สิบสองปีก่อน หมอคนหนึ่งบอกชายวัยกลางคนว่าเขาเหลือเวลาหกเดือน
วันนั้นชายคนนั้นกลับมาที่ห้องทำงาน หยิบนาฬิกาทรายเรือนโปรดบนโต๊ะ—ของขวัญจากตัวเองวันก่อตั้งบริษัทแรก—แล้ววางมัน **ตะแคง**
ถ้าทรายไม่ไหล เวลาก็ไม่เดิน
มันคือเรื่องไร้เหตุผลที่สุดที่นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งจะทำ และเขาทำมันทุกวันตลอดสิบสองปี—ระหว่างไล่ซื้อทุกเทคโนโลยีที่สัญญาว่าจะโกงความตาย ระหว่างได้ยินเสียงหลังประตูครั้งแรก ระหว่างสร้างสวนที่สวยที่สุดในโลก
นาฬิกาทรายเรือนนั้นไม่เคยถูกตั้งตรงอีกเลย
จนเช้าวันเทศกาล—วันที่เขาเซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายกับทนาย แล้ววางอะไรบางอย่างลงในกล่องพัสดุ—มือของเขาเอง ที่หยิบนาฬิกาทรายใส่ลงไปด้วย
เพราะลึกๆ เขารู้มาตลอด ว่าทรายไหลอยู่เสมอ ไม่ว่าเรือนแก้วจะหันทางไหน
---
*"ยังเหลือทางออก...อีกหนึ่งร้อยบาน — ให้ข้าช่วย เป็นครั้งสุดท้าย"*
กลางเซิร์ฟลอยฟ้าที่กำลังแตกสลาย ร่างมนุษย์โปร่งแสงของคาลเดอร์ลุกขึ้นจากเชิงแกนพิธี—ช้า สั่น แต่ตรง
"ประตูฉุกเฉินของ EDEN ร้อยบาน ฝังอยู่ในทุกโซน" เขาเอ่ยกับหลินเฉินที่ยังตรึงอยู่กับเสาสะพาน "ข้าสร้างทางหนีไฟให้สวรรค์ แต่ไม่เคยคิดจะใช้มันจริง...ตลกดี"
"เปิดได้ด้วยอะไร"
"ด้วยสิ่งเดียวที่ข้าเหลือ" คาลเดอร์ยิ้ม—รอยยิ้มที่โปร่งเบาที่สุดในรอบสิบสองปี "สิทธิ์ผู้สร้าง มันคือ 'ตัวตน' ของข้าในระบบ เปิดร้อยบานพร้อมกัน เท่ากับเผามันจนหมด"
"เจ้าจะหายไปเร็วขึ้น" หลินเฉินพูดสิ่งที่ทั้งคู่รู้
"ข้าจะหายไปอยู่แล้ว ต่างกันแค่หายไปแบบไหน" คาลเดอร์วางมือบนแกนพิธี "และครั้งนี้ ข้าอยากเลือกเองสักครั้ง"
【คำสั่งสุดท้ายของผู้สร้าง: เปิดทางออกทั้งหมด】
ทั่วทั้ง EDEN—ในโซนไกลที่เส้นทางขาด ในหุบเขาที่ท้องฟ้าแตกเป็นรอยร้าว—ประตูแสงสีขาวร้อยบานผุดขึ้นพร้อมกัน ราวร้อยดวงดาวตกลงมาปักดิน
【ผู้เล่นตกค้าง: 412,007 → 380,000 → 314,000...】
"วิ่งเข้าดาว!" เสียงเสี่ยวอวี่พากย์สดลั่นสวน กล้องสั่นแต่ไม่ดับ "ทุกคน—ประตูขาวเปิดแล้ว วิ่งเข้าดาวที่ใกล้ที่สุด!"
แต่สิ่งหลังประตูยังไม่ยอมแพ้
【...**ของของข้า**...】วังวนคำราม เอื้อมพลังที่เหลือทั้งหมดบีบลงมา—กดประตูขาวให้หรี่ลงทั้งร้อยบานพร้อมกัน【...เจ้าสร้างสวนนี้ด้วยพลังของข้า...เจ้าไม่มีสิทธิ์...】
"ผิดแล้ว" คาลเดอร์เงยหน้ามองวังวน และน้ำเสียงเขา—เป็นครั้งแรกตั้งแต่หลินเฉินรู้จัก—ไม่มีความกลัวเจือแม้สักหยด "ข้าสร้างสวนนี้ด้วย **เงินของข้า ทีมของข้า และความขลาดของข้าเอง** เจ้าแค่กระซิบ—และกฎข้อสุดท้ายของสวนนี้ ยังเป็นของข้า"
เขากด "ตัวตน" ที่เหลือทั้งหมดลงในระบบ—สิทธิ์ผู้สร้างลุกโชนเหมือนกระดาษถูกไฟ ประตูขาวร้อยบานที่กำลังหรี่ สว่างจ้าขึ้นพร้อมกัน สว่างกว่าเดิม
【ผู้เล่นตกค้าง: 89,000 → 31,000 → 6,200...】
ร่างโปร่งแสงของคาลเดอร์จางลงทุกวินาที—จากโปร่งแสง เป็นเงา จากเงา เป็นโครงร่าง
【ผู้เล่นตกค้าง: 0 — ผู้เล่นทั้งหมดออกจาก EDEN ปลอดภัยทุกคน】
เสียงประกาศของบรรณารักษ์ดังพร้อมกันในสองโลก และในโลกจริง—ในห้องส่ง ในโรงพยาบาล ในจัตุรัสทุกเมือง—มนุษยชาติทั้งเผ่าพันธุ์เปล่งเสียงเดียวกันโดยไม่ได้นัด
"เส้นแดง!" เสียงกู้เหวินซีฟาดลงมา "สี่คนแตะเส้นแดง—ดึง!"
ซูเหยา มู่ชิงเสว่ ไป๋ลู่ ถังอวิ้นเอ๋อร์—สี่ร่างสลายจากสวนพร้อมกัน กลับสู่แคปซูลและอ้อมมือหมอที่รออยู่
"หลินเฉิน คุณอีกคน—"
"หกสิบวินาทีครับหมอ" เขาตอบ เสียงเบาแต่ไม่ขอ "สะพานปิดแล้ว ค่าผมกำลังลง...และผมมีสัญญาต้องจ่าย"
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
"หกสิบวินาที" เสียงหมอตอบ เครียดจนแตก "หกสิบเอ็ด ฉันดึง"
---
หลินเฉินเดินข้ามเศษสวนที่กำลังสลาย ไปคุกเข่าลงข้างโครงร่างจางๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นชายผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งโลก
"เจ้าอยู่จริงๆ" คาลเดอร์มองเขา ดวงตาเหลือแค่แสงริบหรี่ "ข้านึกว่าประโยคนั้น...เป็นแค่กลยุทธ์เจรจา"
"ข้าไม่เจรจาเรื่องเตียงคนตาย" หลินเฉินวางมือบนไหล่ที่แทบไม่เหลือสัมผัส "เจ็บไหม"
"ไม่เลย เบา...เบาที่สุดในรอบสิบสองปี—อ้อ เกือบลืม" เขายกมือที่จางเกือบหมด "ข้าฝากของไว้ให้เจ้า...ในโลกที่ทรายไหลจริง ของที่ข้าไขไม่สำเร็จ เจ้าอาจไขได้—อดทนรอหน่อย ของมันเดินทาง...ช้ากว่าแสง"
"คาลเดอร์—"
"ไปเถอะ" ชายที่กำลังดับยิ้ม "หมอของเจ้าเสียงเหมือนจะร้องไห้แล้ว และข้า...ไม่ได้ตายคนเดียวแล้ว สัญญาของเจ้า จ่ายครบตั้งแต่เจ้าคุกเข่าลง"
"ลาก่อน ผู้กลับมา—**ขอบใจที่ทำให้วินาทีสุดท้ายของข้า มีค่ากว่าสิบสองปี**"
"หกสิบ!" เสียงกู้เหวินซี
ร่างหลินเฉินสลายจากสวน—และสิ่งสุดท้ายที่เขาเห็น คือคาลเดอร์ที่ยังยิ้ม มองตามเขาไปจนสุดทาง เหมือนคนแก่ส่งหลานขึ้นรถไฟ
---
สวนว่างเปล่า
เป็นครั้งแรกตั้งแต่สร้าง EDEN ไม่มีผู้เล่นสักคน ไม่มีเสียงสักเสียง มีแต่ทุ่งทองที่กำลังสลายเป็นผงแสง โปรยลงเหมือนหิมะ
และเสียงเก่าแก่ในวังวน กระซิบลงมาเป็นครั้งสุดท้าย—ไม่คำราม ไม่ขู่ มัน **อ้อนวอน**
【...ยังทัน...ไหลเข้ามา...ข้าให้เจ้าเป็นนิรันดร์ได้...ไม่ต้องดับ...ไม่ต้องกลัว...】
โครงร่างจางๆ ของคาลเดอร์ นั่งพิงแกนพิธีที่หยุดหมุนแล้ว
"นิรันดร์..." เขาทวนคำ แล้วส่ายหน้าช้าๆ "สิบสองปีก่อน ข้าจะคลานเข้าหาคำนั้น"
"แต่ข้าเพิ่งรู้คืนนี้เอง—ว่าสิ่งที่ข้ากลัวมาตลอด ไม่ใช่ความตาย มันคือการตายโดยไม่มีความหมาย และเมื่อกี้ ข้าซื้อความหมายมาแล้ว...ด้วยราคาสี่แสนชีวิต"
"เพราะงั้น...ไม่ละ ขอบใจ"
เขายกมือที่แทบมองไม่เห็น แล้วทำสิ่งที่ไม่ได้ทำมาสิบสองปี
กลางอากาศตรงหน้า นาฬิกาทรายเรือนหนึ่งก่อตัวจากผงแสง—จำลองจากความทรงจำ เรือนเดียวกับที่อยู่บนโต๊ะเขาเสมอ ตะแคงอยู่ อย่างที่มันเป็นมาตลอด
คาลเดอร์จับมัน **ตั้งตรง**
ทรายเริ่มไหล
"นั่นแหละ" เขาพิงแกนพิธี มองทรายร่วงทีละเม็ด "เดินเถอะ...เวลา ข้าขอโทษที่ทำให้แกรอนาน"
แล้วเสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังขึ้นบนเศษสวน
เด็กหญิงผมขาวตาทอง เดินข้ามผงแสงมานั่งลงข้างเขา—บรรณารักษ์ ผู้ที่ตลอดสงครามเอื้อมเข้าสวนนี้ไม่ได้แม้ปลายนิ้ว เพราะรากเทียมกั้น
ตอนนี้รากพังแล้ว กำแพงหายแล้ว และเธอเข้ามาได้ในที่สุด
【เจ้าคือสิ่งที่กำลังถูกลบ】เธอเอ่ย【และข้าคือผู้เก็บบันทึกสิ่งที่ถูกลบ】
"มาเก็บข้อมูลคนบาปงั้นหรือ" คาลเดอร์ถามขำๆ
【มาเก็บ **การเลือก**】เด็กหญิงมองทรายไหล【ระบบจะจำเจ้าในฐานะคนที่เกือบฆ่าสามร้อยล้านคน มนุษย์จะจำเจ้าในฐานะมหาเศรษฐีที่บ้าคลั่ง แต่บันทึกของข้าจะจำครบ—รวมถึงร้อยบานสุดท้าย และทรายที่เจ้าตั้งตรงด้วยมือตัวเอง】
【การเลือกถูกในวินาทีสุดท้ายของเจ้า จะไม่ถูกลบ คาลเดอร์ ข้าสัญญา】
ชายที่กำลังสลายมองเด็กหญิง แล้วน้ำตาหยดสุดท้ายของเขา—หยดที่เก็บมาสิบสองปี—ก็ร่วงลงเป็นผงแสง
"งั้นข้าขออีกอย่างได้ไหม" เขาหันมองสวนทั้งผืนที่กำลังโปรยตัวเป็นหิมะทอง—สิ่งที่เขาสร้าง สิ่งที่สวยที่สุดและบาปที่สุดในชีวิต "นั่งเป็นเพื่อนข้า...จนทรายหมด"
【ข้าตั้งใจอยู่แล้ว】
สองร่าง—สิ่งที่เก่าแก่ที่สุดในเกม กับคนที่กำลังจะดับ—นั่งเคียงกันกลางหิมะทอง เงียบๆ
"สวยจัง..." คาลเดอร์กระซิบ มองสวนของเขาเป็นครั้งสุดท้าย "เสียดาย...ที่ข้าสร้างมันด้วยเหตุผลที่ผิด"
"แต่อย่างน้อย...วินาทีสุดท้าย ข้าเลือกถูก"
ทรายเม็ดสุดท้ายร่วงผ่านคอแก้ว
และคาลเดอร์ก็สลายไปกับสวนของเขา—ไม่ใช่เข้าหาประตู แต่เข้าหาความสงบของคนที่หยุดวิ่งได้เสียที
วังวนกลางฟ้าหดเล็กลง เล็กลง แล้วดับ—สิ่งหลังประตูถอนตัวกลับสู่ที่ของมัน มือเปล่า หิวโหย และจดจำ
EDEN ไม่เหลืออะไรเลย นอกจากความว่าง กับเด็กหญิงผมขาวที่นั่งอยู่กลางความว่างนั้น บันทึกทุกอย่างไว้ครบถ้วน
---
โลกจริง รุ่งเช้า
บนเกาะกลางทะเลที่เคยเป็นสำนักงานใหญ่ EDEN ไฟของหอคอยกระจกดับลงทีละชั้น จากยอดจรดฐาน และบนชั้นบนสุด—ในห้องพยาบาลส่วนตัว—เครื่องวัดชีพจรลากเส้นตรงยาว ข้างชายชราที่ใบหน้าสงบราวเพิ่งหลับ
ทีมกู้ภัยนานาชาติที่เข้ามารับร่างผู้หลับจากเรือนเพาะชำ พบเขาในสภาพนั้น—คนเดียวในห้องกว้าง ตามที่เขากลัวมาทั้งชีวิต แต่พยาบาลที่ปิดตาให้เขา สาบานกับเพื่อนร่วมทีมว่า ไม่เคยเห็นคนตายคนเดียวหน้าตาสงบขนาดนี้มาก่อน
บนโต๊ะข้างเตียง มีรอยฝุ่นรูปวงรีเล็กๆ—ร่องรอยของนาฬิกาทรายที่ตั้งอยู่ตรงนั้นมาสิบสองปี
มันไม่อยู่แล้ว มันออกเดินทางตั้งแต่เช้าวันเทศกาล—ในกล่องพัสดุใบหนึ่ง ผ่านมือทนายความ มุ่งหน้าช้าๆ ไปหาเด็กหนุ่มข้ามเวลาคนหนึ่ง พร้อมจดหมาย และของขวัญชิ้นสุดท้ายที่โลกยังไม่รู้
ขณะที่ทั่วทั้งโลก พาดหัวเดียวกันขึ้นพร้อมกันทุกภาษา
**【EDEN ล่มสลาย — ผู้เล่นทั้ง 300 ล้านคน ปลอดภัย】**
สงครามจบแล้ว และโลกหลังสวน...กำลังจะเริ่มต้น
Sign in to comment
No comments yet.