิดขึ้นกลางซากสะพานหินกลางแมป

ตรงนั้นเอง เย่หาวเปิดไพ่ใบสุดท้าย

ZERO ทั้งทีมหุบเข้าล้อมเขาเป็นขบวนหอกเดียว—หัวหอกอยู่หน้า โล่ซ้อนสองชั้น เคลื่อนทับทุกอย่างเข้าหาแนวเฉินเทียน

หลินเฉินเห็นขบวนนั้นแล้วเลือดทั้งตัวเย็นวาบ

**บัลลังก์เคลื่อนที่**—ขบวนทัพของราชันนิรันดร์ในชาติก่อน ขบวนเดียวกับที่บดขยี้เขาในคืนสุดท้ายของชีวิตแรก คืนที่เขายืนคนเดียว ถูกทิ้ง ถูกหักหลัง ถูกลบชื่อ

โลกเห็นแค่ "ท่าใหม่แปลกตา" มีเพียงสองคนในสนามที่รู้ว่ามันคืออะไร

*เจ้าจงใจ...* หลินเฉินมองข้ามสนามไปยังดวงตาคู่นั้น และเข้าใจคำถามที่ไม่ต้องพูด: *ผ่านมันให้ได้ หลินเฉิน—ไม่ใช่เพื่อชนะข้า แต่เพื่อให้เงาคืนนั้นตายตรงนี้*

"บอส" เสียงซูเหยาดังในคลื่นทีม นิ่งและอุ่น "คราวนี้นายไม่ได้ยืนคนเดียวนะ"

หลินเฉินหลับตาครึ่งวินาที—แล้วยิ้ม

"ทุกคน" เขาสั่ง "ขบวนนี้ออกแบบมาฆ่าคนที่ยืนคนเดียว—งั้นเราจะบอกมันว่า ที่นี่ไม่มีใครยืนคนเดียว"

ดาบเงินกับแสงจันทร์แยกหัวหอกออกซ้ายขวา ลูกธนูสายฟ้าเย็บโล่ชั้นนอกให้ค้าง แสงฮีลอาบหลังเงาดำที่พุ่งเดี่ยวเข้ากลางขบวน—พุ่ง **ทะลุ** คมหอกแรกโดยไม่หลบ เพราะรู้ว่าข้างหลังมีคนรับ

ชาติก่อน เขาหลบทุกคม และตายเพราะไม่มีใครอยู่ข้างหลัง

ชาตินี้ เขารับหนึ่งคม เพื่อแลกครึ่งจังหวะ—และครึ่งจังหวะนั้น ซื่อโม่ก็ถึงอกขบวน ที่ที่เย่หาวยืนรอ

ดาบสองเล่มสวนกันกลางฝุ่นหิน หนึ่งครั้ง—แค่หนึ่งครั้ง

【「กลับสู่ศูนย์」ถูกสังหาร — ทีมเฉินเทียน ชนะเกมที่ 5!】

【ผลแมตช์การกุศล: เฉินเทียน 3 - 2 ZERO】

---

เย่หาวนอนมองฟ้าจำลองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาพร่างจะเริ่มสลาย—แล้วหัวเราะดังที่สุดในรอบหลายปี

"นั่นแหละคำตอบ" เขาบอกตอนหลินเฉินเดินมายื่นมือดึงขึ้น "ขบวนนั้นไม่มีวันแพ้คนเดียว—แต่แพ้ 'ครอบครัว' ราบคาบ สมราคาทุกอย่างที่เจ้าเล่าให้ข้าฟัง"

"เจ้าจัดฉากให้ข้าฆ่าผีตัวเอง" หลินเฉินดึงเขาลุก "ของขวัญแต่งงานชิ้นนี้...ดีที่สุดเท่าที่เคยได้รับ"

"แมตช์ที่ไม่มีใครออมมือ" เย่หาวพยักหน้า "เจ้าสอนข้าเองว่ามันคือของขวัญที่ดีที่สุด—วันที่ข้ายังเป็นศัตรูเจ้า"

คืนนั้น ยอดรายได้รวมเงินสมทบจากทั่วโลกทะลุหกร้อยล้านหยวน หอผู้ป่วยฟื้นฟูทั้งตึกได้ทุนรักษาจนเคสสุดท้าย และภาพสองหมาป่าที่เคยฆ่ากันในชาติหนึ่ง ยืนเคียงกันกลางสนาม ก็ขึ้นปกสื่อทุกสำนัก

"อีกปีครึ่ง" เย่หาวบอกก่อนแยกย้าย "World Series ฤดูที่สาม รอบชิง—ข้าจะเจอเจ้าที่นั่น ในฐานะโค้ช และข้าจะชนะ"

"รอเลย" หลินเฉินยิ้ม "แต่ก่อนถึงวันนั้น—ฤดูที่สองยังไม่จบ และข้ายังมีบัลลังก์ต้องป้องกัน"